အခန်း (၂၇) - အေ့စ်၏ ဗီးရှင်း

"အလဟဿပဲ။ လုံးဝ အလဟဿပဲ"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ၏ စူးရှသော ရယ်မောသံက ချောက်ကမ်းပါး တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

၎င်းက လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေပြီး ၎င်း၏ အပြာဖျော့ဖျော့ ဒိုင်းလွှားမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေကာ သာမန်လူသားများအပေါ် လုံးဝ အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး... မင်းတို့ မြင်ကြလား။ လေနတ်ဘုရား ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး အဖော်ကြီး ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုကိုလေ"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာက နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်နေသော နဂါးကြီးကို သူ၏ မှော်တောင်ဝှေးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီဗာလင်။ မင်းရဲ့ ရန်သူတွေက အဲဒီမှာ ရှိတယ်။ သူတို့ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်စမ်း!"

"ဝေါင်း!"

ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ခရမ်းရင့်ရောင် မျဉ်းကြောင်းများက ဒီဗာလင်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ကြည်လင်မှု အရိပ်အယောင်လေးကို လုံးဝ မျိုချပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ဆတ်ကနဲ လှည့်လာပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသော နဂါးမျက်လုံးများက ကျောက်တုံးအနောက်ရှိ အေ့စ်နှင့် အခြားသူများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် အရူးအမူး စုစည်းလာလေပြီ။

"ဒုက္ခပဲ"

ဗင်တီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက စောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် တီးခတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုတ်ကြ!"

၎င်းမှာ သာမန်လေသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းက မည်သည့်အရာကိုမဆို ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် မဟူရာချောက်နက်၏ အညစ်အကြေးများနှင့် ရောယှက်နေသော ဖျက်ဆီးခြင်း မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဝါး! ငါ လွင့်သွားတော့မယ်"

ပိုင်မွန်မှာ လေပြင်းများ၏ လွင့်စင်လွှင့်ပစ်ခြင်းကို ခံရကာ လေထဲတွင် အရိုင်းဆန်စွာ လည်ပတ်နေလေသည်။

"အေ့စ်! လူဖီ!"

ဆာဘိုက သူ၏ လေစွမ်းအားကို အသက်သွင်းရန် မသိစိတ်အလိုအရ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ မှိန်ပျပျ လေပြေလေးမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် မုန်တိုင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် ဖုန်မှုန့်လေးတစ်ခုအလား အသုံးမဝင်လှပေ။

ပြီးသွားပြီ။

၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အေ့စ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား၊ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးက လူဖီနှင့် ဆာဘိုတို့၏ ရှေ့တွင် ခိုင်မာစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို လာမထိနဲ့!"

ကောင်လေး၏ ဟိန်းဟောက်သံတွင် အရှုံးမပေးလိုသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ မုန်းတီးသည်။

သူ၏ ဤ စွမ်းအားမဲ့နေသော ခံစားချက်ကို သူ မုန်းတီးသည်။

သူ၏ မိသားစု အန္တရာယ်ကြုံနေရသည်ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ဘေးမှရပ်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည့် ဤစိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို သူ မုန်းတီးသည်။

အမြဲတမ်း ပျင်းရိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသော်လည်း လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ရန်သူများကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိုအမျိုးသား၊ ဘလိတ်ခ်၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကျောပြင်ကြီးကို သူ တွေးလိုက်မိသည်။

စွမ်းအား။

ငါ ပိုပြီး သန်မာတဲ့ စွမ်းအားတွေ လိုအပ်တယ်။

အရာအားလုံးကို ကာကွယ်နိုင်မယ့် စွမ်းအား။

"ငါ့ကို... စွမ်းအားတွေ ပေးစမ်း! အား!"

အေ့စ်က ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်၊ သူ၏ ဆန္ဒ၊ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပြာကျသွားစေလိုသော သူ၏ ဒေါသတရားများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တိမ်တိုက်များကိုပင် ထိုးဖောက်သွားလေပြီ။

ဝုန်း။

အလွန်အမင်း တောက်ပလှသော နီရဲသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ ခါးမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ အနီရောင်ရှိပြီး ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများ ရေးထွင်းထားသည့် အဆင်တန်ဆာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လေဟာပြင်မှနေ၍ ပေါ်ထွက်လာပြီး အပေါ်တွင်ရှိသော မီးတောက်သင်္ကေတမှာ မွန်းတည့်နေမင်းထက်ပင် ပိုမို မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေလေသည်။

မီးစွမ်းအင်။

ဗီးရှင်းတစ်ခု။

"ဟင်။"

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေမည့်အလား ပူလောင်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားများ သူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်ကို အေ့စ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ကို မည်သူကမျှ သင်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။

သူက အစထဲက မီးတောက်များ၏ ဘုရင်ဖြစ်လာရန် မွေးဖွားလာခဲ့သူပင်။

"ဟေ့။"

အေ့စ်က ခေါင်းလှည့်ကာ လေထဲတွင် 'ဟီးဟီးဟီး' ဟု ရယ်မောနေဆဲဖြစ်သော မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများထက်တွင် အရိုင်းဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီ လိပ်ခွံကြီးက... တကယ်ကို အမြင်ကပ်စရာ ကောင်းတာပဲ"

သူ၏ စကားသံပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်၊ သူက ရှေ့သို့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

"ပြာကျသွားအောင်... လောင်ကျွမ်းလိုက်စမ်း!"

