အခန်း (၂၀) - ဟီလီချာလ် များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရခြင်း

ဒီစွမ်းအား...

စိမ်းပြာရောင် အဆင်တန်ဆာလေးထဲကနေ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသော ပေါ့ပါးသော်လည်း အားကောင်းသည့် ဤစွမ်းအင်...

ဒါက ဘာကြီးလဲ။

ဆာဘိုက သူ၏ လက်မောင်းကို ရစ်ပတ်နေသော စိမ်းပြာရောင် လေစီးကြောင်းလေးကို ပြူးကြောင်ကြောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ ခံစားနေရသည်။ ဤစွမ်းအားတွင် လွတ်လပ်မှု၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချည်နှောင်မှုကင်းမဲ့ပြီး၊ ကန့်သတ်ချက်များမရှိဘဲ၊ မိမိနှလုံးသား အလိုအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနိုင်သော၊ သူ အမြဲတမ်း ဖြစ်ချင်ခဲ့သည့် သူ့ကိုယ်ပိုင် အစစ်အမှန်ပုံစံနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ဒါက အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းအပေါ်တွင် အခြေခံထားသော သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် ထိန်းချုပ်မှုမျိုး မဟုတ်။

အမိန့်နာခံရန်သာ သိသော သက်တော်စောင့်များ၏ အေးစက်သည့် အကြမ်းဖက်မှုမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

ဒါက... လေစွမ်းအား။

တောင်တန်းမြင့်ကြီးများပေါ်မှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော၊ ပင်လယ်ပြင်ကို ပွတ်သပ်သွားသော လေပြေလေး။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလွတ်လပ်ဆုံး အရာပဲ။

"ဒါက..." ဆာဘို၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။ စိမ်းပြာရောင် လေစီးကြောင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော သူ၏ မျက်လုံးပြာများမှာ အံ့မခန်း တောက်ပနေသည်။

သူက လက်ကို မသိစိတ်အလိုအရ မြှောက်လိုက်သည်။

အတွေးတစ်ချက်နှင့်အတူ။

ဝှီး။

မျက်စိဖြင့် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော လေဆင်နှာမောင်းငယ်လေး တစ်ခုက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် လေဟာပြင်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုလေဆင်နှာမောင်းလေးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ မြက်ပင်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို ဆွဲယူကာ တဝှီးဝှီး မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်လာသည်။

"ဝါး!" လူဖီ၏ ပါးစပ်မှာ ပြဲကားသွားကာ မေးစေ့ မြေကြီးနှင့်ပင် ထိလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဆာဘို၏ လက်ထဲရှိ လေဆင်နှာမောင်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်နေလေတော့သည်။ "အရမ်းမိုက်တာပဲ! ဆာဘို! မင်း အရမ်းမိုက်တာပဲ!"

အေ့စ်မှာလည်း လုံးဝ မှင်သက်နေသည်။

ဆာဘို၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ လေဆင်နှာမောင်းငယ်လေးကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိရာ နက်မှောင်သော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပန်းကန်ပြားများထက်ပင် ပိုမို ပြူးကျယ်နေလေပြီ။

လေစွမ်းအား။

အဲဒါ တကယ့် လေစစ်စစ်ကြီးပဲ။

ဒီကောင်... ဆာဘိုက... လေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ပေါ့?

"မဖြစ်နိုင်တာ..." အေ့စ်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ မျက်စိမှားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် ပွတ်သပ်လိုက်သေးသည်။

ဆာဘိုသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ စွမ်းအားများ ပိုမို ရှင်းလင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝှီး။

လေဆင်နှာမောင်းလေး ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ ယင်းအစား၊ ၎င်းက ညင်သာသော လေစီးကြောင်းလေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များကို လွှင့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေကာ သူ့အနားတွင် လှည့်ပတ်နေလေသည်။

ဤစွမ်းအားက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလိုပင်။

မဟုတ်သေးဘူး။

သူ့ဝိညာဉ်ရဲ့ အဆက်အစပ်တစ်ခုလို ခံစားနေရတာ။ ဒါက လွတ်လပ်မှုအတွက် သူ့ရဲ့ အော်ဟစ်တောင်းဆိုမှုတွေ အားလုံး လုံးဝ အကောင်အထည် ပေါ်လာတာပဲ။

ဆာဘိုက ခေါင်းကို ဆတ်ကနဲ မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးပြာများထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး အေ့စ်နှင့် လူဖီတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပြုံးလိုက်ရာ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလွန်းလှသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"အေ့စ်! လူဖီ!"

