အခန်း (၂၂) - ပင်လယ်ဓားပြ ညီအစ်ကိုများ မွန်းစတက်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

"ဟေ့၊ နတ်သမီးလေး။ နည်းနည်းလောက် ထပ်မြင့်မြင့် ပျံပြပါလား"

လူဖီက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော အဖြူရောင် သတ္တဝါလေးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် အပေါ်သို့ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

"ငါ့နာမည်က ပိုင်မွန် လို့ ပြောထားတယ်လေ။ နတ်သမီး မဟုတ်ပါဘူးဆို"

ပိုင်မွန်က လူဖီ၏ ဖမ်းဆုပ်လာသော လက်များကို ရှောင်ရှားရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လေထဲတွင် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါ့နာမည်က 'ဟေ့' မဟုတ်ဘူး။ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ရော်ဘာလူသားရဲ့"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်း သေးသေးလေးပဲလေ" လူဖီက ခေါင်းလေးစောင်းကာ နားမလည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ပျံလည်း ပျံနိုင်တယ်"

"အဲဒါနဲ့ပဲ ငါ့ကို စားလို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ" ပိုင်မွန်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အေ့စ်က သူတို့၏ အနောက်မှ လျှောက်လာရင်း နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်တက်လာသည်။ သူက လူဖီ၏ ကော်လာကို အနောက်မှ ဆွဲကိုင်ကာ ပိုင်မွန်နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"မင်း၊ တိတ်တိတ်နေစမ်း။ အရူးကောင်"

"အား။ အေ့စ်၊ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

"မင်း ထပ်ဆူနေမယ်ဆိုရင် သစ်ပင်မှာ ကြိုးတုံ့ချည်ထားလိုက်မယ်"

ဆာဘိုသည် အမ်ဘာ၏ ဘေးမှ လျှောက်လာရင်း သူ၏ ခါးရှိ စိမ်းပြာရောင် ဗီးရှင်းလေးကို မနေနိုင်ဘဲ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ထို ပေါ့ပါးသော လေစွမ်းအင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်လည်စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်ကာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် စိတ်ချယုံကြည်ရမှုတို့ကို ခံစားနေရစေသည်။

"ဟို... မစ် အမ်ဘာ" သူက သတ္တိမွေးကာ စကားစလိုက်သည်။

"ဟင်။ ငါ့ကို အမ်ဘာ လို့ပဲ ခေါ်ပါ" အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက အနောက်သို့ လှည့်ကာ သူ့ကို တက်ကြွသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အမ်ဘာ... ဒီ ဗီးရှင်း လေ။ မွန်းစတက်မှာ ဒါမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိလား"

"ဒါပေါ့ မရှိဘူးပေါ့" အမ်ဘာက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရင်ကော့လိုက်သည်။ "ဗီးရှင်းဆိုတာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံရတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပဲ။ ဒါက အရမ်းကို ရှားပါးတယ်။ မွန်းစတက် တစ်မြို့လုံးမှာ ဗီးရှင်း ပိုင်ဆိုင်တဲ့လူ အရေအတွက်က လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အနေအထားမှာပဲ ရှိတယ်"

သူမက ဆာဘိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟိုဘက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြသော အေ့စ်နှင့် လူဖီတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးစိမ်းလေးများထဲတွင် စပ်စုချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ မင်းတို့ သုံးယောက်က ဘယ်ကနေ လာကြတာလဲ။ မင်းတို့လို လူမျိုးတွေကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့..."

သူမ စကားပင် မဆုံးလိုက်ပေ။

သူတို့အုပ်စုသည် သစ်တောအုပ်ကြီးထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ဧရာမ မြို့ပြနိုင်ငံကြီးတစ်ခုက မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ညီအစ်ကို သုံးယောက်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်ရောက်လာသည်။

မိုးထိမတတ် မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးများကို ကြည်လင်နေသော ကျုံးရေပြင်က ဝန်းရံထားသည်။ မြို့တွင်း၌ ဂျာမန်စတိုင် အဆောက်အအုံများက ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား သပ်ရပ်လှပစွာ အစီအရီ တည်ရှိနေကြသည်။

သို့သော် အထူးခြားဆုံးနှင့် မျက်စိအဖမ်းစားနိုင်ဆုံး အရာများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ဧရာမ လေရဟတ်ကြီးများပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က မြို့တော်၏ အထက်တွင် မြင့်မားစွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ကြီးမားလှသော ရဟတ်ရွက်ကြီးများက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်တောက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော အရိပ်မည်းကြီးများကို ကျရောက်စေသည်။

"ဝါး"

