အခန်း (၂၈) - အံ့မခန်း အဆုံးသတ်။ မုန်တိုင်းနဂါးကြီး သန့်စင်သွားပြီး လူဖီ မီးစွမ်းအင် ဗီးရှင်း ရရှိသွားခြင်း။

ခရီးသွား၏ ဓားရှည်ကြီးက ဒီဗာလင်၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ခရမ်းရင့်ရောင် အဆိပ်ဗဟိုချက်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်ဝင်သွားသည်။

ဓားက မည်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာကိုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်ကတော့ ညင်သာသော်လည်း တားဆီး၍မရနိုင်သော သန့်စင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဗင်တီ၏ သီချင်းသံက အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောပေးသည့် ရေစီးကြောင်းဖြစ်ပါက ခရီးသွား၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တိကျစွာ ဖောက်ခွဲလိုက်သည့် သန့်စင်ရေး ဗဟိုချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဝေါင်း!"

အတွင်းအပြင် နှစ်ဖက်စလုံးမှ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ဒီဗာလင်က ခေါင်းကို မော့ကာ ကောင်းကင်ကြီး တုန်ဟည်းသွားမတတ် နောက်ဆုံး ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုအသံထဲတွင် နာကျင်မှုများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်... ရုတ်တရက် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသည့် ခရမ်းရင့်ရောင် မျဉ်းကြောင်းကြီးများမှာ နေရောင်အောက်မှ နှင်းများအလား လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော်ကျသွားပြီး မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထူထဲပြီး အော့အန်ချင်စရာကောင်းသော အမည်းရောင် ဓာတ်ငွေ့များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အတင်းအကျပ် ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သန့်စင်သော လေပြေထဲတွင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဝှီး

လေပြင်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ချောက်ကမ်းပါးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ငြိမ်းချမ်းသွားလေပြီ။

ဒီဗာလင်၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

သူက မျက်လုံးများကို... ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုနဂါးမျက်လုံးများမှာ ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သွေးရောင်များ မဟုတ်ကြတော့ပေ။

၎င်းအစား ကောင်းကင်ကြီးအလား ဖြူစင်ကြည်လင်သော ပြာလဲ့လဲ့ အရောင်လေး ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပရမ်းပတာဖြစ်မှုနှင့် နာကျင်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

၎င်းတို့၏ နေရာတွင်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦး၏ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့်... မတရားခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်တစ်ခုတို့ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုကိုပင် မျိုချပစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့် သူ၏ ဧရာမ ဦးခေါင်းကြီးက ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် စောင်းကိုင်ထားသည့် အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်ငယ်လေးကို... ညင်သာစွာ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။

ဗင်တီက စောင်းကြိုးများကို လွှတ်လိုက်သည်။

သူက လက်ကို ညင်သာစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ ဒီဗာလင်၏ ဧရာမ နှာခေါင်းကြီးပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ်"

သူ၏ အသံတွင် ရယ်သံများ ပါဝင်နေပြီး မသိမသာ ငိုရှိုက်သံလေးလည်း ပါဝင်နေသည်။

"ငါ့ သူငယ်ချင်း"

လေပြေလေး ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ်ချိန်က မွန်းစတက်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သော ဧရာမ နဂါးကြီးသည် ယခုအခါ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်အလား ယဉ်ကျေးနေလေပြီ။

သူက အဆိုတော်ကို ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ဧရာမ ဦးခေါင်းကြီးကို ဗင်တီ၏ ပခုံးတွင် ပွတ်သပ်ကာ တိုးညင်းပြီး ဝမ်းနည်းနေပုံရသည့် အသံလေးဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဗင်တီက ပြုံးကာ ဒီဗာလင်၏ ဧရာမ နှာခေါင်းကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်တာ ကြိုဆိုပါတယ်၊ ငါ့ သူငယ်ချင်းကြီး"

ချောက်ကမ်းပါးထိပ်တွင် ငြိမ်းချမ်းနေလေပြီ။

အေ့စ်၊ လူဖီ၊ ဆာဘို တို့ ကလေးသုံးယောက်နှင့် ခရီးသွား၊ ပိုင်မွန် တို့အားလုံး ဘေးအန္တရာယ်အပြီး ပြန်လည်ဆုံစည်းကြသည့် ဤနှလုံးသား နွေးထွေးဖွယ် မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်။

အေးစက်ပြီး စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသော စက်သံတစ်ခုက ညီအစ်ကို သုံးယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

[အဓိက တာဝန် - မုန်တိုင်းနဂါးကြီး ၏ ဒေါသကို ပြေလျော့စေပါ။ ပြီးမြောက်ပါပြီ။]

[လျှို့ဝှက်နယ်မြေ - လေပြေ၏သီချင်းနှင့် နဂါး၏ကဗျာ ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ။]

[တာဝန် ဆုလာဘ်များကို တွက်ချက်နေပါသည်...]

