အခန်း (၃၀) - မှောင်မိုက်သော ရေစီးကြောင်း
"ဘော့စ် ဘလိတ်ခ်!"
လူဖီက ပထမဆုံး မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် ဖြစ်သွားသူပင်။ သူက အမြောက်ဆန်ငယ်လေးတစ်ခုအလား ဘလိတ်ခ်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ အရူးလို မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ဆန္ဒများဖြင့် မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။
"ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားချင်သေးတယ်! တခြားကမ္ဘာတွေမှာ စွန့်စားခန်းတွေ သွားလုပ်ချင်သေးတယ်!"
သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးလေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေလေသည်။
"နဂါးကြီးရှိတဲ့ အဲဒီကမ္ဘာက အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင်၊ နောက်တစ်ခါကျရင် အဲဒီနဂါးကြီးထက် ပိုကြီးတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်!"
ဘလိတ်ခ်က သူ၏ လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်မှနေ၍ အနည်းငယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်အမင်း တက်ကြွနေသော ဤကလေးစုတ်ကို သူ ကြည့်လိုက်ရာ ကစားချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် တွန့်ကွေးသွားသည်။
သူက လက်မနှစ်ချောင်းကို ထောင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ငွေကြေးကို အလွန်အမင်း မက်မောကြောင်း ပြသနေသည့် ထိုအမူအရာကြောင့် အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့၏ မျက်ခွံများပင် ဆတ်ကနဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ပြဿနာ မရှိပါဘူး"
ဘလိတ်ခ်က ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် လူကို အမြင်ကပ်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ဆွဲငင်နေသော လေသံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
"ပိုက်ဆံသာ ရှိရင် ဘာမဆို ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်"
သူက သမ်းဝေလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဝင်ကြေး ပေးနိုင်သရွေ့တော့ နဂါးတွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာတင်မကဘူး၊ မိစ္ဆာတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာဆိုရင်တောင် အဆင်ပြေတယ်"
ပိုက်ဆံ!
ပိုက်ဆံ!
ပိုက်ဆံ!
ဤစကားလုံး တစ်ခွန်းက ဤအခိုက်အတန့်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကြီးတစ်ခုအလား အေ့စ်၊ လူဖီနှင့် ဆာဘို တို့ ကလေးသုံးယောက်၏ မျက်လုံးများကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားစေလေတော့သည်။
ဝုန်း!
ဒါဒန် ၏ အိမ်ရှိ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတံခါးကြီးမှာ ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားတစ်ခုကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။
"ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ၊ ဒါဒန်!"
လူဖီ၏ တက်ကြွသော အော်ဟစ်သံက ဓားပြစခန်းအတွင်း မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
သူက ပထမဆုံး ပြေးဝင်လာပြီးနောက် လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထိုးထည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူထားသော အေ့စ်နှင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည့် အမူအရာရှိသော ဆာဘိုတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
"ဆူညံလိုက်တာ! မင်းတို့ ကလေးစုတ်လေးတွေ!"
ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ခြေချောင်းများကို ကလော်ရင်း အရက်သောက်နေသော ဒါဒန် မှာ လန့်ဖြတ်သွားသဖြင့် အရက်ပုလင်းပင် ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူမက နေရာမှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ တုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖိအားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး လူဖီနှင့် အေ့စ်တို့ကို ကျိန်ဆဲရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ အကြည့်များက ထိုနှစ်ယောက်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကလေးငယ်အပေါ် ကျရောက်သွားသောအခါ သူမ အေးခဲသွားသည်။
ဒါဒန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမက ဆာဘိုကို တုန်ယင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်ပြီး အေ့စ်နှင့် လူဖီတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟင်?"
"နောက်တစ်ကောင်?!"
"ဂါ့ပ်! ဒီ သောက်အဘိုးကြီး!"
ဒါဒန်၏ ရူးသွပ်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက အိမ်ခေါင်မိုးကိုပင် လွင့်စင်သွားစေမတတ်ပင်။
"ဒီနေရာကို ကလေးထိန်းကျောင်းများ မှတ်နေသလား။ တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ အခု သုံးကောင်! မင်း အမှိုက်ကောက်နေရင်တောင် ဒီလောက် အများကြီး မကောက်ဘူး!"
သူမ အရမ်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အဆီပိုများပင် တုန်ယင်လာသည်။ သူမက အရက်ပုလင်းကို လှမ်းကိုင်ကာ ပစ်ပေါက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းထားလိုက်သည်။
"ဒါဒန်! အသား!"
