အခန်း (၅၂) - ရုတ်ခြည်းဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲ

ဂိုအာ နိုင်ငံ၊ ဟိုက်တောင်း။

တော်ဝင်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ညီလာခံခန်းမဆောင်အတွင်း၌ လေထုက ရေညှစ်ချလို့ရလောက်သည်အထိ လေးလံမွန်းကျပ်နေသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားသည့် မှူးမတ်သခင်များအားလုံးသည် မတ်မတ်ထိုင်နေကြပြီး အသက်ရှူရသည်ကိုပင် သတိထားနေကြရ၏။

ပလ္လင်ထက်တွင် မြင့်မားစွာစံနေသော ဘုရင်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာတော်က ဖြူလျော့နေသည်။ သူက လည်ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေသော လေသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"အမတ်မင်းတို့။ မေရီဂျွိုက်စ်ကနေ သတင်းတစ်ပုဒ် ငါကိုယ်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတယ်"

"ကမ္ဘာ့သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင် ကောင်းကင်နဂါးတစ်ပါး... မကြာခင်မှာ ငါတို့ရဲ့ ဂိုအာ နိုင်ငံကို ကြွချီလာလိမ့်မယ်"

ထိုစကားများက တိတ်ဆိတ်နေသော ညီလာခံခန်းမအတွင်း၌ မမြင်ရသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုကို ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။

မှူးမတ်များအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရူးသွပ်မတတ် ကြည်ညိုမှုတို့ ရောယှက်နေသည့် ရှုပ်ထွေးလှသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာကြသည်။

ကောင်းကင်နဂါး။ ဖန်ဆင်းရှင်များ၏ သွေးဆက်များ။ ဤကမ္ဘာကြီး၏ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားများ။ သူတို့က... ဒီကိုလာကြမည်တဲ့လား။

"အရှင်မင်းကြီး! ဒါက... ဒါက ပြိုင်စံရှားတဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးပါပဲ!"

ဝဖိုင့်ကာ အဆီပြန်နေသော မှူးမတ်တစ်ဦးက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကပျာကယာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့အနေနဲ့ အရှင်မြတ်ကို အမြင့်မားဆုံးသော ခမ်းနားမှုတွေ၊ အကြည်ညိုဆုံးသော သဘောထားတွေနဲ့ ကြိုဆိုရပါမယ်။"

"မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဂိုအာ နိုင်ငံထဲမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့အရာ တစ်ခုလေးကိုတောင် မွန်မြတ်လှတဲ့ ကောင်းကင်နဂါးအရှင်မြတ်ရဲ့ မျက်စိတော်အောက် အရောက်ခံလို့ လုံးဝမဖြစ်ပါဘူး။"

"ဒါက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ အရှက်ရမှုတွေကို ဆေးကြောပစ်ဖို့နဲ့ ကမ္ဘာ့အစိုးရအပေါ် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပါပဲ!"

မှူးမတ်များသည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ဖားယားမှုများနှင့် သစ္စာရှိကြောင်း ကတိသစ္စာပြုသံများဖြင့် ဆူညံစွာ ပြောဆိုလာကြသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်က တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ဖျားနာနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ နီရဲမှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏အသက်ရှူသံများက ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။

ကောင်းကင်နဂါးတစ်ပါး... ရောက်လာတော့မည်တဲ့လား?

သူ၏စိတ်အာရုံထဲတွင် ကျိန်စာတိုက်ချင်စရာကောင်းလှသော ထိုဆိုင်ရှင်၊ သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည့် ထိုမျက်နှာထားက အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။

ပြီးတော့ သူ့ကို ရဲရဲတင်းတင်း ထိပါးခဲ့ကြတဲ့... အဲဒီ ခွေးလေခွေးလွင့်တွေ။

အရှက်ကွဲရခြင်း! တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင် အရှက်ကွဲခဲ့ရခြင်း။

ယခုတော့ ထိုအမှိုက်သရိုက်များကို သူ၏အရှက်ရမှုများနှင့်အတူ ပြာကျသွားစေရန် လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်မည့် ပြီးပြည့်စုံသော အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုက... ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒါဟာ နတ်ဘုရားတွေက ပေးသနားလိုက်တဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ။

"တိတ်စမ်း!"

ဘုရင်မင်းမြတ်က ပလ္လင်၏လက်တန်းကို ခေါက်လိုက်ရင်း အခြေအနေကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

"အရှင်မြတ်ကို ကြိုဆိုမယ့် ပြင်ဆင်မှုတွေက အပြစ်အနာအဆာ ကင်းနေရမယ်။ အထူးသဖြင့်... မြို့တော်ရဲ့ အသွင်အပြင်ပဲ"

ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အကြည့်က တမင်ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့၊ တော်ဝင်မြို့တော်နှင့် အလွန်တရာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

"ဂရေး တာမီနယ်။ အဲဒီ အမှိုက်တောင်ကြီးကို... ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်"

"မွန်မြတ်လှတဲ့ ကောင်းကင်နဂါးအရှင်မြတ်အနေနဲ့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ဂိုအာ နိုင်ငံကိုပဲ မြင်တွေ့ရအောင် ငါတို့ သေချာလုပ်ရမယ်!"

ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

"အရှင်မင်းကြီး!"

ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပြင်းပြသော အသံတစ်သံက ညီလာခံခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်သည် ထောင့်မှနေ၍ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက ရင်ဘတ်ကိုကော့ထားပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် သန့်စင်မွန်မြတ်သော အလင်းရောင်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

"ရိုးရိုးလေး ရှင်းလင်းပစ်ရုံနဲ့တင်... လုံးဝမလုံလောက်သေးပါဘူး!"

မျက်လုံးများအားလုံးက သူ့ထံသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်က ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကပြရွတ်ဆိုနေသည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရင်း ပြောလေသည်။

"ဂရေး တာမီနယ်။ အဲဒီနေရာက ဘာကြီးလဲ"

"ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ဂိုအာ နိုင်ငံရဲ့ ကင်ဆာအကျိတ်ကြီးပါပဲ။ အပြစ်ဒုစရိုက်တွေနဲ့ အညစ်အကြေးတွေရဲ့ အသိုက်အမြုံကြီးတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လှပတဲ့ ဝတ်ရုံတွေပေါ်မှာ စွဲကပ်နေတဲ့ အစွန်းအထင်းတွေပါပဲ။"

"ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဆက်ရှိနေခွင့်ပြုတာဟာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှု ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုက စော်ကားလိုက်တာပါပဲ!"

"အခုဆို အရှင်မြတ် ရောက်လာတော့မယ်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ မျက်စိအောက်မှာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံတော်နဲ့အပြိုင် အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခု ရှိနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုထားနိုင်မှာလဲ"

"ဒါက အရှင်မြတ်ကို မလေးမစားလုပ်ရာကျရုံတင် မကပါဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့ မှူးမတ်တိုင်းရဲ့ သွေးသားမျိုးနွယ်ကို စော်ကားလိုက်တာပါပဲ!"

သူပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းက လှုံ့ဆော်မှုများပါဝင်နေပြီး မှူးမတ်တိုင်း၏ ကျိုးပဲ့လွယ်ကာ မာနကြီးသော အာရုံကြောများကို တည့်တည့်မတ်မတ် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အဆိုပြုပါတယ်!" တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်၏ အသံက ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားသည်။

"အပြီးသတ်... မဟာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရေး တစ်ရပ်ကိုပါ!"

"မီးနဲ့လေ! အဲဒီ ညစ်ပတ်စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ အမှိုက်တောင်ကြီးနဲ့ အဲဒီအထဲမှာရှိတဲ့ သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ... အမှိုက်ကောင်တွေ အားလုံးကို မီးနဲ့ သန့်စင်ပစ်ရပါမယ်!"

"ဒါမှသာ... ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ မွန်မြတ်လှတဲ့ ကောင်းကင်နဂါးအရှင်မြတ်ကို တကယ့်ကို အပြစ်ကင်းစင်နေတဲ့ ဂိုအာ နိုင်ငံတော်နဲ့ ကြိုဆိုနိုင်မှာပါ!"

"ဒါမှသာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ထိုက်တန်မှာပါ!"

ညီလာခံခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မှူးမတ်များအားလုံးသည် တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ပြောပြသွားသည့် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ စိတ်ကူးကြောင့် မှင်တက်သွားကြ၏။

ဂရေး တာမီနယ် တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်မယ်တဲ့လား?

အထဲမှာရှိတဲ့... လူတွေ အကုန်လုံးနဲ့အတူတူပေါ့?

"အောက်လွတ်ခ်... မင်း ရူးနေပြီလား" သက်ကြီးမှူးမတ်တစ်ဦးက နောက်ဆုံးတွင် ခြောက်ကပ်နေသော လေသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"အဲဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေ... သူတို့က အမှိုက်တွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လူဦးရေက အရမ်းများတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့က သူတို့အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဖြစ်လာမယ့် အဓိကရုဏ်းတွေနဲ့ ပုန်ကန်မှုတွေက... ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

"ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ မီးက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ပြီး ဟိုက်တောင်းဘက်ကို ကူးစက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဒါ့အပြင် အသံကျယ်လွန်းတယ်။ သတင်းတွေ ထွက်သွားရင် ကြည့်ရဆိုးလိမ့်မယ်..."

တကွဲတပြား ကန့်ကွက်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့က သနားညှာတာမှုကြောင့် ပြောနေကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ ပြောဆိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟက်..." တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်က ခပ်တိုးတိုးနှင့် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူက တုံ့ဆိုင်းနေကြသော အခြားမှူးမတ်များကို အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အဓိကရုဏ်းတွေ? ပုန်ကန်မှုတွေ?" သူက ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သက်ကြီးမှူးမတ်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်းဝအောင်တောင် မစားနိုင်တဲ့ အမှိုက်အုပ်စုလေးက ဘာနဲ့များ ပုန်ကန်ကြမှာလဲ"

"မီးအတွက်ကတော့..." သူ၏နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်စွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဟိုက်တောင်းရဲ့ တံတိုင်းတွေမှာ အစောင့်ချထားဖို့ လူပိုလွှတ်လိုက်ရုံပဲလေ။ အဲဒါက မလုံလောက်ဘူးလား"

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေသံကို အကောက်ကျစ်ဆုံး ပြောင်းလဲကာ တစ်လုံးချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ်... ခင်ဗျားတို့ ပြောချင်တာက..."

