အခန်း (၂၁) - ကင်းထောက်သူရဲကောင်း ရောက်ရှိလာခြင်း 

ဆာဘို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန်အမင်း လေးနက်သွားသည်။ သူ လေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ဤစွမ်းအားကို ယခုမှသာ ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး လုံးဝ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသေးပေ။ ခုနက လေလှိုင်းဓား တစ်ချက်တည်းကပင် သူ၏ စွမ်းအင်များကို လုံးဝနီးပါး ကုန်ခန်းသွားစေခဲ့သည်။ လူဖီကတော့ အမြဲတမ်းလိုလို ဘာမှ နားမလည်ပေ။ သူတို့အနားတွင် စုရုံးလာသော 'မျက်နှာဖုံးတပ် မျောက်' များကို ကြည့်ကာ သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး! အများကြီးပဲ။ သူတို့ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ပစ်ကြမယ်။"

သို့သော်လည်း ဤအချိန်မှာပင်။ 

ဝှီး!

လေကို ခွဲထွက်သွားသည့် စူးရှသော အသံတစ်ခုက သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ မီးတောက်များ ရစ်ပတ်နေသော မြားတစ်စင်းက ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ကျောက်ခဲပစ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဟီလီချာလ် တစ်ကောင်၏ ခြေရင်းရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ တိကျစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ဘုန်း! ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု။ မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး အားကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းကြောင့် ထို ဟီလီချာလ် နှင့်အတူ အခြား အဖော်နှစ်ကောင်ပါ လွင့်စင်သွားလေသည်။

တစ်နေရာလုံး တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အေ့စ်၊ လူဖီ၊ ဆာဘိုနှင့် ပြေးဝင်လာရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟီလီချာလ် များအားလုံး အေးခဲသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး မြားပစ်ခတ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ တညီတညွတ်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကြည်လင်ပြီး သာယာကာ ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံက အနီးရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကင်းထောက်သူရဲကောင်း အမ်ဘာ၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အသင့်ပါ!"

"ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်။ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိဘူး!"

ယုန်နားရွက်နှင့်တူသော ခေါင်းပတ်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အညိုရောင် ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမက သပ်ရပ်လှပသော လေးရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အနီရောင် အဆင်တန်ဆာက နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ၎င်းမှာ ဆာဘို၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် အရာနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အနီရောင်။ မိန်းကလေး၏ အနောက်တွင်တော့ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်အပြင်... လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသည့်... အဖြူရောင် အရာလေးတစ်ခုပါလာသည်။

"ရွံစရာကောင်းတဲ့ ဟီလီချာလ် တွေ! ကလေးတွေကို အနိုင်မကျင့်နဲ့!"

မိန်းကလေးက ခွန်အားပါပါ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ခုန်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ အနောက်ရှိ အနီရောင် ဝတ်ရုံက တောင်ပံများအလား ချက်ချင်း ဖြန့်ကျက်သွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားစေသည်။

"ဒါကို ယူလိုက်။ ပေါက်ကွဲမြား!"

သူမက လေထဲတွင် လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရာ နောက်ထပ် မီးတောက်မြားတစ်စင်း တဝီဝီ မြည်ကာ ပစ်ထွက်သွားပြန်သည်။

ဘုန်း! နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု! ဟီလီချာလ် များ၏ လူအုပ်ကြားတွင် ဧရာမ ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝါး!" လူဖီ၏ မျက်လုံးများမှာ တလက်လက် တောက်ပနေသော ဧရာမ ကြယ်ပွင့်ကြီးနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ သူက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ပေ။

"အနီရောင်! အနီရောင်ပဲ!"

"သူက မီးတွေ ပစ်ထုတ်နိုင်တယ်! ပြီးတော့ ပျံလည်း ပျံနိုင်တယ်! အရမ်း မိုက်တာပဲ!"

"ဟေ့! ကလေးတို့ သုံးယောက်! အဲဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်ခဲ့ကြ!"

အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးက ဟီလီချာလ် များ သူတို့၏ တုတ်များကို မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲဒီအကောင်တွေက ဖော်ရွေတဲ့ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူး!"