လူဖီက ဒေါသထွက်နေသော ဒါဒန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အနံ့ခံရင်း မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလေတော့သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! စားမယ်၊ စားမယ်၊ စားမယ် နဲ့ မင်း သိတာဆိုလို့ စားဖို့ပဲ ရှိတယ်!" အေ့စ်က လူဖီ၏ တင်ပါးကို ကန်လိုက်သဖြင့် လူဖီမှာ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် အေ့စ်က ဒါဒန်ကို သူ၏ ပုံမှန် စိတ်မရှည်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဆူညံလိုက်တာ၊ စုန်းအဘွားကြီး"
"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်? ဒီ ကောင်စုတ်လေး!" ဒါဒန်၏ ဒေါသများက အေ့စ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းသွားသည်။
ဆာဘို တစ်ယောက်သာလျှင် ဤ ဖရိုဖရဲ ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီးနောက် ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသော ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူက ယဉ်ကျေးစွာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဆာဘို ပါ။ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"
"ဟင်။" ဒါဒန်က ယဉ်ကျေးသော ဆာဘိုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြား မာရ်နတ်ငယ် နှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးနှောက် လုံးဝ အလုပ်လုပ် ရပ်စဲသွားပြီး ဘယ်သူ့ကို အော်ရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
ဂိုအာ နိုင်ငံ၊ မင်းမျိုးမင်းနွယ် ရပ်ကွက်ဖြစ်သော ဟိုက်တောင်း တွင်။
တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ၏ အိမ်တော်အတွင်းရှိ လေထုမှာ အသက်ရှူကြပ်လုမတတ်ပင်။
ခွပ်!
တန်ဖိုးကြီး ကြွေပန်းအိုးတစ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားလေသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေ! မင်းတို့ အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေချည်းပဲ!"
တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ၏ ရင်ဘတ်ကြီးမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်က ခန့်ညားခဲ့သော သူ၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်မှုနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကြောင့် လုံးဝ ပုံပျက်နေလေပြီ။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တောအုပ်အတွင်းမှ မြင်ကွင်းက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် ပေါ်လာနေသည်။
ထိုဆံပင်အဖြူနှင့် လူငယ်လေး၏ ပျင်းရိသော မျက်လုံးများ။
ဓားရှည်ကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ကာကွယ်လိုက်သော လက်တစ်ချောင်း။
နှင့် သူ့ကို အမှိုက်တစ်စအလား လေထဲသို့ ဆွဲယူသွားခဲ့သော စုပ်ခွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အနက်ရောင် လက်တံကြီး ရှစ်ခု။
အရှက်ရစရာပဲ!
ဒါက မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ သူ တစ်သက်တာလုံး ခံစားခဲ့ရဖူးသမျှထဲမှာ အကြီးမားဆုံး အရှက်ကွဲမှုကြီးပဲ။
"သခင်ကြီး..."
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော အိမ်တော်ထိန်းက တုန်ယင်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်း မရှူဝံ့ပေ။
"ထွက်သွားစမ်း!" တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့..." အိမ်တော်ထိန်းမှာ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သည့်အလား နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ရပ်လိုက်စမ်း!" မျက်လုံးများ နီရဲနေသော တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စ။ ဘယ်လိုနေပြီလဲ"
အိမ်တော်ထိန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူက လှည့်ကာ ပိုမို နိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "သခင်ကြီး... အနီးအနားမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ ရေတပ် ဌာနခွဲ (၁၆) ကို ဆက်သွယ်ဖို့ လမ်းကြောင်းအချို့ကို ကျွန်တော် အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်..."
"လိုရင်းကို ပြောစမ်းပါ!" တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
အိမ်တော်ထိန်းက တံတွေးမြိုချကာ ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။
"ဌာနခွဲ (၁၆) ရဲ့ ဗိုလ်ကြီး၊ 'နက်ဇူမီ' လို့ခေါ်တဲ့ သူက... သူက... အဲဒီ ဆံပင်အဖြူနဲ့ လူဆိုးကို ကိုင်တွယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"
နောက်ဆုံးတွင်တော့ တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းတမ်းသော ကျေနပ်မှုတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် လက်သွားသည်။
ရေတပ်။
မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အုပ်စိုးထားတဲ့ ကမ္ဘာ့အစိုးရကြီးကို ဆန့်ကျင်နိုင်မှာမို့လို့လား!
"ကောင်းတယ်" သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေက ဘာလဲ"
အိမ်တော်ထိန်းက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ အသံကို ပိုမို နှိမ့်ချလိုက်သည်။
"သူ... သူက ဒီလောက်ပမာဏ တောင်းထားပါတယ်"
သူက လက်ငါးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
"ဘယ်ရီ ငါးသန်း ပါ"
"ဘာ!"
တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"သောက် ရေတပ် ဗိုလ် တစ်ယောက်ကများ ငါ့ဆီကနေ ဘယ်ရီ ငါးသန်းတောင် တောင်းရဲတယ်ပေါ့လေ!"
ဒေါသကြောင့် သူ တုန်ယင်နေသည်။ သူက နောက်ထပ် တစ်ခုခုကို ထပ်မံ ပစ်ပေါက်ချင်သော်လည်း ပစ်ပေါက်စရာ ဘာမှ မကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဲဒီ နက်ဇူမီ ဆိုတဲ့ကောင်က သူ့ဒဏ်ရာကို ဆားသိပ်နေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့...
