အခန်း (၅၃) - ကမ္ဘာလောကကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် မီးတောက်များ

ဖိတ်ကျသွားသော မှင်ရည်များကဲ့သို့ ညချမ်းအချိန်ကာလသည် ဂိုအာ နိုင်ငံကို တိတ်ဆိတ်စွာ လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

ဟိုက်တောင်းနှင့် ဂရေး တာမီနယ်ကို ပိုင်းခြားထားသော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်းတွင် နိုင်ငံတော်မှ အစောင့်အကြပ်များ ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့သည် ဝတ်စုံသစ်များကို ဆင်မြန်းထားပြီး လှံများနှင့် သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်နှာများက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေကြ၏။

သူတို့က တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်ဆို့နေကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက ဝိညာဉ်မဲ့နေသော ရုပ်သေးရုပ်များအလား တညီတညာတည်း ဖြစ်နေသည်။

မည်သည့် သတိပေးချက်မှ မရှိခဲ့ပေ။

မည်သည့် ကြေညာချက်မှလည်း မရှိခဲ့ပေ။

အမှောင်ထုထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အေးစက်စက်နှင့် မမြင်ရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုသာလျှင် ရှိနေခဲ့သည်။

အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မပြုပေ။

ဂရေး တာမီနယ်ရှိ ဒေသခံများသည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ ရိပ်မိသွားကြသည်။

အမှိုက်ပုံကြီးထဲတွင် သန့်ရှင်းသောရေ မရှိသလို တည်ငြိမ်သော စားနပ်ရိက္ခာလည်း မရှိပေ။ အရာအားလုံးက ဟိုက်တောင်းနှင့် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေရသည်။

ဖျားနာနေသော ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီထားသည့် မိခင်တစ်ဦးက သန့်ရှင်းသော ဆေးဝါးအချို့ သွားရောက်လဲလှယ်ရန် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း အစောင့်များ၏ အေးစက်စက် လှံဖျားများဖြင့် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"နောက်ဆုတ်လိုက်"

အစောင့်၏ အသံတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မှ ပါဝင်မနေပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်၊ ကျွန်မကလေးက ဖျားနေလို့ပါ။ ဆေးနည်းနည်းလေးပဲ လိုချင်လို့ပါ"

"နောက်ဆုတ်လို့ ငါပြောနေတယ်"

လှံဖျားက သူမ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ထောက်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

မိခင်ဖြစ်သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီထားသော သူမ၏လက်များက တုန်ယင်နေ၏။ ညစ်နွမ်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်ကြောင်း နှစ်သွယ်က စီးကျလာလေသည်။

အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုတွင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော လူငယ်အချို့က အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

"ငါတို့ကို ဘာလို့ အပြင်ပေးမထွက်တာလဲ! ငါတို့ ငတ်နေပြီကွ!"

သူတို့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်က သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ကျဆင်းလာသော တုတ်ချက်များပင် ဖြစ်သည်။

ဘုန်း။

ဘုန်း။ ဘုန်း။

အရိုက်ခံရသော အသံများက အရိုးကျိုးသံများ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် စူးရှသောအော်သံများနှင့်အတူ ရောယှက်ကာ မွန်းကျပ်ဖွယ်ကောင်းလှသော ညချမ်းအချိန်တွင် အဝေးဆီသို့ လွင့်ပျံသွားလေသည်။

ညစ်ပတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းသွား၏။

ခုခံရန် ကြိုးစားသူများသည် စုတ်ပြဲနေသော ဆာလာအိတ်များကဲ့သို့ အမှိုက်ပုံကြီးထဲသို့ ပြန်လည်ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက ကပ်ရောဂါတစ်ခုလို အမှိုက်ပုံကြီးအတွင်း၌ အရိုင်းဆန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

"ငါတို့ အပြင်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး! လမ်းတွေ အကုန်လုံး ပိတ်ထားတယ်ဟေ့!"

"အစောင့်တွေက လူတွေကို ရိုက်နေကြတယ်! သူတို့ ငါတို့ကို သတ်ပစ်ကြတော့မယ်!"

"ဘာလို့လဲ! မူးမတ်တွေက ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလဲ!"