သို့သော်လည်း။ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။

"ယာ!" ဟီလီချာလ် တစ်ကောင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် ပိုမို တုတ်ခိုင်သော သစ်သားတုတ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အနီးဆုံးတွင်ရှိသော လူဖီဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ လေတဝှီးဝှီး မြည်သံတွင် လူတစ်ယောက်ကို အသားစဉ်းကော ဖြစ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည်။

"လူဖီ!" အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဘုတ်! တုံးတိတိ အသံတစ်သံ။ သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းက ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ လူဖီ၏ ခေါင်းကို သစ်သားတုတ်ကြီးက တည့်တည့်မတ်မတ် ရိုက်မိသွားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ရော်ဘာဘောလုံးတစ်လုံးအလား အလွန်အမင်း ပုံပျက်သွားသည့် ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် ချိုင့်ဝင်သွားရုံသာ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။ သူ၏ ခေါင်းက ဒွမ် ဟူသောအသံနှင့်အတူ ပကတိအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

လူဖီက ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ရာ လုံးဝ အထိအခိုက် မရှိပေ။ သူက အရိုက်ခံရသည့် နေရာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ဟီလီချာလ် ကို အရူးလို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"နည်းနည်းလေးတောင် မနာဘူး!"

တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တုတ်ကိုင်ထားသော ဟီလီချာလ် မှာ တိုက်ခိုက်သည့် ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့်ပင် နေရာတွင် အေးခဲသွားသည်။ ၎င်းက ခေါင်းစောင်းလိုက်ရာ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်လုံးများထဲတွင် လောကကြီးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော သံသယဝင်မှုများနှင့် ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားတုတ်အပေါ် သံသယဝင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေး၏ ပါးစပ်မှာ 'အို' ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော အဖြူရောင် အရာလေးက ပို၍ပင် အပိုဆန်ဆန် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်သေးသေးလေးများဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

"ဟင်?"

"သူ့... သူ့ခေါင်းက..."

အေ့စ် တစ်ယောက်သာလျှင် ၎င်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုအလား သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဒီ ရော်ဘာ ကောင်စုတ်လေး!"

"ဂိုမူ ဂိုမူ နို... ပစ္စတို!"

လူဖီက အခြားသူများ ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ သေးသွယ်သော လက်မောင်းလေးက အနောက်သို့ အတော်ဝေးဝေး ဆန့်ထွက်သွားပြီးနောက် လျှပ်စီးအလား ရှေ့သို့ ဆတ်ကနဲ ပြန်ရိုက်ခတ်လာသည်။ ဘုန်း! တစ်ချက်တည်း! ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်သော ဟီလီချာလ် ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့တိုက်ရိုက်ထိုးဝင်သွားသည်။ သနားစရာကောင်းသော ထို ဟီလီချာလ် မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး လေထဲတွင် လှပသော မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ နောက်ဆုံးတွင် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။

အမ်ဘာ က ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသော ဟီလီချာလ် များကို သူမက တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ ယင်းအစား၊ ညီအစ်ကို သုံးယောက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးသွားသည်။

"မင်းတို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား။"

သူမ၏ မျက်လုံးစိမ်းများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်။ ကလေးတွေ လျှောက်မသွားသင့်ဘူး!"

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးနှင့် အဖြူရောင် အရာလေးကလည်း သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

"ဟူး... အမ်ဘာ၊ မင်း ပျံတာ အရမ်း မြန်လွန်းတယ်။"

အဖြူရောင် အရာလေးက လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေရင်း ခါးထောက်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူထားသည်။

"ဟေ့! မင်းတို့ ကလေးစုတ်တွေ၊ ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ။"

လူဖီက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော ထိုသတ္တဝါလေးကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"ဝိုး! တကယ် ပျံနိုင်တာပဲ! မင်းက နတ်သမီးလေးလား။"

"ငါက နတ်သမီး မဟုတ်ပါဘူး!"

အဖြူရောင် အရာလေးမှာ အထိုးခံရမှုကြောင့် လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးသွားသည်။ သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ (ခြေဆောင့်ရန် ခြေထောက် မရှိသော်လည်းပေါ့)

"နားထောင်စမ်း! ငါ့နာမည်က ပိုင်မွန်! ပြီးတော့ ငါက ထူးဆန်းတဲ့ အရေးပေါ် အစားအစာ မဟုတ်ဘူး!"

