အခန်း (၂၃) - ဒီ အစားပုတ်တွေကို ဘယ်သူ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ

လူဖီ၏ နားရွက်ကို ဆွဲကိုင်ထားသော အေ့စ်၏ လက်က လေထဲတွင် အေးခဲသွားသည်။

မျက်နှာကို အုပ်ထားသော ဆာဘို၏ လက်ကလည်း ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။

ဒကာခံ... ဒကာခံမယ်?

လူဖီ၏ နားရွက်မှာ ချက်ချင်း အနာသက်သာသွားသည်။

သူက ခေါင်းကို ဆတ်ကနဲ မော့လိုက်ရာ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်လောင်နေသည့် မီးတောက်ကြီး နှစ်ခု ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။

သူက သူ့ကိုယ်သူ မယုံကြည်နိုင်စွာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်ထဲရှိ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော အသားကင်များဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"တကယ်လား! မမ အနီရောင်!"

"ဒါပေါ့!" အမ်ဘာက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ ဆောင်းရာသီမှ နှင်းများကိုပင် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ငါက ဖာဗိုးနီးယပ်စ် သူရဲကောင်းအဖွဲ့ ရဲ့ ကင်းထောက်သူရဲကောင်း လေ။ အဝေးကနေ ရောက်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ကူညီပေးရမှာ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။"

"ဟေး! အမ်ဘာ၊ မင်းက အကောင်းဆုံးပဲ!" ပိုင်မွန်က လေထဲတွင် ဂျွမ်းပစ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ပိုင်မွန် ပျားရည်စိမ် အကင် စားမယ်! ပြီးတော့ ကြက်ကင်ချိုချို လည်း စားမယ်!"

"အသား! အသား! အသား!"

လူဖီက ဓာတ်တိုင်ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပြီး အရိပ်တစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားကာ ‘ဂွတ်ဟန်တာ’ စားသောက်ဆိုင် မှ အလွတ်ဖြစ်နေသော ထိုင်ခုံတစ်ခုဆီသို့ ပထမဆုံး ပြေးသွားလေတော့သည်။ သူက ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ စတင် ခေါက်လေတော့သည်။ ဒေါက်! ဒေါက်! ဒေါက်!

"သူဌေး! အစားအသောက်တွေ! ဒီက အကောင်းဆုံး အသားတွေ အကုန် ယူခဲ့!"

အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ အချင်းချင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဘာမှမတတ်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီ အရူးကောင်...

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ဂွတ်ဟန်တာ ၏ စားပွဲပေါ်တွင် မွန်းစတက် ၏ အထူးဟင်းလျာများက မျက်စိကျိန်းမတတ် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

ရွှေဝါရောင်သန်းနေပြီး ကြွပ်ရွနေသော မွန်းစတက် ငါးကင်၊ အရသာရှိသော အချဉ်ရည်များ ဆမ်းထားသည့် ပျားရည်စိမ် အကင် နှင့် တရှဲရှဲ မြည်နေသော အသားကင် တုတ်ထိုးများ။

အနံ့တွေက မွှေးလွန်းလို့ အသက်တောင် ရှူမဝချင်တော့ဘူး။

"စားတော့မယ်နော်!"

လူဖီနှင့် ပိုင်မွန်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

အရာအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ဝါးမျိုပစ်တော့မည့် လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

လူဖီက သူ၏ ရယ်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသည့် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ အသားကင် တုတ်ထိုး တစ်ခုလုံးကို တစ်ကိုက်တည်းနှင့် မျိုချပစ်လိုက်သည်။ သူက တုတ်ချောင်းကိုပင် ပြန်မထွေးထုတ်တော့ဘဲ တဖြတ်ဖြတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ ဝါးစားလိုက်ပြီး အားလုံးကို မျိုချလိုက်လေသည်။

"ဝါး! အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ!"

"ဟွန့်! မင်း အရမ်း နှေးလွန်းတယ်!"

လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ပိုင်မွန်ကလည်း အရှုံးမပေးပေ။ သူမက သူမထက်ပင် ကြီးမားသော ပျားရည်စိမ် အကင် ပန်းကန်လုံးကြီးကို ယူကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ပန်းကန်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးလေးများ ချက်ချင်း ဖောင်းကားလာပြီး အစားပုတ်သော ကြွက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေလေပြီ။

"နောက်တစ်ပွဲ!"