လူဖီ၏ ပါးစပ်ကြီးမှာ သူ၏ ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးလောက်အောင် အကျယ်ဆုံး အနေအထားအထိ ဟသွားလေပြီ။

သူက အေ့စ်၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား ချောက်ကမ်းပါးစွန်းဆီသို့ ပစ်ထွက်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလျက် နေရောင်ခြည်များ ကျရောက်နေသော မြို့တော်ကြီးဆီသို့ ကမ္ဘာကြီး တုန်ဟည်းသွားမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြို့ကြီး။ ဧရာမ မြို့ကြီးပဲ"

"ပြီးတော့ လေရဟတ်ကြီးတွေ။ လေရဟတ်ကြီးတွေ လည်နေတယ်ကွ။ အရမ်း မိုက်တာပဲ"

ဆာဘိုမှာလည်း လုံးဝ မှင်သက်နေသည်။

သူသည် နေရာတွင်ပင် အမြစ်တွယ်နေသည့်အလား ရပ်နေမိပြီး သူ၏ မျက်လုံးပြာများထဲတွင် အဝေးရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့ပြနိုင်ငံကြီး၏ ပုံရိပ်က ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ဂိုအာ နိုင်ငံ။ သူ မွေးဖွားခဲ့သည့် နေရာ၊ သူ့ကို အသက်ရှူကြပ်စေခဲ့သည့် နေရာ။ ထိုနေရာရှိ မင်းမျိုးမင်းနွယ် ရပ်ကွက်ကို သာမန်အရပ်သားများ နေထိုင်ရာ နေရာနှင့် မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီးများဖြင့် ပိုင်းခြားထားပြီး သပ်ရပ်လှပသော်လည်း အသက်မဲ့နေသော ငှက်လှောင်ချိုင့်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ၎င်းမှာ ဖိနှိပ်မှုများနှင့် ဟန်ဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကတော့...

ဒီမြို့ကြီးက ပွင့်လင်းတယ်။ လွတ်လပ်တယ်။

လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် သဘောထားကြီးစွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ရောက်ရှိလာသူတိုင်းကို ကြိုဆိုနေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုကြီးတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်သွားသည်။

"ဒီနေရာက..."

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။

"ဒါက... လွတ်လပ်မှုပဲ..."

တည်ငြိမ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်နှာကို ခပ်တင်းတင်းထားရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေသော အေ့စ်ပင်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ဘဝတွင် မြင်ဖူးသမျှ အကြီးဆုံးမြို့မှာ ဂိုအာ နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှေ့ရှိ မြို့တော်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် ထိုမြို့တော်မှာ အမြင်ဆန်းအောင် ပြင်ဆင်ထားသော တောသားတစ်ယောက်၏ အိမ်ကြီးတစ်လုံးနှင့်သာ တူနေတော့သည်။ ဤမြို့တော်ကြီးသည် သမိုင်းဝင် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အသက်ဝင်တက်ကြွမှုများဖြင့် လျှံကျနေသည်။ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသော လေရဟတ်ကြီးများက မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အသက်ဝင်လာစေသည်။

"ဟွန့်" အေ့စ်က နှာခေါင်းထဲမှ အသံတစ်ချက်ကို အတင်းအကျပ် ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး လေရဟတ်ကြီးများဆီမှ အကြည့်ကို လွှဲကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ဒါက... သာမန်ပါပဲ"

"ဟားဟားဟား။ မင်းတို့ အံ့သြသွားကြပြီ မဟုတ်လား"

အမ်ဘာက ညီအစ်ကို သုံးယောက်၏ မတူညီသော တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ခါးထောက်လိုက်သည်။

"တေဗတ် မှာ အလွတ်လပ်ဆုံး မြို့ပြနိုင်ငံဖြစ်တဲ့ မွန်းစတက် ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်"

"သွားကြစို့။ ငါ မင်းတို့ကို အထဲခေါ်သွားပေးမယ်။ ရှေ့က တံတားကြီးက မွန်းစတက် ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ"

အမ်ဘာ ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်နေသော ဧရာမ ကျောက်တံတားကြီးပေါ်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

တံတား၏ အောက်ဘက်တွင် ကြည်လင်နေသော ဆိုင်ဒါ ရေကန်ကြီးရှိပြီး ရေပြင်က နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

တံတားပေါ်တွင် အဖြူရောင် ခိုများက ဂူဂူး ဟူသော အသံများပြုလုပ်ကာ လူကို လုံးဝ မကြောက်ဘဲ ပျင်းရိစွာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

"ခိုတွေ။ ခိုတွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို ကင်စားလို့ ရမလား"