[နောက်ဆယ်စက္ကန့်အတွင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ ထွက်ခွာပါမည်...]

[၁၀... ၉... ၈...]

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ညီအစ်ကို သုံးယောက်စလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

ပြန်ရတော့မယ့် အချိန်တန်ပြီလား။

အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ အချင်းချင်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုနှင့် မခွဲခွာလိုမှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ဒီ အံ့ဖွယ်ကမ္ဘာကြီး၊ ဒီ မယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ အတွေ့အကြုံကြီးက အဆုံးသတ်တော့မယ်ပေါ့။

သို့သော်လည်း။

လူဖီ၏ အာရုံစိုက်မှုကတော့ သူ၏ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်နှင့် တူညီသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိမနေသည်ကတော့ ရှင်းလင်းလှသည်။

သူက ဝုန်းကနဲ ခုန်ထလိုက်သည်။

သူက လေပြေလေးများ တိုက်ခတ်နေသော ဆာဘို၏ ခါးရှိ စိမ်းပြာရောင် အဆင်တန်ဆာကို ပထမဆုံး လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီးနောက်၊ မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသော အေ့စ်၏ ခါးရှိ အနီရောင် အဆင်တန်ဆာကို ထပ်မံ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။"

လူဖီက ခြေဆောင့်လိုက်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး နှလုံးသား ကွဲကြေမတတ် ငိုယိုအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက လင်းနေတဲ့ အရာလေးတွေ ရပြီး ငါကျတော့ မရတာလဲ။"

"မတရားဘူး။"

"ငါလည်း မီးတွေ ပစ်ထုတ်နိုင်တဲ့ ဟာလေး လိုချင်တယ်။ လေတွေ ထွက်တဲ့ ဟာလေး လိုချင်တယ်။ ငါလည်း တစ်ခု လိုချင်တယ်!"

သူက သကြားလုံး မစားရသော ကလေးတစ်ယောက်အလား မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ အော်ဟစ်နေလေသည်။

အေ့စ်၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်တက်လာသည်။ သူက ဒီ အရှက်ကွဲစရာကောင်းတဲ့ အရူးကောင်ကို မေ့လဲသွားအောင် ရိုက်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

ဆာဘို၏ ပါးစပ်က တွန့်ကွေးသွားသည်။ တစ်ခဏမျှ သူ၏ ဖြူစင်လွန်းသော ညီလေးကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲဆိုတာ သူ လုံးဝ မသိတော့ပေ။

ဗင်တီနှင့် အမ်ဘာတို့က ဂျစ်ကန်ကန် လုပ်နေသော ဤရော်ဘာလူသားကို ရှားပါးသတ္တဝါ တစ်ကောင်အား ကြည့်သည့် စပ်စုချင်စိတ်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

[၃... ၂...]

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! ငါလည်း တစ်ခု လိုချင်တယ်! ဘလိတ်ခ်၊ ခင်ဗျား ကြားလား! ကျွန်တော်လည်း တစ်ခု လိုချင်တယ်! မပေးရင် ကျွန်တော် မပြန်ဘူးနော်!"

လူဖီ၏ ဟိန်းဟောက်သံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

[၁... ၀!]

ဗုန်း။

သူ အော်ဟစ်လို့ပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်၊ ဖြူစင်သန့်စင်လှသော အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"အား!"

လူဖီ၏ မကျေမနပ် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပုံရိပ်သုံးခုမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပုံရိပ်ယောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တေဗတ် မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သူတို့က မှင်သက်နေကြသော မွန်းစတက် နိုင်ငံသားများကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ရင်းနှီးနေသော အလေးချိန်မဲ့ ခံစားချက်က ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

အေ့စ်က မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ကြီးနှင့် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

၎င်းတို့၏ နေရာတွင်တော့ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်ရွက်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် မှိုင်းညို့ပြီး စိုစွတ်နေသော ကိုလူဘို တောင် တောအုပ်ကြီးက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီ။

"သေစမ်း! နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို!"

လူဖီက မြေကြီးပေါ်သို့ ဖုတ်ကနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး 'လင်းနေတဲ့ အရာလေး' မရလိုက်သည့်အတွက် ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။

ဆာဘိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ စတင်ထွက်ခွာခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ခရီးသွားခဲ့ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ယခုတိုင် မပြယ်သေးပေ။

ထိုအချိန်မှာပင်။

အေးစက်သော စက်သံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

[ဆုလာဘ် တွက်ချက်မှု ပြီးစီးပါပြီ။]

[လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း ပါဝင်ကူညီမှု အတိုင်းအတာအပေါ် မူတည်၍ ဆုလာဘ်များ ခွဲဝေပေးနေပါသည်...]

