မရိန်းဖို့ဒ်၊ ရေတပ်ဌာနချုပ်ဆိပ်ကမ်း။
ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှ ခံတပ်ကြီးတစ်ခုဟုပင် တင်စားနိုင်လောက်သော ဧရာမစစ်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းသည် ဆိပ်ခံတံတားအမှတ် (၁) တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ဆိုက်ကပ်ထားသည်။
၎င်းသည် ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်ရှိသူများ စစ်ဆင်ရေးထွက်ခွာသည့်အခါတွင်သာ စီးနင်းခွင့်ရှိသည့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိ စစ်သင်္ဘောကြီးဖြစ်သည်။
သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ထိပ်တန်းရေတပ်စစ်သည်တော်တို့က အသင့်အနေအထားဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေကြ၏။ လေထုတစ်ခုလုံးက လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး ဖိအားတွေဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
စစ်သည်တိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်လောက်အောင် တင်းမာမှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများက အထင်းသားပေါ်လွင်နေသည်။
သူတို့သည် အဆင့် (S) ရှိ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်တာဝန်တစ်ရပ်ကို လက်ခံရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့သွားရောက်ရမည့် ခရီးစဉ်မှာကား ပင်လယ်ဘီလူးကြီးများပင် အသွားအလာလုပ်ရန် ပျင်းရိလှပါသည်ဟု သူတို့အမြဲထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော အားအနည်းဆုံးပင်လယ်ဟု နာမည်ကျော်သည့် အရှေ့ပင်လယ်ပြာပင်ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်က လေထုတစ်ခုလုံးကို ထူးဆန်းသော တင်းမာမှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားစေသည်။
ထိုထူးဆန်းသော လေထုကို ဖန်တီးနေသည့် အဓိကတရားခံမှာ သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ရပ်နေ၏။
ရေတပ်ဌာနချုပ်၏ အမြင့်ဆုံးစွမ်းအားရှင်။
ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကီဇာရု ဘော်ဆာလီနို။
သူသည် သူ၏ပြယုဂ်တစ်ခုဖြစ်သော အဝါနှင့်အဖြူစင်းပါသည့် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားသည်။ သူ့ကို လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးသည့် စစ်သေနာပတိချုပ် ဆန်ဂိုကူကို မျက်နှာမူရင်း သူက သမ်းဝေလိုက်သည်။
"ဟား... ဝါး..."
ရှည်လျားပြီး နားလည်ရခက်လှသော ထိုသမ်းဝေသံက ဆိပ်ကမ်း၏ လေးနက်တည်ကြည်နေသော လေထုကို ချက်ချင်းပင် ပြယ်လွင့်သွားစေသည်။
ဆန်ဂိုကူ၏ နဖူးထက်မှ သွေးကြောများက ထောင်ထလာ၏။
သူသည် ဤကောင်စုတ်ကို ပင်လယ်ထဲသို့ ထိုးချပစ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရပြီး သူ၏ဘဝတွင် အလေးနက်ဆုံးနှင့် အတည်ကြည်ဆုံးလေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
"ဘော်ဆာလီနို!"
"ဒါကို ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောမယ်!"
"မင်းရဲ့တာဝန်ကို မှတ်ထားပါ!"
"စုံစမ်းထောက်လှမ်းဖို့ရယ် အကဲဖြတ်ဖို့ရယ်ပဲ။ ငါ့ဆီက ခွင့်ပြုချက်မရမချင်း၊ နောက်ပြီး သေချာရေရာမှုမရှိမချင်း အဲဒီ ဘလိတ်ခ် ဆိုတဲ့လူနဲ့ ဘယ်လိုပဋိပက္ခမျိုးမှ မဖြစ်စေရဘူးနော်!"
ဆန်ဂိုကူက စကားလုံးတိုင်းကို အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကီဇာရုက နားကလော်ရင်း ခေါင်းကိုစောင်းကာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသော မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဆွဲငင်နေသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။
"အိုး..."
"ကြောက်စရာကြီးပါလားဗျာ..."