ဘုန်း!

ထူထဲပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသော မီးတောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုက သူ၏ လက်သီးထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုမီးတောက်မှာ အမ်ဘာ၏ သွက်လက်သော ပေါက်ကွဲမြား မျိုး မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက အရာအားလုံးကို ပြာကျသွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားသော သန့်စင်ပြီး အရိုင်းဆန်သည့် ဖျက်ဆီးခြင်း မီးတောက်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာ!"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ၏ ရယ်မောသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်း၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးအစမဲ့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားလေပြီ။

မီးတောက်တိုင်ကြီးက ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

ရုန်းကန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အခြေအနေ တင်းမာနေမှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ရှဲရှဲ။

ထို ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ရေခဲစွမ်းအင် ဒိုင်းလွှားမှာ ကြမ်းကြုတ်သော မီးတောက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ နွေရာသီမှ ရေခဲတုံးလေး နေရောင်နှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် မခံလိုက်ရဘဲ လုံးဝ အငွေ့ပျံသွားလေတော့သည်။

အရည်ပျော်သွားခြင်း။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး...!"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးတောက်တိုင်ကြီး၏ မျိုချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး စုတ်ပြဲနေသော အိတ်တစ်လုံးအလား လွင့်စင်သွားကာ အဝေးရှိ တောင်နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်မိသွားပြီး အမည်းရောင် မီးခိုးတန်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော ဒီဗာလင်၏ ဖျက်ဆီးခြင်း မုန်တိုင်းကြီးမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။

သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော နဂါးမျက်လုံးများထဲတွင်ပင် မှင်သက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ကျောက်တုံးအနောက်တွင်တော့။

လူဖီ၏ ပါးစပ်မှာ 'အို' ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ တလက်လက် တောက်ပနေသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် ကြယ်ပွင့်လေးများက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဝါး! အေ့စ်! အရမ်း မိုက်တာပဲ! မင်းလည်း မီးတွေ ပစ်ထုတ်နိုင်တာပဲ!"

ဆာဘိုမှာ အေးခဲနေသည်။ သူက အေ့စ်၏ ခါးတွင် တောက်လောင်နေသော မီးစွမ်းအင် ဗီးရှင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လေစွမ်းအင် ဗီးရှင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက် လုံးဝ အလုပ်လုပ် ရပ်စဲသွားလေပြီ။

"ဟင်! ဟင်! ဟင်!" ပိုင်မွန်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အေ့စ်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေသည်။ "ဒီနေ့က ဘာနေ့ကြီးလဲ! ဗီးရှင်းတွေ အလကား လိုက်ဝေနေတဲ့နေ့လား!"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြဆဲ အချိန်မှာပင်၊ ရွှေရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ခရီးသွား ဖြစ်သည်။

သူ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ လွင့်စင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူက ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြေးဝင်သွားခဲ့လေပြီ။

"အခုပဲ!"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာမှာ မဟူရာချောက်နက် နံရံမှ လျှောဆင်းလာခဲ့ရုံသာ ရှိသေးပြီး မည်းတူးနေကာ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပေ။

၎င်းက ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာနေသော သံမဏိ အလင်းတန်းတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စွပ်။

ဓားသွားက အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ခရီးသွား၏ ဓားက မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ၏ ရင်ဘတ်ကို သပ်ရပ်ပြီး တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

"အွတ်..."

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ် တက်သလို ဖြစ်သွားပြီးနောက် အမည်းရောင် ပြာမှုန့်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ဝေါင်း!"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ၏ အော်ဟစ်သံ မရှိတော့သည်နှင့်၊ နဂါးကြီး၏ ဆန္ဒကို လိမ်ယှက်နေခဲ့သော မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းအလား ပြတ်တောက်သွားလေသည်။

"ဝေါင်း!"

ဒီဗာလင် က နာကျင်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရောယှက်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

မဟူရာချောက်နက်စွန်းရှိ သူ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော သူငယ်အိမ်များထဲတွင် ပရမ်းပတာဖြစ်မှုနှင့် ကြည်လင်မှုတို့ အားပြိုင်နေကြပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲရှိ ဖျက်ဆီးခြင်း မုန်တိုင်းကြီးမှာ စုစည်းလာလိုက်၊ ပြန်လည် ကွဲကြေသွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။

သူ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။

သို့သော် သူ လွတ်လပ်နေပြီလည်း ဖြစ်သည်။

"အခုပဲ!"

ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အလင်းရောင်တစ်ခုက ဗင်တီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျင်းရိမှုနှင့် နူးညံ့မှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ပြတ်သားမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

ကမ္ဘာကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေမည့် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းခဲ့သော အေ့စ်ကို သူ မကြည့်ခဲ့သလို၊ အလုပ်ကို သပ်ရပ်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်သည့် ခရီးသွားကိုလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများက နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရသော သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းဆီသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။

"ခရီးသွား!"