လူဖီ၏ ပါးစပ်မှ တံတွေးများ ကျနေလေပြီ။

ဒေါက်။

အေ့စ်၏ လက်သီးက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားသည်။

"အဲဒီ ခိုတွေကို မင်း သွားမထိနဲ့နော်"

သူတို့သည် ရှည်လျားသော ကျောက်တံတားကြီးနှင့် ခမ်းနားသော မြို့တံခါးကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး သွားလာလှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော တက်ကြွသည့် လေထုက သူတို့ထံသို့ လွှမ်းခြုံလာသည်။

သွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်ခန်းများတွင် အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ပြည့်နှက်နေသည်။

လေထုထဲတွင် ပေါင်မုန့်နံ့များ၊ ပန်းရနံ့များနှင့် အယ်လ်အရက်၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များက ရောယှက်နေသည်။

"ဝိုး။ အသားနံ့ကြီးပဲ" လူဖီ၏ နှာခေါင်းက အရူးအမူး လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အသားကင်ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဆာဘိုကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးပြာများထဲတွင် ဤကမ္ဘာသစ်နှင့် ပတ်သက်၍ အဆုံးအစမဲ့ သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

လူဖီ၏ နှာခေါင်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသည်။

သူ၏ ခေါင်းက ရူပဗေဒ နိယာမများကို ဆန့်ကျင်သည့် ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် လမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်ဆီသို့ ဆတ်ကနဲ လှည့်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ဂွတ်ဟန်တာ ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ဆွဲထားသည့် လေဟာပြင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှ လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသားကင်ရနံ့များ လွင့်ပျံလာနေသည်။

လူဖီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြည်လင်နေသော အရည်တစ်စက်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။

"အသား..."

သူ၏ ခြေထောက်များက နေရာတွင်ပင် အမြစ်တွယ်သွားသည်။ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ လေးလေးနက်နက် ကြေညာလိုက်သည်။

"ငါ ခြေတစ်လှမ်းမှ မရွေ့တော့ဘူး"

အေ့စ်၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောတစ်ခု ပေါက်ထွက်မတတ် ထောင်တက်လာသည်။

သူက ပြေးသွားပြီး လူဖီ၏ နားရွက်ကို ဆွဲကာ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

"ဒီ အသုံးမကျတဲ့ အရူးကောင်။ ငါတို့ဆီမှာ ဒီကမ္ဘာက ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလေကွာ"

"အား အား အား။ အေ့စ်၊ လွှတ်စမ်း" လူဖီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က အနီးရှိ ဓာတ်တိုင်တစ်ခုကို အသည်းအသန် ဖက်တွယ်ထားကာ ခြေထောက်များကို အရိုင်းဆန်စွာ ယက်ကန်ယက်ကန် လုပ်နေသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ အဲဒါ စားမယ်။ အရမ်း မွှေးနေတာပဲဟာကို"

ဆာဘိုက မျက်နှာကို နာကျင်စွာ အုပ်ထားလိုက်သည်။

သူ သိထားခဲ့သင့်တာ။

အစားအသောက်ရနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ လူဖီကို ခေါ်လာတာက မီးပုံထဲကို ဒိုင်းနမိုက် ပစ်ထည့်လိုက်တာနဲ့ ဘာမှမကွာခြားဘူးလေ။

"ဝိုး။ ပျားရည်စိမ် အကင် ပဲ" လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ပိုင်မွန်ကလည်း အနံ့ခံလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "ပိုင်မွန် လည်း စားချင်တယ်"

သူမ၏ ဗိုက်ကလည်း လုံးဝ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်စွာဖြင့် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂွီ။

အမ်ဘာ၏ ဗိုက်ကလည်း အချိန်အခါမဟုတ် ကျယ်လောင်စွာ ဆန္ဒပြလိုက်သည်။

သူမ မျက်နှာရဲသွားပြီး ရှက်ရမ်းရမ်းကာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... အားလုံးပဲ ဗိုက်ဆာနေကြပြီ ထင်တယ်"

ဓာတ်တိုင်ကို အသေအလဲ ဖက်တွယ်ထားသော လူဖီကို သူမ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပေါက်ကွဲတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော ဘေးနားရှိ အနက်ရောင် ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ကဲပါ၊ ကဲပါ။ ဆွဲမနေကြပါနဲ့တော့"

အမ်ဘာက သူမ၏ လက်ကို ခမ်းနားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အနီရောင် ဗီးရှင်းက တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ ပုံစံမှာ အထူးအားကိုးရမည့်ဟန် ရှိနေသည်။

"မွန်းစတက် ကနေ မင်းတို့ကို ကြိုဆိုတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါ။ ဒီတစ်နပ် ငါ ဒကာခံမယ်"