အခန်း (၂၆) - မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ

"မင်းတို့ကို မြို့ထဲမှာပဲ နေခဲ့ပါလို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ!"

အမ်ဘာက သူမ၏ ရှေ့တွင် အရူးများအလား တက်ကြွစွာ ပြေးလွှားနေသော ကလေးစုတ် သုံးကောင်ကို အမောတကော အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကလေးတွေ ဝင်ပါရမယ့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး!"

အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော လူဖီက ခေါင်းလှည့်ကာ အမ်ဘာ၏ ဘေးတွင် အမောတကော လွင့်မျောလိုက်ပါလာသော ပိုင်မွန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပိုင်မွန် ကျတော့ မြို့အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာလို့ ရတယ်လေ!"

"ငါက ကလေး မဟုတ်ပါဘူး!"

ပိုင်မွန်က ကန့်ကွက်သည့်အနေဖြင့် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး နှာမှုတ်ကာ လေထဲတွင် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင်၊ သူတို့သည် မုန်တိုင်းနဂါးကြီး ၏ တိုက်ခိုက်မှု ခံထားရသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတစ်ခုလုံး လုံးဝ ရှုပ်ပွနေလေသည်။

ကုန်သည်လှည်း အချို့မှာ တိမ်းမှောက်နေပြီး ကုန်ပစ္စည်းများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ သားရဲလက်သည်းရာကြီးများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ဘာဘရာနှင့် ဘုရားကျောင်းမှ သီလရှင်များက ဒဏ်ရာရကုန်သည်များကို ဆေးကုသပေးနေကြသည်။ ရေစွမ်းအင်၏ သန့်စင်သော အလင်းရောင်က ဒဏ်ရာရသူများကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူတို့၏ နာကျင်မှုများကို သက်သာစေသည်။

အေ့စ်၊ လူဖီနှင့် ဆာဘိုတို့က ဒဏ်ရာရသူများကို မကြည့်ကြပေ။

အေ့စ်၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက မုန်တိုင်းနဂါးကြီး ချန်ထားခဲ့နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေရန် ပျက်စီးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးရှစွာ အကဲခတ်နေသည်။

ဆာဘိုက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လက်သည်းရာများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရင်း နဂါးကြီး၏ ဦးတည်ရာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားနေသည်။

လူဖီကတော့ ခေါင်းမော့ကာ လေထုထဲမှ အနံ့ကို ခံနေလေသည်။

"ဟိုဘက်ကိုကြည့်လိုက်!"

အေ့စ်က တောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထိုနေရာရှိ သစ်ပင်ကြီးအချို့မှာ ထက်ပိုင်းကျိုးနေပြီး အမည်မသိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသော ရှင်းလင်းသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူက ပထမဆုံး ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဟေ့! ရပ်လိုက်စမ်း!"

အမ်ဘာက သူတို့ကို တားဆီးရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဆာဘိုနှင့် လူဖီတို့က အေ့စ်၏ နောက်သို့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လိုက်သွားကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

"တကယ်ပါပဲ။" အမ်ဘာက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

"ခရီးသွား! သူတို့ ပြေးသွားကြပြီ!" ပိုင်မွန်က ခရီးသွား ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကာ အထိတ်တလန့် လည်ချာနေသည်။ "ငါတို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားရမယ်။"

သူတို့အုပ်စုသည် ကြမ်းတမ်းသော တောင်တောအုပ်ကြီးထဲတွင် နာရီဝက်နီးပါးခန့် အရိုင်းဆန်စွာ ပြေးလွှားခဲ့ကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး အလင်းရောင် စတင် မှေးမှိန်လာသည်။

ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်မှနေ၍ တိုးညင်းပြီး နာကျင်ကာ ဒေါသထွက်နေသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

"ရပ်လိုက်ကြ!"

အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော အေ့စ်က ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းကျပ်သွားသည်။

လူတိုင်းက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး အသက်ရှူသံများကိုပင် တိတ်တဆိတ် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။

အေ့စ်က အခြားသူများကို လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ အနောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူတို့က ကျောက်တုံးကြီး၏ အနောက်မှနေ၍ သတိကြီးစွာဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အသက်ရှူအောင့်သွားစေသည်။

၎င်းမှာ မဟူရာချောက်နက်တစ်ခု၏ အစွန်းပိုင်း ဖြစ်သည်။

ဧရာမ မုန်တိုင်းနဂါးကြီး၊ ဒီဗာလင် သည် မဟူရာချောက်နက်စွန်းတွင် လဲလျောင်းနေသည်။

သူ၏ သံချပ်ကာအလား အကြေးခွံများပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခရမ်းရင့်ရောင် သွေးများ ယိုစိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ ဧရာမ တောင်ပံကြီးများမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အားပျော့စွာ ကျဆင်းနေပြီး အသက်ရှူတိုင်း ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေသည်။

ထို ဧရာမ သတ္တဝါကြီး၏ ရှေ့တွင်တော့ သေးသွယ်သော ပုံရိပ်ငယ်လေးတစ်ခု ရပ်နေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် တူညီသော ဘယ်ရီဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်။

သူက သစ်သားစောင်းလေး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ ဒေါသထွက်ပြီး နာကျင်နေသော နဂါးကြီးကို မော့ကြည့်နေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့..."

အဆိုတော်အလား တူသော ထိုကောင်လေးက စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံက ကြည်လင်သော တောင်ပေါ်စမ်းရေအလား အားလုံးကို တည်ငြိမ်သွားစေနိုင်သည့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ငါ ပြန်လာပြီ၊ ဒီဗာလင်"

"ဝိုး! ကြီးလိုက်တဲ့ နဂါးကြီးပဲ!"

လူဖီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဧရာမ ကြယ်ပွင့်ကြီး နှစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူက မဟူရာချောက်နက်စွန်းရှိ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တံတွေးများပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"သွားကြစို့! သူ့ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ပစ်ကြမယ်!"

စကားပြောနေရင်းပင်၊ သူက ဒူးကို ကွေးလိုက်ပြီး အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ဒေါက်!

လက်သီးတစ်လုံးက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒီ အရူးကောင်"

အေ့စ်က လူဖီ၏ ကော်လာကို အနောက်မှ ဆွဲကိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချထားလိုက်ရာ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်တက်လာသည်။

"မင်း၊ တိတ်တိတ်နေစမ်း!"

"အား! အေ့စ်၊ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!" လူဖီက ခေါင်းကို ကိုင်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း မမြင်ဘူးလား။" အေ့စ်က တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားသော သွားများကြားမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒီအကောင်ကြီးက... အခု ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်ဘူး။"

ဧရာမ နဂါးကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ အရှိန်အဝါလေးမျှနှင့်တင် လူကို အသက်ရှူကြပ်သွားစေနိုင်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

ဒါက အဘိုးကြီး ဂါ့ပ် ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ စွမ်းအားမျိုးဆိုပေမဲ့၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လောက်အောင် သန်မာလွန်းတာချင်းကတော့ အတူတူပဲ။

"အဲဒီ အစိမ်းရောင်ကောင်က ဘာလုပ်မလို့လဲဆိုတာ အရင် စောင့်ကြည့်ကြရအောင်။" အေ့စ်က စောင်းကိုင်ထားသော အဆိုတော်လေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်!" ပိုင်မွန်က လွင့်မျောလာရာ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင်လည်း တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒီဗာလင် က အခု အရမ်း နာကျင်နေတာ။ ငါတို့သာ ဝင်သွားရင် သူ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွားအောင် လုပ်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်! အဲဒီ အဆိုတော်က... သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး!"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်။

ဗင်တီ ဟုအမည်ရသော ထို အဆိုတော် ကောင်လေးက သူ၏ စောင်းကြိုးများကို ခတ်လိုက်သည်။

တွမ်

တောင်ပေါ်စမ်းရေအလား ဖြူစင်ပြီး သန့်စင်သော တေးသွားတစ်ခု စတင် စီးဆင်းလာသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့..."