"အရေးပေါ် အစားအစာ?"

လူဖီက ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်ပြီးနောက် တံတွေးများ ကျလာလေသည်။

"စားလို့ရလား။"

"ငါ့ကို စားလို့ မရဘူး!"

ပိုင်မွန် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟေ့။" အေ့စ်က ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူက အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းကျပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

အေ့စ်၏ ရန်လိုသော အကြည့်ကြောင့် အမ်ဘာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမက တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဖာဗိုးနီးယပ်စ် သူရဲကောင်းအဖွဲ့ ရဲ့ ကင်းထောက်သူရဲကောင်း အမ်ဘာ ပဲ!"

"သူကတော့ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းအသစ်၊ ဂုဏ်ထူးဆောင်သူရဲကောင်း ခရီးသွား လေ!"

သူမက ဘေးနားရှိ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူမကတော့..."

အမ်ဘာ က ပိုင်မွန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက်ကို နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူမကတော့ ခရီးသွား ရဲ့ အကောင်းဆုံး အဖော်နဲ့၊ အရေးပေါ် အစားအစာ လေ!"

"ငါက အရေးပေါ် အစားအစာ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ!"

ဆာဘိုက သူတို့၏ အငြင်းပွားမှုကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးပြာများက အမ်ဘာ ၏ ခါးရှိ အနီရောင် ဗီးရှင်း ပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။ သူ၏ အသံမှာ စပ်စုချင်စိတ်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ဟို... တစ်ဆိတ်လောက်..."

သူက အမ်ဘာ ၏ ခါးကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခါးပေါ်ရှိ စိမ်းပြာရောင် အဆင်တန်ဆာကို ပြန်ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာလည်း ဒါမျိုး တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။"

အမ်ဘာ က သူ၏ လက်ညှိုးကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆာဘို၏ ခါးတွင် မှိန်ပျပျ လင်းလက်နေသော လေစွမ်းအင် ဗီးရှင်း ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဝိုး! မင်းလည်း ဗီးရှင်း ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ပဲလား။"

သူမ၏ အပြုံးက ပိုမို ရင်းနှီးလာသည်။

"ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ! မင်းတို့ကို လမ်းပျောက်နေတဲ့ သာမန် ကလေးတွေလို့ပဲ ငါ ထင်နေခဲ့တာ!"

သူမက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လူကြီးတစ်ယောက်၏ လေသံဖြင့် လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြလေသည်။

"ဒါက ဗီးရှင်း လို့ ခေါ်တယ်။ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ခံရတဲ့သူတွေကို ချီးမြှင့်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပဲ!"

"အဲဒါနဲ့ဆိုရင် စွမ်းအင်တွေကို မင်း အသုံးပြုနိုင်ပြီ!"

အမ်ဘာ က စကားပြောနေရင်း သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မီးတောက်ငယ်လေးတစ်ခုက လေဟာပြင်မှနေ၍ လင်းလက်လာသည်။

"ဒီလိုမျိုးလေ! ငါက မီးစွမ်းအင်! ပြီးတော့ မင်းက... မင်းက လွတ်လပ်တဲ့ လေစွမ်းအင်!"

"မင်းတို့က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့၊ ကိစ္စတွေက အများကြီး ပိုလွယ်သွားတာပေါ့!"

အမ်ဘာ က မီးတောက်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသော တောအုပ်ကို ကြည့်ရင်း လေးနက်သွားသည်။

"ဒီတလော မုန်တိုင်းနဂါးကြီး ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုများလာတယ်။ မွန်းစတက် ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အရမ်း အန္တရာယ်များလာပြီ။"

"မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့သင့်တယ်။ ငါ မင်းတို့ကို မွန်းစတက် မြို့တော် ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်! အဲဒီနေရာက လေနတ်ဘုရား ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေလို့ လုံးဝ လုံခြုံတယ်!"

မွန်းစတက် မြို့တော်! မုန်တိုင်းနဂါးကြီး! ဤစကားလုံးနှစ်ခွန်းက အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့၏ နှလုံးသားများကို ခုန်ပေါက်သွားစေသည်။

တာဝန်! သူတို့ရဲ့ တာဝန်က ဒီမှာပဲ!