"သူဌေး! အသားကင် တုတ်ထိုး အခုနှစ်ဆယ် ထပ်ပေးပါ!"

"ပိုင်မွန် ကြက်ကင်ချိုချို အခုငါးဆယ် လိုချင်တယ်!"

သူတို့ နှစ်ယောက်၊ မဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက်နဲ့ လေထဲက သတ္တဝါလေး တစ်ကောင်တို့ဟာ အစားအသောက်တွေအတွက် အသေအလဲ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို စတင်လိုက်ကြပြီ။

သူတို့ရှေ့ရှိ ပန်းကန်လွတ်များမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ထပ်ကာထပ်ကာ မြင့်တက်လာနေသည်။

တစ်ထပ်။

နှစ်ထပ်။

မကြာမီမှာပင် စားပွဲ၏ နှစ်ဖက်စွန်းမှနေ၍ ပန်းကန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မျှော်စင်မြင့်ကြီး နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ပို၍ မြင့်မားလာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စားသုံးသူများအားလုံး လုံးဝ မှင်သက်နေကြသည်။

အေ့စ်က နဖူးကို နာကျင်စွာ အုပ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ နားထင်ကြောများပင် တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အသံကို နှိမ့်ကာ ဆာဘိုကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒီ အရူးကောင်... သူက အဲဒီမိန်းကလေးကို မွဲသွားအောင် စားမလို့လား"

ဆာဘိုက ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူက လက်သုတ်ပဝါတစ်ထည်ကို ယူကာ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အမ်ဘာကို တောင်းပန်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ် အမ်ဘာ... လူဖီ က... သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ"

"ဟားဟားဟား! ရပါတယ်၊ ရပါတယ်!"

အမ်ဘာ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ထိုနှစ်ယောက် အစားအသောက်များကို အားရပါးရ ဝါးမျိုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်ရန် နေနေသာသာ၊ သူမက အလွန်ကို သဘောကျနေလေသည်။

"အံ့သြစရာပဲ! ဒီလောက် အများကြီး စားနိုင်တဲ့လူမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!"

သူမက တချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး သစ်သီးဖျော်ရည်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် သောက်နေသော ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခရီးသွား၊ ကြည့်စမ်း! သူတို့က မင်းထက်တောင် ပိုပြီး စားနိုင်သေးတယ်!"

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေး၊ ခရီးသွား က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ။ ထို့နောက် သူက သူ၏ အနည်းငယ်မျှပင် မစားရသေးသော ငါးကင်ပန်းကန်ကို စားပွဲအလယ်သို့ တိတ်တဆိတ် တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တူတစ်စုံနှင့် လက်သေးသေးလေးတစ်ခုက ငါးဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ငါ့ဟာ!"

"ပိုင်မွန့် ဟာ!"

ဒေါက်!

လူဖီ၏ ခေါင်းနှင့် ပိုင်မွန်၏ ခေါင်းတို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်မိသွားကြသည်။

လူဖီ၏ ခေါင်းက ချိုင့်ဝင်သွားပြီးနောက် ပကတိအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ပိုင်မွန်က ခေါင်းကို ကိုင်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လေထဲတွင် လည်ပတ်နေလေသည်။

"ဝူးဝူးဝူး... မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ရော်ဘာခေါင်းကြီး!"

"ဟီးဟီး! ငါးက ငါ့ဟာပဲ!" လူဖီက ပါးစပ်ထဲတွင် ငါးများအပြည့်ဖြင့် အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ သူ၏ အောင်နိုင်မှုကို ပီပီသသမရှိသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

အေ့စ် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ အရူးညီလေးကို ဆက်ပြီး အရှက်ခွဲခွင့် ပေးထားမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများပါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက နေရာမှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး လူဖီ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြားချပ်သွားအောင် တွန်းချလိုက်သည်။

"တော်လောက်ပြီ၊ ဒီ ကောင်စုတ်လေး!"

"ဝူးဝူးဝူး... အသား... ငါ့ရဲ့ အသားတွေ..."

ဤဖရိုဖရဲ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဆာဘိုက ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသား တစ်ထောင့်တစ်နေရာတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက မွန်းစတက်၏ ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပေါ့ပါးသော အပြုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြသော သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် သူငယ်ချင်းသစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

လွတ်လပ်မှု။

ဒါက... လွတ်လပ်မှုရဲ့ အရသာ ဖြစ်လောက်တယ်။

"ဟစ်!"