ဗင်တီက စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ စကားလုံးများက လေပြေနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားပြီး အရာအားလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဒီလေပြေရဲ့ အသံကို နားထောင်လှည့်ပါ၊ ဒီဗာလင်"

"ဒါက မင်း အရမ်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ သီချင်းလေးလေ"

သူက စောင်းကို တီးခတ်ရင်း တိုးညင်းစွာ သီဆိုလိုက်သည်။

သီချင်းသံ၊ ဂီတသံများက မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော စိမ်းပြာရောင် အလင်းပွင့်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဒန်ဒီလီယွန် ပန်းပွင့်လေးများအလား ဒီဗာလင် ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ၊ နူးညံ့စွာ ကျရောက်သွားကြသည်။

"ရာရ်..."

နဂါးကြီးက နာကျင်စွာ တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဒေါသကြောင့် နီရဲနေခဲ့သော သူ၏ နဂါးမျက်လုံးများမှာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်း၏ နှစ်သိမ့်ပေးမှုအောက်တွင် တစ်ခဏတာမျှ ကြည်လင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နီရဲနေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးအလား ဖြူစင်သော ပြာလဲ့လဲ့ အရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ကျောချမ်းဖွယ်ရာ ခရမ်းရင့်ရောင် မျဉ်းကြောင်းများက သူ၏ လည်ပင်းမှနေ၍ နောက်တစ်ကြိမ် အရိုင်းဆန်စွာ ပြန့်နှံ့လာပြန်သည်။

"ဝေါင်း!"

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်လင်မှုနှင့် ပရမ်းပတာဖြစ်မှုတို့က အရူးများအလား လှည့်လှည် ပြောင်းလဲနေကြသည်။

သူက ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ပိုမို နာကျင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်။

မဟူရာချောက်နက်နားမှ ရုတ်တရက် လှောင်ပြောင်သရော်ပြီး စူးရှကာ အဆိပ်ပြင်းလှသည့် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

လေဟာပြင်မှနေ၍ မည်းမှောင်နေသော အပြာရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မှော်တောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ရယ်စရာကောင်းသော မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ပုပု ပုံရိပ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာသည်။

"မင်း သူ့ကို သန့်စင်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား!"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ က သူ၏ မှော်တောင်ဝှေးကို မြှောက်လိုက်ရာ ထိပ်ဖျားတွင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အေးခဲနေသော ရေခဲစူးတစ်ခု စုစည်းလာသည်။

"မဟူရာချောက်နက်ကြီး ရဲ့ နာကျင်မှုတွေက သူ့ဆီမှာ ထာဝရ ရှိနေမှာပဲ!"

"အဲဒါ မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ ပဲ!" ပိုင်မွန်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သတိထား!"

ခရီးသွား က တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားက တဝီဝီ မြည်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

"လေလှိုင်းဓား!"

သူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ စိမ်းပြာရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုက ဓားသွားကို ရစ်ပတ်သွားပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုက လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်လှသည်။

သို့သော်လည်း။

ချွင်!

ပြတ်သားသော ရိုက်ခတ်သံ တစ်ခု!

ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းက မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ ကို ဝန်းရံထားသည့် အပြာဖျော့ဖျော့ ရေခဲဒိုင်းလွှားကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းက ရေခဲစအနည်းငယ်ကိုသာ လွင့်စင်သွားစေသည်။

ဒိုင်းလွှားက... တစ်လက်မလေးမျှပင် မတုန်ခါသွားပေ။

"ဟီးဟီးဟီး... တော်တော်ကို အသုံးမဝင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲ!"

မဟူရာချောက်နက် မှော်ဆရာ က စူးရှစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အလဟဿပဲ! လုံးဝ အလဟဿပဲ! ဟားဟားဟား!"