ဘလိတ်ခ်၏ မျက်နှာကို သူ တွေးလိုက်မိချိန်တွင်၊ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ပျက်စီးစေခဲ့သော ထို တိရစ္ဆာန်လေး သုံးကောင်ကို သူ တွေးလိုက်မိချိန်တွင်...
တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ၏ မျက်နှာမှာ မုန်းတီးမှုကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပုံပျက်သွားပြန်သည်။
သွေးထွက်လုမတတ်ပင် သူ၏ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။
"သူ့ကို ပေးလိုက်စမ်း!"
သူက စကားလုံးများကို အတင်းအကျပ် ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ငွေက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး!"
ငရဲမှ တွားသွားလာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား သူ၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း အဆိပ်ပြင်းလာသည်။
"အဲဒီ ပိုးကောင် နက်ဇူမီ ကို သွားပြောလိုက်! ငါက အဲဒီ ဆံပင်အဖြူကောင် သေတာကိုပဲ လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး! အဲဒီ ခွေးပေါက်စ သုံးကောင်... ဆာဘို ရဲ့ အောက်တန်းစား ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကိုရောပဲ!"
"သူတို့ကို... ဒီကမ္ဘာကြီးပေါ်ကနေ... လုံးဝ... ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်တယ်!"
အိမ်တော်ထိန်းမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ခေါင်းကို ပိုမို နိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကာ အသက်ရှူသံများပင် တိမ်ဝင်သွားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သခင်ကြီး..."
တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် က ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေသည်။ သူက ဧရာမ ပြင်သစ်စတိုင် ပြတင်းပေါက်ကြီးဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ညနေဆည်းဆာ နေရောင်က တန်ဆာဆင်ထားသော ကော်ဇောပေါ်တွင် သူ၏ ရှည်လျားပြီး မှောင်မည်းနေသော အရိပ်ကြီးကို ထင်ဟပ်စေကာ ပုံပျက်နေသည့်အလား ထင်ရစေသည်။
သူက မည်းမှောင်လာသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
"ဒီည..."
အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားနိုင်သော အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် သူ တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး က နန်းတော်မှာ ညစာစားပွဲ ကျင်းပလိမ့်မယ်..."
သူ တက်ရောက်ရမည်။
လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် လူတိုင်းရှေ့တွင် သူ ပေါ်ထွက်လာရမည်။
ဤအတွေးက သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ မုန်းတီးမှုနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကို ပိုမို ပူပြင်းစွာ လောင်ကျွမ်းသွားစေလေသည်။
သူက ဆတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးလွှမ်းနေသော သူ၏ မျက်လုံးများက အိမ်တော်ထိန်းကို နေရာတွင်ပင် သံမှိုစွဲထားသည့်အလား ဖြစ်သွားစေသည်။
"မင်း! အခုချက်ချင်း သွားလုပ်စမ်း!"
သူက တံတွေးများ လွင့်စင်သွားသည်အထိ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"အခု! ချက်ချင်း!"
"အဲဒီ ခွေးကောင် နက်ဇူမီ ကို သွားပြောလိုက်! သူ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေပဲ သုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! ညစာစားပွဲ မစခင် ငါ ကြားချင်တဲ့ သတင်းကို ငါ ကြားရမှ ဖြစ်မယ်!"
ထို တောသားများ၏ သေဆုံးမှုများကို ဒီည သူ၏ ညစာစားပွဲအတွက် အကောင်းဆုံးသော အမြည်းဟင်းလျာ ဖြစ်လာစေချင်သည်။
"ငါ ပြောတာ ကြားလား!"
"ဟုတ်ကဲ့! ဟုတ်ကဲ့! သခင်ကြီး!" ဤ လူသတ်ချင်စိတ်ဖြင့် ရူးသွပ်နေမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော အိမ်တော်ထိန်းမှာ အနောက်သို့ ဆုတ်ကာ တံခါးအပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေသည်။
"ကျွန်တော် အခု သွားပါပြီ! အခုချက်ချင်း သွားပါပြီ!"
အခန်းတွင်း လေထုမှာ အသက်ရှူကြပ်လုမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် က ရပ်နေပြီး ရင်ဘတ်ကြီး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးသွပ်မှုများက ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ယုတ်သွားလေပြီ။
မှန်တစ်ချပ်ဆီသို့ သူ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး မှန်ထဲမှ ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသော ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မုန်းတီးစရာကောင်းသည့် အမျိုးသားကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန်အမင်း ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် အကြည့်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် လက်သွားသည်။
သူက လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး တန်ဖိုးကြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ် ဝတ်စုံ၏ ကော်လာကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ တံတွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။
သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
မှန်ထဲတွင် ပုံပျက်နေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။
၎င်း၏ နေရာတွင်တော့ ဂိုအာ နိုင်ငံ၏ ကြီးမြတ်သော မင်းမျိုးမင်းနွယ်၊ တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ် ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အထက်စီးကျသော မျက်နှာက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။