လူဖီက ကမ္ဘာကြီး တုန်ဟည်းသွားမတတ် လေချဉ်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ လုံးဝန်းနေသော ဗိုက်ရွှဲရွှဲလေးကို ကျေနပ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ ပန်းကန်လွတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မျှော်စင်ကြီးမှာ ယိမ်းယိုင်နေလေပြီ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ပိုင်မွန်မှာလည်း လေထဲတွင် အားပျော့စွာ ကျဆင်းနေပြီး ဗိုက်လေးကို ကိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

"မစားနိုင်တော့ဘူး... ပိုင်မွန် တစ်လုပ်တောင် ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး..."

အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့က စားပွဲပေါ်ရှိ လုံးဝ ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်အောင်ပင်။ တစ်ယောက်က အရမ်းရှက်လွန်းသဖြင့် ခြေချောင်းများဖြင့်ပင် မြေကြီးကို တူးကာ ဝင်ပုန်းချင်နေသည်။ အခြားတစ်ယောက်ကတော့ မျက်နှာမည်းမှောင်နေပြီး စားသောက်ဆိုင် ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားသည်အထိ စားသောက်ခဲ့သော သူ၏ အရူးညီလေးကို ကြိုးဖြင့်တုံ့ချည်ကာ အသေအလဲ ရိုက်နှက်ပစ်ချင်နေလေပြီ။

"ဟို... အမ်ဘာ" ဆာဘို၏ မျက်နှာတွင် တောင်းပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "တကယ်ပဲ... ငါ အရမ်း၊ အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်!"

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။" အမ်ဘာက ဟန်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမက လက်ခါပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အပြုံးက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။ "အားလုံး စားလို့ကောင်းရင် ပြီးတာပါပဲ! ဟားဟားဟား!"

ထိုအချိန်မှာပင်။

ဂွတ်ဟန်တာ ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ဆာရာ က ကျော့ရှင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လျှောက်လာသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင်... ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားသော ဘေလ်စာရွက်ကြီး တစ်ရွက် ရှိနေသည်။

"အားလုံးပေါင်း မိုရာ ၈၉,၆၀၀ ကျသင့်ပါတယ်"

ဆာရာ၏ အသံက ညင်သာပြီး ချိုသာလှသည်။ သို့သော် ထိုကိန်းဂဏန်းက လေထုကို အေးခဲသွားစေသည်။

"ရှစ်... ရှစ်သောင်း ကိုးထောင်..."

အမ်ဘာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ လုံးဝ ကွဲကြေသွားလေပြီ။

သူမက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ရှည်လျားလှသော ဘေလ်စာရွက်ကြီးကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အပေါ်မှအောက်သို့ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ပျားရည်စိမ် အကင် ပွဲ ၃၀။

မွန်းစတက် ငါးကင် ပွဲ ၂၀။

ကြက်ကင်ချိုချို ပွဲ ၅၀!

အသားကင် တုတ်ထိုး ပွဲ ၁၂၀!!

အမ်ဘာ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သွေးများ ယိုစီးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမရဲ့ တစ်လစာ... မဟုတ်ဘူး၊ သူမရဲ့ နှစ်လစာ လစာငွေတွေ!

ဒီလိုနဲ့ပဲ... ပျောက်ကွယ်သွားပြီ!

သူမ မျက်စိကျနေတဲ့ လေဟုန်စီးတောင်ပံ စကင် (Skin) အသစ်လေး။ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ!

ယူလာ ကို ကတိပေးထားတဲ့ အကန့်အသတ်နဲ့ ထုတ်တဲ့ ဒန်ဒီလီယွန် ဝိုင်။ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ!

သူမရဲ့ နောက်လအတွက် စားစရိတ်။ အဲဒါလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ!

"ဝူး..."

ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနှင့် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသော တလက်လက် တောက်ပနေသည့် မျက်ရည်တစ်စက်က အမ်ဘာ၏ မျက်ထောင့်မှနေ၍ အသံတိတ် စီးကျလာသည်။

"ဝိုး! မမ အနီရောင်၊ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" လူဖီက ခေါင်းလေးစောင်းကာ သူမကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒေါက်!

အေ့စ်၏ လက်သီးက လူဖီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒါ အားလုံး မင်းကြောင့် ဖြစ်ရတာ၊ ဒီ ကောင်စုတ်လေး!" အေ့စ်က တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားသော သွားများကြားမှ ဟိန်းဟောက်သံကို အတင်းအကျပ် ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း လုပ်ထားတာကို ကြည့်လိုက်စမ်း!"