"အရှင်မြတ် ရောက်လာတဲ့အခါ... နန်းတော်ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်... ဂိုအာ နိုင်ငံကြီးက ဧရာမအမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုနဲ့ အိမ်နီးချင်းဖြစ်နေတာကို မြင်တွေ့သွားစေချင်တာလား"

"အဲဒီ တာဝန်ကို..."

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်၏ အသံက ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။

"ဘယ်သူ ယူမလဲ?"

"ခင်ဗျားလား?" သူက သက်ကြီးမှူးမတ်ကို လက်ညိုးထိုးလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားလား?" အခြားကန့်ကွက်သူတစ်ဦးကို သူက ဆက်လက် လက်ညိုးထိုးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ ပြောလေ?"

ကောင်းကင်နဂါး ဆိုသော စကားလုံးက... သူတို့အပေါ်တွင် မမြင်ရသော တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ဖိစီးလွှမ်းမိုးထားသည်။

စကားပြောရန် ဟန်ပြင်နေခဲ့ကြသော မှူးမတ်များသည် သူတို့၏ စကားလုံးများကို ချက်ချင်းပင် ပြန်မြိုချလိုက်ကြရသည်။

တာဝန်ယူရမယ်? ကောင်းကင်နဂါးတစ်ပါးကို ဒေါသထွက်စေတဲ့အတွက်... အမှိုက်မရှင်းခဲ့လို့လေ? ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။ သူတို့ရဲ့ မိသားစု တစ်ဆွေလုံးတစ်မျိုးလုံး ဒီကမ္ဘာပေါ်ကနေ ဖျောက်ဖျက်ခံရလိမ့်မယ်။

သက်ကြီးမှူးမတ်၏ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားသည်။ သူ၏ခြေထောက်များက ခွေယိုင်သွားပြီး လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုက အေးခဲသွားသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နောက်ထပ် ကန့်ကွက်စကား မဆိုရဲကြတော့ပေ။

ဘုရင်မင်းမြတ်က တိတ်ဆိတ်နေသော မှူးမတ်များကို တစ်လှည့်၊ ရူးသွပ်နေသော တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏နဖူးထက်တွင် ချွေးအေးများ စို့တက်လာ၏။

ဤအစီအစဉ်က မည်မျှအထိ ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော်... ကောင်းကင်နဂါးတစ်ပါးကို စော်ကားမိခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲရလဒ်များက မည်မျှကြောက်စရာကောင်းသည်ကိုမူ သူက ပို၍ပင် သိနေသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပလ္လင်၏လက်တန်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဒါဆို... အောက်လွတ်ခ် ပြောတဲ့အတိုင်း ငါတို့ လုပ်ကြမယ်!"

"မွန်မြတ်လှတဲ့ ကောင်းကင်နဂါးအရှင်မြတ် မရောက်လာခင်မှာ..." ဘုရင်မင်းမြတ်က ထိုအတွေးကိုပင် သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အလား မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

"ဂရေး တာမီနယ်နဲ့... အဲဒီအထဲမှာရှိသမျှ အရာအားလုံးကို... ပြာကျတဲ့အထိ မီးရှို့ပစ်လိုက်စမ်း!"

ဆုံးဖြတ်ချက် ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

အေးစက်စက်၊ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတစ်ခုက ခန်းမဆောင်ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

ညီလာခံ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်သည် နန်းတော်ထဲမှ ခေါင်းကိုမော့ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်က သူ၏ ခန့်ညားသော်လည်း တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာထက်သို့ ဖြာကျနေသည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ စွန့်ပစ်ခံ ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်တူသော၊ မပီဝေဝါ မီးခိုးရောင်အစွန်းအထင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည့် အဝေးမှ အမှိုက်တောင်ကြီးဆီသို့ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းများက... တဖြည်းဖြည်း... အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းနှင့်တူသော လူတစ်ယောက်က သူ၏နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်က လှည့်မကြည့်ပေ။ မြွေတစ်ကောင်၏ တွန်မြည်သံကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော လေသံဖြင့် သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အမိန့်ကို ပေးလိုက်"

"ဒီညကစပြီး... ဂရေး တာမီနယ်ကနေ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာကို ထွက်လို့ရမယ့် ထွက်ပေါက်တွေ အကုန်လုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်"

"ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင်... အပြင်ကို မထွက်စေနဲ့"

သူ၏မျက်လုံးများက သွေးဆာနေသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့..."

"ဘယ်သူ့ကိုမှ အရှင်မထားနဲ့"