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ငိုကြွေးသံများနှင့် ဒေါသတကြီး မေးခွန်းထုတ်သံများက ဧရာမအမှိုက်တောင်ကြီးအတွင်း၌ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အခြားကမ္ဘာတစ်ခုလို ခြားနားထားသည့် ဟိုက်တောင်း၏ ထူထဲသော တံတိုင်းကြီးများကြောင့် ပြတ်တောက်သွားရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကိုလူဘို တောင်၏ သစ်တောတွင်းရှိ မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် မီးပုံကြီးတစ်ခုက တဖျပ်ဖျပ်မြည်ကာ လင်းလက်စွာ တောက်လောင်နေသည်။

အေ့စ်၊ ဆာဘိုနှင့် လူဖီတို့သည် မီးပုံဘေးတွင် ဝိုင်းထိုင်ကာ ထိုနေ့အတွက် သူတို့ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေတွက်နေကြသည်။

ဘယ်ရီငွေ အကြွေစေ့အိတ်ငယ်တစ်အိတ်။

၎င်းမှာ ပင်လယ်ဓားပြစခန်းငယ်တစ်ခုကို နှိမ်နင်းခဲ့သဖြင့် ရေတပ်ထံမှ သူတို့ ခုလေးတင် ရရှိလာခဲ့သော ဆုကြေးငွေပင်ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီးဟီး! နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ရပြန်ပြီ!"

လူဖီသည် ငွေအိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြုံးရွှင်နေသော သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှ သွားရည်များပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုဆီကို သွားရဖို့ တစ်လှမ်း ပိုနီးသွားပြီ!"

"အရမ်းကြီးလည်း ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး လူဖီ"

အေ့စ်က သစ်ပင်ပင်စည်တစ်ခုကို မှီရင်း သူ၏သံပိုက်ကို သုတ်သင်နေသော်လည်း သူ၏ တွန့်ကွေးသွားသော နှုတ်ခမ်းများကိုမူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘော့စ် ဘလိတ်ခ်က တကယ့် လောဘကြီးတဲ့သူပဲ။ ဘာလျှော့ဈေးမှကို မပေးဘူး"

"ရပါတယ်။ ငါတို့ မနက်ဖြန်ကျရင် ပင်လယ်ဓားပြတွေကို ထပ်သွားဖမ်းကြတာပေါ့!"

လူဖီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို ဆာဘိုထံသို့ လွှဲလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်မလား ဆာဘို!"

ဆာဘိုက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ဘလိတ်ခ်ထံမှ သူလဲလှယ်ခဲ့သော လေဟုန်စီးတောင်ပံသည် သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ လရောင်အောက်တွင် တောင်ပံများက မှေးမှိန်သော အပြာနုရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

ယင်းကို မြင်တွေ့ရတိုင်း ဆာဘိုသည် အချုပ်အနှောင်များကို ချိုးဖျက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းရသည့် လွတ်လပ်မှုကို ခံစားမိသည်။

ထိုခံစားချက်က အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူတို့သာ ဆက်ကြိုးစားနေမည်ဆိုပါက တစ်နေ့တွင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို အားကိုးကာ သွားချင်သည့်နေရာကို အမှန်တကယ် သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်လေးတွင်ပင်။

အလောတကြီးနှင့် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလာသော ခြေသံများက နာကျင်စွာ အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ ရောယှက်ကာ တောအုပ်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"ကယ်... ကယ်ကြပါဦး..."

ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးက တောအုပ်ထဲမှ ယိုင်တိုင်တိုင် ထွက်လာပြီး မီးပုံဘေးတွင် လဲကျသွားသည်။

၎င်းမှာ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကစားလေ့ရှိသည့် အမှိုက်ပုံကြီးထဲမှ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

"ဟေ့! မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ!"

အေ့စ်က အရင်ဆုံး ပြေးသွားပြီး ကလေးငယ်ကို ထူမပေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြတ်ရှဒဏ်ရာများနှင့် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်က သဘာဝမကျစွာ လိမ်ကောက်နေ၏။ သူ၏မျက်နှာတွင် အကြောက်တရားများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

"ထွက်... အပြင်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး..."