အသံအဆုံးတွင်၊ အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့၏ ရှေ့၌ နူးညံ့သော စိမ်းပြာရောင် အလင်းလုံးလေး တစ်ခုစီ ပေါ်လာသည်။

အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသောအခါ၊ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော ဝတ်ရုံနှင့်တူသည့် အရာနှစ်ခုက သူတို့၏ လက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်းလာသည်။

အသားမှာ အလွန် ပေါ့ပါးပြီး ထူးဆန်းသော ရွှေရောင် ပုံစံများ ရေးထွင်းထားသည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ။"

ဆာဘိုက ထိုအရာကို နားမလည်နိုင်စွာ ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝှီး။

ထိုအရာက လေထဲတွင် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် တောင်ပံတစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လေဟုန်စီးတောင်ပံ?"

မွန်းစတက် မြို့တော်၏ အထက်တွင် အမ်ဘာ တစ်ယောက် ဒီအရာကို ကျောမှာတပ်ပြီး လေဟုန်စီးနေသည့် မိုက်လွန်းလှသော ပုံရိပ်ကို ဆာဘို၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

အေ့စ်ကလည်း သူ၏ လေဟုန်စီးတောင်ပံ ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ၎င်းကို ဆွဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စပ်စုချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော်လည်း လူဖီကတော့ ထို 'အသုံးမကျတဲ့ ဝတ်ရုံ' နှစ်ခုကို တစ်ချက်လေးမျှပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများက လေဟာပြင်မှ နေရာတစ်ခုဆီသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အိုးတစ်လုံးပင် ချိတ်ဆွဲထားနိုင်လောက်အောင် ဆူထော်နေသည်။

သူက ဗီးရှင်း အတွက် ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။

[ပါဝင်ကူညီမှု အတိုင်းအတာ - ပေါ့တ်ဂတ်စ် ဒီ အေ့စ်။ ဗီးရှင်းကို နိုးထစေခဲ့ပြီး၊ ချောက်ကမ်းပါး မှော်ဆရာ ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေကာ၊ မုန်တိုင်းနဂါးကြီး အား သန့်စင်ပေးရန်အတွက် အရေးပါသော အခွင့်အရေးကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် - S။]

[ပါဝင်ကူညီမှု အတိုင်းအတာ - ဆာဘို။ ဗီးရှင်းကို နိုးထစေခဲ့ပြီး၊ တိုက်ပွဲတွင် ကူညီပေးကာ၊ အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပေးခဲ့သည်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် - A။]

[ပါဝင်ကူညီမှု အတိုင်းအတာ - မန်းကီး ဒီ လူဖီ... တချိန်လုံး အပျင်းထူနေပြီး၊ ဘေးမှနေ၍ အားပေးရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် - E။]

အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့၏ ဆုလာဘ်ကတော့ လေဟုန်စီးတောင်ပံ ဖြစ်သည်။

အဲဒီတော့ လူဖီ ကျတော့ကော။

လူဖီ၏ ဒေါသမီးတောက်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည့် အချိန်မှာပင်။

စက်သံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ နောက်ပြောင်ချင်သည့် လေသံလေး ပါဝင်နေဟန် ရှိသည်။

[စိန်ခေါ်သူ မန်းကီး ဒီ လူဖီ ၏ ပြင်းထန်သော ရည်မှန်းချက်ကို ထောက်လှမ်းမိပါသည်...]

[အပို ဆုလာဘ် တစ်ခု ပေးအပ်ပါမည်!]

ဝုန်း။

အေ့စ်၏ ခါးရှိ အလင်းတန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသည့် နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခုက လူဖီ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်။

အလင်းတန်းက ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများ ရေးထွင်းထားသည့် အနီရောင် အဆင်တန်ဆာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး အပေါ်တွင်ရှိသော မီးတောက်သင်္ကေတမှာ မွန်းတည့်နေမင်းထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေလေသည်။

မီးစွမ်းအင်။

ဗီးရှင်းတစ်ခု။

မီးတောက်အလား နီရဲနေသော အဆင်တန်ဆာလေးက လူဖီ၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောနေသည်။

လူဖီ၏ ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက သူ့ရှေ့ရှိ 'လင်းနေတဲ့ အရာလေး' ကို ပြူးကြောင်ကြောင် စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လေထဲမှ ဆတ်ကနဲ ဆွဲယူကာ သူ၏ ခါးတွင် တပ်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။

"ဝါးဟားဟားဟား!"

လူဖီက ခါးထောက်ကာ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်စွာ၊ အရိုင်းဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါလည်း တစ်ခု ရပြီ! ငါလည်း တစ်ခု ရပြီဟေ့!"

သူက အေ့စ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်လေးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကော့လိုက်သည်။

"အေ့စ်! ကြည့်စမ်း! ငါတို့တွေ တူတူပဲ!"

အေ့စ်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းလှည့်သွားသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများထက်ရှိ ဖိနှိပ်၍မရနိုင်သော အပြုံးက သူ၏ လက်ရှိ စိတ်ခံစားချက်ကို သစ္စာဖောက်နေလေသည်။

"အရူးကောင်။"