"ဆန်ဂိုကူဆန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဲဒီမျက်နှာထားက... ကျွန်တော့်ကို တကယ်ကြီး လန့်သွားစေတယ်နော်"
သူက နေကာမျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
"အားအနည်းဆုံး အရှေ့ပင်လယ်ပြာကို သွားရမယ့် ခရီးစဉ်လေးတစ်ခုအတွက်များ အဲ့ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ လိုလို့လားဗျာ"
"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က အဲဒီ ဘလိတ်ခ် ဆိုတဲ့ကောင်လေးနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း အစီအစဉ်မရှိပါဘူး"
ကီဇာရု၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏အပြုံးက ပို၍ပင် နောက်ပြောင်ချင်စရာ ကောင်းလာသည်။
"ကူဇန်ရဲ့ ပြောပြချက်အရဆိုရင် လက်တစ်ခါယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အဲဒီလိုမိစ္ဆာမျိုးကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ... သေချာပေါက် စစ်သေနာပတိချုပ်လို အဆင့်မျိုးမှ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"
"အခု ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ... ကျွန်တော့်ကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာနဲ့ မတူဘူးလား"
"..."
ဆန်ဂိုကူ၏ သွေးပေါင်ချိန်များ ဒိုင်းကနဲ ထိုးတက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသဖြင့် လက်သည်းများပင် လက်ဝါးပြင်ထဲသို့ စိုက်ဝင်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒီခွေးကောင်!
သူပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတိုင်းက... ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် သက်သက်ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေတာပဲ!
ဟုတ်တယ် ငါကိုယ်တိုင် သွားချင်တာ!
ဒါပေမဲ့ ငါသွားလို့ရလို့လား!
စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုယ်တိုင်က အားအနည်းဆုံးပင်လယ်ကို ဆင်းသွားတယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ဂယက်ရိုက်သွားမလဲ။ ကမ္ဘာ့အစိုးရကိုရော ငါဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။
ပြီးတော့ ကမ္ဘာသစ်က ဧကရာဇ်လေးပါးကရော ဘယ်လိုတွေးကြမလဲ။
"ငါ့လာပြီး ကလိမ်ကကျစ် လာမလုပ်နဲ့!"
ဆန်ဂိုကူသည် နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကီဇာရုကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"ဒီတာဝန်ကိုသာ မင်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လို့ကတော့!"
"ဒီနှစ်အတွက် ကျန်နေသေးတဲ့ မင်းရဲ့ အားလပ်ရက်တွေ... မဟုတ်ဘူး နောက်နှစ်အတွက် မင်းရဲ့ အားလပ်ရက်တွေ အကုန်လုံးကိုပါ ဖျက်သိမ်းပစ်မယ်!"
"ဟားးး"
ကီဇာရု၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။
နေကာမျက်မှန်ကို ပင့်တင်နေသည့် သူ၏လက်ကလည်း ရပ်တန့်သွား၏။
ဒေါသကြောင့် နီရဲနေသော ဆန်ဂိုကူ၏ မျက်နှာကို သူကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို အတည်ပြုလိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့။
ကီဇာရု၏ အပြုံးက... ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။
သူက ကူကယ်ရာမဲ့သလို ဟန်ပန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
"ကဲ... ကဲပါ..."
"ဘာလို့များ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောနေရတာလဲဗျာ"
"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အခု ကျွန်တော်က..."
စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ဖြတ်သန်းလက်ကနဲ တောက်ပသွားသည်။
"နည်းနည်းတော့ စပ်စုချင်လာပြီ"
ဆန်ဂိုကူက သူ၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော ဟန်ပန်ကို ကြည့်ရင်း မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
"သွားတော့!"
"အိုး... သဘောတော်အတိုင်းပါပဲ"
ကီဇာရုက အလွန်အမင်း ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှသော ရေတပ်အလေးပြုခြင်းမျိုးဖြင့် အလေးပြုလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သင်္ဘောခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။
"ရွက်လွှင့်တော့!"
ဆန်ဂိုကူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဧရာမစစ်သင်္ဘောကြီးထံမှ ဥသြဆွဲသံရှည်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
သင်္ဘောကြီးသည် ဆိပ်ကမ်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခွာထွက်သွားပြီး အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
ဆန်ဂိုကူသည် ဆိပ်ခံတံတားပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရင်း တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော စစ်သင်္ဘောကြီးကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ၏နောက်မှ စစ်ဦးစီးချုပ် ဆုရုက လျှောက်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆန်ဂိုကူ"
"ဘော်ဆာလီနိုက အားကိုးမရတဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမဲ့ သူက ဘယ်သူ့ထက်မဆို သူ့အသက်ကို ပိုပြီးတန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူပါ"
"သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်"
ဆန်ဂိုကူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။
"ငါက သူ သူ့အသက်ကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုတန်ဖိုးထားတတ်မှန်း သိနေလို့ကို စိတ်ပူနေရတာပေါ့!"