ကလေးငယ်က အေ့စ်၏လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ အားစိုက်ထားမှုကြောင့် သူ၏လက်သည်းများပင် ဖြူလျော့နေပြီး အသံက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စူးရှနေသည်။

"အမှိုက်ပုံက... ထွက်ပေါက်တွေ အကုန်လုံးကို... အစောင့်တွေက ပိတ်ထားတယ်!"

"သူတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြင်ပေးမထွက်ဘူး!"

"အာဟိုင်းနဲ့ တခြားသူတွေက... သူတို့က စားစရာနည်းနည်းလောက်ပဲ သွားရှာချင်တာကို... သူတို့ကို... သူတို့ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်လိုက်ကြတယ်!"

"အစောင့်တွေက လူသတ်နေကြတယ်! သူတို့ လူတွေကို သတ်နေကြတယ်!"

ကလေးငယ်၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများက ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ရှေ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

မီးပုံဘေးရှိ ရွှင်လန်းသော ရယ်မောသံများက တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လူဖီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ အေးခဲသွားသည်။

ကလေးကို ထူမထားသော အေ့စ်၏လက်က တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်သွားသည်။

ဆာဘိုကမူ... 'ပိတ်ထားတယ်' နှင့် 'အစောင့်တွေ' ဆိုသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားလေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သူ တစ်ကြိမ်မြင်ဖူးခဲ့သော အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို သူ မှတ်မိသွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုက လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုလို သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

မဟုတ်ဘူး။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဆာဘိုသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးစွန်းဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

သူက အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ အစွမ်းထက် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူ၏မျက်လုံးဆီသို့ တေ့လိုက်သည်။

မှန်ဘီလူးက ဟိုက်တောင်းဆီသို့ အာရုံစိုက်သွားသည်။

ထိုအခါ... သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ကြီးမားသော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်များက ဟိုက်တောင်း၏ တံတိုင်းတစ်လျှောက်တွင် တန်းစီနေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ လူအုပ်စုလိုက်က ဧရာမ အနက်ရောင် ဆီတိုင်ကန်ကြီးများကို အမှိုက်ပုံ၏ ဝင်ပေါက်များဆီသို့ လျှို့ဝှက်စွာ သယ်ဆောင်နေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဆီတိုင်ကန်များ... ဆာဘိုသည် ၎င်းတို့ကို စာအုပ်များထဲတွင် မြင်ဖူးခဲ့သည်။

၎င်းတို့က ရေနံဆီများကို ထည့်ရန် အသုံးပြုသော အရာများဖြစ်သည်။

အရိုးထိတိုင်အောင် စိမ့်ဝင်သွားသော အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ၏ ခြေဖဝါးမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ ဒိုင်းကနဲ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူ၏သွေးများ... ခဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဆာဘို? မင်း ဘာမြင်လိုက်လို့လဲ"

မကောင်းသော နိမိတ်ပြနေသည့် အေ့စ်၏အသံက သူ၏နောက်ကျောမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူဖီကလည်း အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သေမတတ် ဖြူလျော့နေသော ဆာဘို၏မျက်နှာကို သူကြည့်လိုက်ပြီး နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူတို့က အမည်းရောင်စည်ပိုင်းကြီးတွေ အများကြီးကို ဘာလို့ သယ်နေကြတာလဲ။ သူတို့ ပါတီပွဲ လုပ်ကြမလို့လား"

ပါတီပွဲတဲ့လား။

ဆာဘိုက အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို အောက်ချလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေ၏။

ဒါက... မီးတောက်တွေနဲ့ အသက်တွေ ရင်းပြီး ကျင်းပရမယ့် သေမင်းတမန် ပါတီပွဲကြီးလေ။

အကြောင်းစုံကို မသိသေးသော သူ၏ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သူ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေပြီး အံကြိတ်ကာ စကားလုံးများကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"သူတို့က..."

"သူတို့က... ဒီနေရာကို... အမှိုက်ပုံကြီး တစ်ခုလုံးကို... မီးရှို့ကြတော့မလို့..."

"အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပစ်ကြတော့မှာ"

သူ၏စကားဆုံးသွားသည်။

ကမ္ဘာကြီးက... တိတ်ဆိတ်သွား၏။

မီးပုံ၏ တဖျပ်ဖျပ် အသံကသာ... ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လူဖီ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူးဆန်းကာ အေးစက်သော မှင်တက်မှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

မီးရှို့ပစ်မယ်။

လူတွေအကုန်လုံးကို... မီးရှို့ပစ်မယ်။

ဘာလို့လဲ။

အေ့စ်၏ လက်သီးများက... ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ဆစ်များကြားမှ နီရဲသော မီးတောက်များက ခုန်ပေါက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

"အဲဒီ... အမှိုက်ကောင်တွေ!"

တခဏတာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်။

ဘုန်း!!!

ဖိနှိပ်ထားသော ပြင်းထန်လွန်းသည့် ဒေါသတစ်ခုက အေ့စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်!

ကြမ်းတမ်းသော မီးတောက်များက ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တက်သွားပြီး ညချမ်းကောင်းကင်ယံကို အနီရင့်ရောင်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေမည့် မီးတိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူလှိုင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းပြာကျသွားလေသည်!

"အေ့စ်!"

ဆာဘိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူဖီကလည်း မှင်တက်သွား၏။ အေ့စ်က ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်သည်ကို သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဒါက လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ရန်ဖြစ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။

ဒါက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတဲ့ စစ်မှန်ပြီး အရောအနှောကင်းတဲ့ ဒေါသသက်သက်ပဲ။

အေ့စ်က ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး သားရဲတစ်ကောင်လို ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်တတ်သော သူ၏မျက်နှာသည် ယခုအခါတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

လူဖီကမူ... ဟိုက်တောင်းဆီသို့၊ ထိုနေရာတွင် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

သူ၏ကမ္ဘာထဲတွင် လူဆိုးဆိုသည်မှာ ပင်လယ်ဓားပြများ၊ ဓားပြများသာ ဖြစ်သည်။

လှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ပြီး လှပသော အိမ်များတွင် နေထိုင်ကြသူများက... မည်သည့် ပင်လယ်ဓားပြထက်မဆို အဆတစ်ရာ ပိုမိုရက်စက်သော အရာကို အဘယ်ကြောင့် လုပ်ဆောင်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေတတ်သော သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်... ရေခဲလို အေးစက်သော ဒေါသတရားများ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ဆာဘိုသည် သူ၏ ညီအစ်ကိုများ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားက မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညှစ်ခြေခံထားရသည့်အလား အသက်ရှူမဝလောက်အောင် နာကျင်နေ၏။

အမည်ခံ မှူးမတ်တွေ။

အမည်ခံ သွေးသားမျိုးနွယ်တွေ။

အမည်ခံ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေ။

ဤအချိန်လေးတွင် ထိုကမ္ဘာကြီးနှင့်ပတ်သက်၍ သူထားရှိခဲ့သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများအားလုံး၊ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သံယောဇဉ်ကြိုးစလေးသည် ကမ္ဘာကြီးကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် ဤမီးတောက်များကြောင့် ဘာမျှမကျန်အောင် ပြာကျသွားခဲ့ရပြီ။ ပြာမှုန်လေးပင် ကျန်မနေခဲ့တော့ပေ။

ကျန်ရစ်ခဲ့သမျှကတော့... အရိုးထဲထိ စွဲနေတဲ့ အမုန်းတရားတစ်ခုပါပဲ။

အဲဒီ အဆင့်အတန်းအပေါ် အမုန်းတရား။ အဲဒီ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် အမုန်းတရား။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် မှူးမတ်အဆင့်အတန်းအပေါ်... ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လုံးဝဥဿုံ အမုန်းတရား။

ရုတ်တရက်။

ဆာဘို လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ အပြာရောင်မျက်ဝန်းများသည် အေ့စ်၏ မီးတောက်များထက်ပင် ပိုမိုပြတ်သားသော ဆန္ဒတစ်ခုဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

သူက အေ့စ်နှင့် လူဖီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်ကာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေသံဖြင့် တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သူတို့ကို တားရမယ်"

"အေ့စ်။ လူဖီ။"