"အား! အေ့စ်၊ မင်း ငါ့ကို ထပ်ရိုက်ပြန်ပြီ။" လူဖီက ခေါင်းကို ကိုင်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်!" ဆာဘိုက နေရာမှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး အမ်ဘာကို ၉၀ ဒီဂရီ အနက်ရှိုင်းဆုံး အရိုအသေပေး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဒီပိုက်ဆံတွေကို... ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်။"

သူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ ခါးရှိ ဗီးရှင်း ကို စတင် ဖြုတ်လေတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒီအရာက တန်ဖိုးကြီးရမည်ဟု တွေးထားသည်။

"ဟင့်အင်း! ရပါတယ်!"

အမ်ဘာက ဆာဘို၏ လက်ကို ကမန်းကတန်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူမက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ငိုရသည်ထက်ပင် ပို၍ အကျည်းတန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒကာခံမယ်လို့ ပြောပြီးပြီပဲ... အဲဒီတော့ ငါပဲ ဒကာခံပါ့မယ်။"

သူမ လှည့်လိုက်ရာ ကြိုးစင်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည့်အလား သူမ၏ ခြေလှမ်းများက လေးလံနေပြီး ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူမ၏ ပြားချပ်နေသော ဘာရွန် ယုန်လေး ပုံစံ ပိုက်ဆံအိတ်ကို သူမက ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဆာရာ... ငါ... ငါ ရှင်းလိုက်မယ်..."

သူမ၏ အသံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

သူတို့အုပ်စုသည် မွန်းစတက် ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း လေထုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

လူဖီကတော့ အသားကင်၏ အရသာကို ခံစားရင်း ကျေနပ်နေသည်။

အေ့စ်က သူ၏ အရူးညီလေးကို သတ်ပစ်ချင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အပြစ်မကင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ဆာဘိုက အမ်ဘာ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်သူရဲကောင်း မမ အမ်ဘာ ကတော့ လုံးဝကို မီးခိုးရောင် သန်းနေလေပြီ။

သူမ၏ မျက်လုံးများက အသက်မဲ့နေပြီး ခြေလှမ်းများ ယိမ်းယိုင်နေကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် တစ်ခုခုကို ရေရွတ်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ မိုရာ တွေ... ငါ့ရဲ့ ဘာရွန် ယုန်လေး..."

"ပိုင်မွန် မှားသွားပါတယ်..." ပိုင်မွန်က အမ်ဘာ၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းလာပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ဂရုတစိုက် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ "ပိုင်မွန် အဲဒီလောက် အများကြီး မစားခဲ့သင့်ဘူး..."

"မင်း အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး" အမ်ဘာက အသက်မဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ့အပြစ်ပါ... ရော်ဘာလူသား တစ်ယောက်နဲ့... အရေးပေါ် အစားအစာ ရဲ့ အစာအိမ်ကို ငါ အထင်သေးခဲ့မိတယ်..."

"ငါက အရေးပေါ် အစားအစာ မဟုတ်ပါဘူးဆို!"

"ကောင်းပြီ!" အမ်ဘာက ရုတ်တရက် သူမ၏ ပါးများကို သူမကိုယ်တိုင် ပုတ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် အားပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ စားပြီးပြီဆိုတော့! အလုပ်စလုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ!"

သူမက အဝေးရှိ ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဖာဗိုးနီးယပ်စ် သူရဲကောင်းအဖွဲ့ ဌာနချုပ်ပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ယာယီ ခေါင်းဆောင်ကြီး ဂျင်း ဆီ မင်းတို့ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားပေးမယ်။"

"ဂျင်း?" ဆာဘိုက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။" ကင်းထောက်သူရဲကောင်း ၏ အလင်းရောင်က အမ်ဘာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်။ "ဂျင်း က မွန်းစတက် မှာ အားကိုးရဆုံး လူပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အခြေအနေကို သူမ သိဖို့ လိုအပ်တယ်။"

သူမ၏ အကြည့်က ဆာဘို၏ ခါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အထူးသဖြင့်... မင်း ပေါ်လာတာကိုပဲ!"

"အသစ်စက်စက်၊ အမည်မသိ ဗီးရှင်း ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်... ဒါက မွန်းစတက် မှာ အကြီးအကျယ် ကိစ္စပဲ!"