"အဲဒီ ပြောင်ချော်ချော်ကောင်... အန္တရာယ်ကို အနံ့ရတာနဲ့ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးမယ့်ကောင်။"
စစ်သင်္ဘောကြီး၏ ဦးပိုင်းတွင်။
ကီဇာရု ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် ထိုနေရာတွင်ရပ်ရင်း မြင်ကွင်းထဲမှ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော မရိန်းဖို့ဒ်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ နောက်ပြောင်ချင်စရာ အပြုံးက... တဖြည်းဖြည်း... ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ပင်လယ်လေက သူ၏ဝတ်စုံအစွန်းများကို လွင့်ခါသွားစေသည်။
နေရောင်ခြည်က သူ၏နေကာမျက်မှန်ပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်စေသည်။
ဤအချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာထက်၌ ယခင်ကလို ပျင်းရိပျင်းတွဲဟန် သို့မဟုတ် ပေါ့ပျက်ပျက်ဟန် အလျဉ်းမရှိတော့ပေ။
၎င်း၏နေရာတွင်... ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုလို နက်ရှိုင်းလှသော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
"ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး"
အေးစက်သော အမျိုးသမီးအသံတစ်သံက သူ၏နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သပ်ရပ်သော ရေတပ်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ဂီယွန်သည် သူမ၏လက်ကို 'ကွန်ပီရာ' ဟု အမည်ရသော နာမည်ကျော်ဓားပြားပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့်ရှုပ်ထွေးမှုမျိုးမှ ရှိမနေပေ။ ဆွဲထုတ်ထားသော ဓားသွားတစ်လက်လို စူးရှထက်မြက်မှုနှင့် မြင့်တက်နေသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များသာ ရှိနေသည်။
သူမသည် ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး အာအိုကီဂျီကို သုံးမိနစ်အတွင်း အနိုင်ယူခဲ့သည့် မိစ္ဆာကောင်ကို မြင်တွေ့ချင်လှပြီဖြစ်သည်။
ကီဇာရုက လှည့်မကြည့်ဘဲ သူမကို တစ်ချက်သာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံက ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဂီယွန်ချန်၊ သိပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့"
"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အေးချမ်းတဲ့ အရှေ့ပင်လယ်ပြာကို သွားရုံလေးပါ။ လစာရတဲ့ အားလပ်ရက်ခရီးစဉ်လေးတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ"
"ဒါ့အပြင်" သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကူဇန်ရဲ့ အစီရင်ခံစာအရဆိုရင် အဲဒီ 'အခြေခံ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ' က သိပ်ပြီးခက်ခဲမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး"
"ဟွန့်"
ဂီယွန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
သူမသည် ကီဇာရု၏ မရေရာသော ဟန်ပန်ကို သဘောမကျပေ။
သူမ၏အမြင်တွင် 'တရားမျှတမှု' ကို ခြိမ်းခြောက်လာမည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို အထက်မြက်ဆုံး ဓားသွားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ပစ်ရမည်သာဖြစ်သည်။
အခုလိုမျိုး ကြောက်ရွံ့တုံဆိုင်းစွာနဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကီဇာရုက သူမ၏ သဘောထားကို ဂရုမစိုက်ပေ။
နေကာမျက်မှန်အောက်မှ သူ၏အကြည့်များက အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်ပြာကြီးဆီသို့ ငေးမောနေသည်။
အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက မှန်ဘီလူးများထက်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်သွား၏။
သူ၏အသံက... သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးတိတ်လွန်းလှသည်။
"ကူဇန်ကိုတောင် ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ဆိုတော့..."
"အမှန်တရားရှာဖွေရေး စွမ်းအင်လုံးများ... လင်ဘို - နယ်စပ်အကျဉ်းထောင်..."
"ခေါင်းကိုက်စရာပဲ"
"ငါ မျှော်လင့်တာက... အဲဒါက အမြန်နှုန်းအမျိုးအစား မဟုတ်ဖို့ပဲ"
"တကယ်လို့များ အဲဒီလိုမျိုးဆိုရင်တော့..."
"တော်တော်လေးကို ဒုက္ခများမှာပဲ"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
မရိန်းဖို့ဒ်ရှိ သာမန်ကင်းစင်တစ်ခုပေါ်တွင်။
နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ထားသော အရပ်မြင့်မြင့် လူတစ်ယောက်သည် ထွက်ခွာသွားသော စစ်သင်္ဘောကို အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူ၏မျက်နှာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေ၏။
သူကား ဗာဂိုပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် စစ်သင်္ဘောကြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်မှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်သည်။
"ကီဇာရု... ဂီယွန်..."
သူက နေကာမျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ အရိပ်များကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။