ဗင်တီက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးက နားလည်သွားသည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်၊ သူက မြေကြီးကို ခြေဖျားဖြင့် ကန်ကာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီဗာလင်၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားလေသည်။

"ဒီလေပြေရဲ့ အသံကို နားထောင်လှည့်ပါ၊ ဒီဗာလင်"

ဗင်တီက သူ၏ စောင်းလေးကို ပိုက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက လေစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော စောင်းကြိုးကို ခတ်လိုက်သည်။

တွမ်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လုံးဝ ဖြူစင်သန့်စင်လှသော တေးသွားတစ်ခုက စောင်းကြိုးဆီမှ စီးဆင်းလာသည်။

၎င်းမှာ သာမန် ဂီတသံ မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ မွန်းစတက်၏ လေပြေ၊ လွတ်လပ်ခြင်း၏ သီချင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အညစ်အကြေး အားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပေးနိုင်သည့် လေနတ်ဘုရား ဘာဘာတော့စ် ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပင် ဖြစ်သည်။

စိမ်းပြာရောင် အလင်းစက်ဝန်းတစ်ခုက ဗင်တီထံမှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အလင်းပွင့်လေးများမှာ ညင်သာသော ဒန်ဒီလီယွန် ပန်းပွင့်လေးများ မဟုတ်ကြတော့ပေ။ ၎င်းတို့က လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ဆူပွက်နေသော သန့်စင်သည့် စိမ်းပြာရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီဗာလင်၏ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"ဝေါင်း!"

နဂါးကြီးက ပိုမို နာကျင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ခရမ်းရင့်ရောင် မျဉ်းကြောင်းများက အသက်ဝင်လာသည့်အလား အရိုင်းဆန်စွာ တွန့်လိမ်နေကြပြီး ထိုသန့်စင်သော စွမ်းအား၏ ဆေးကြောမှုကို ခုခံနေကြသည်။

လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော စွမ်းအားနှစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရှေးအကျဆုံးနှင့် အရိုင်းဆန်ဆုံးသော လွန်ဆွဲပွဲကြီးကို စတင်လိုက်ကြလေပြီ။

ဒီဗာလင်၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေပြီး သူ၏ ဧရာမ တောင်ပံကြီးများက အရိုင်းဆန်စွာ ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော လေစီးကြောင်းများက ကျောက်တုံးကြီးများကိုပင် လွင့်စင်သွားစေနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလှသည်။

"တောင့်ထားစမ်း၊ ဒီဗာလင်!"

ဗင်တီ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းလာသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက စောင်းကြိုးများပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဂီတသံစဉ်တိုင်းက အထက်မြက်ဆုံး ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းကိုယ်တွင်း၌ အမြစ်တွယ်နေသည့် မဟူရာချောက်နက် အဆိပ်များကို လှီးဖြတ်ဖယ်ရှားနေလေသည်။

မဟူရာချောက်နက်ပေါ်တွင်။

ဤစွမ်းအားနှစ်ခု အားပြိုင်မှု၏ ဖိအားအောက်တွင် လူဖီနှင့် ဆာဘိုတို့ အသက်ရှူပင် ကြပ်လုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဝိုး... အရမ်း မိုက်တာပဲ..." လူဖီက စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများနှင့် ခရမ်းရင့်ရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ရစ်ပတ်နေသော နဂါးကြီးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရန်သူတွေကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်ရုံသက်သက်အပြင်၊ စွမ်းအားကို တခြားအရာတွေအတွက်လည်း အသုံးပြုလို့ ရနိုင်သေးတယ်ဆိုတာကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆာဘို၏ သူငယ်အိမ်များထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် မြင်ကွင်းကြီးက ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။

အဲဒီ အစိမ်းရောင် လူက... သူက... သန့်စင်ပေးနေတာလား။

သူက နဂါးကြီးကို ကယ်တင်နေတာပဲ။

သူက အေ့စ်ဆီသို့ ခေါင်းကို ဆတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အေ့စ်က လက်သီးပစ်သွင်းထားသည့် ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရင်ဘတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပြာကျသွားစေချင်သည့်အလား ခံစားရသော အသစ်မွေးဖွားလာသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် စွမ်းအားကို သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ သူ ခံစားနေရသည်။

ထို့နောက် သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ စွမ်းအားက ဖျက်ဆီးခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အဆိုတော်ရဲ့ စွမ်းအားက... ကယ်တင်ခြင်းပဲ။

တောက်လောင်နေသော အေ့စ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသည့် စိတ်ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်ဟန်ဖြင့် 'ကျွတ်' ဟု စုပ်သပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရသော နဂါးကြီးဆီသို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။

"မပြီးသေးဘူး!"

နဂါးကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေသော ခရီးသွားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူက သူ၏ ရိုးရှင်းသော သာမန် ဓားကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာ၏ မည်သည့် စွမ်းအင်နှင့်မျှ မသက်ဆိုင်သော သန့်စင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် ဓားသွားဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ဗုန်း။

ဓားသွားက လင်းလက်သွားသည်။

"သွားစမ်း!"