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေခြင်း မရှိတော့သော သူ၏ အသံတွင် ယခုအခါ အသစ်တွေ့ရှိလိုက်ရသည့် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

"ကြည့်စမ်း! ဒါ လေစွမ်းအားပဲ!"

"ငါ... ငါ လေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ။"

အစပိုင်း အံ့အားသင့်မှုများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

၎င်း၏ နေရာတွင် ပို၍ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

မနာလိုမှု။

"ဝါး! မတရားဘူး!"

လူဖီက ပထမဆုံး စတင်ကန့်ကွက်လိုက်သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရူးလို မျက်နှာလေးပေါ်ရှိ တောက်ပသော အပြုံးမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွဲလွဲကျလာပြီး မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်ဆဲဆဲပင်။

သူက ခြေသုံးလှမ်းခန့်ဖြင့် ဆာဘို၏ အနားသို့ ပြေးသွားပြီး တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော စိမ်းပြာရောင် အဆင်တန်ဆာကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရတာလဲ။"

"ဘော့စ် ဘလိတ်ခ် က မျက်နှာလိုက်တယ်!"

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ အပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟေ့! ဘော့စ် ဘလိတ်ခ်! ခင်ဗျား ကြည့်နေတယ် မဟုတ်လား!"

"ခင်ဗျားက မျက်နှာလိုက်တယ်! ကျွန်တော်လည်း လိုချင်တယ်! အဲဒီ လင်းနေတဲ့ အရာမျိုး ကျွန်တော်လည်း လိုချင်တယ်!"

"ကျွန်တော် အနီရောင် လိုချင်တယ်။ အပေါ်မှာ အသားတုံး ပုံစံလေးတွေနဲ့ဟာမျိုးလေး။"

အော်ဟစ်ပြီးနောက်၊ သူက ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အသည်းအသန် လိုက်ရှာလေတော့သည်။

သူ၏ အနီရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ်လေးကို ပင့်တင်လိုက်ရာ လုံးဝန်းနေသော ဗိုက်ရွှဲရွှဲလေး ပေါ်လာသည်။

ဘာမှမရှိဘူး။

သူ၏ အပြာရောင် ဘောင်းဘီတိုလေးကို ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မရှိသေးဘူး။

"ဝါး! ဘာလို့ ငါ့ဆီမှာ မရှိရတာလဲ!"

လူဖီက နေရာတွင် လည်ချာနေပြီး ငှက်ပျောသီး မရလိုက်သည့် မျောက်တစ်ကောင်နှင့် တစ်သေဝေမတိမ်း တူညီနေသည်။

"အရူးကောင်!"

အေ့စ်၏ ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံက ဝက်တစ်ကောင်အလား အော်ဟစ်နေသော လူဖီ၏ အသံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

မျက်ရည် နှာရည်များ ပေပွနေသော မျက်နှာဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသည့် သူ၏ အရူးညီလေးကို သူ ကြည့်လိုက်ရာ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများပင် ထောင်တက်လာသည်။

သူ မနာလိုဖြစ်နေတာလား။

သေချာပေါက် ဖြစ်တာပေါ့။

လင်းလည်း လင်းနေပြီး လေကိုလည်း ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ မိုက်တဲ့ ကစားစရာလေးကို ဘယ်သူကများ မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ။

ဒါပေမဲ့

တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်ပလာသော ဆာဘို၏ မျက်နှာနှင့် သူ၏ မျက်လုံးပြာများထဲတွင် ပြန်လည်လောင်ကျွမ်းလာသည့် မျှော်လင့်ချက် မီးတောက်များကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့။

မနာလိုမှုထက် ပိုမို ပူပြင်းသည့် စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုက အေ့စ်၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှနေ၍ ဆူပွက်လာသည်။

၎င်းမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုပင်။

သူ့ညီအစ်ကို အတွက် စစ်မှန်သော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုပင်။

ဒီအရူးကောင်၊ နောက်ဆုံးတော့ သူနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ အဲဒီ လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို သူ ထမ်းပိုးထားစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့!

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ လူဖီ!"

"ဒါက လင်းနေတဲ့ အရာလေးတစ်ခု သက်သက်ပဲ! ဘာတွေများ အရေးကြီးနေလို့လဲ!"

သူ၏ လေသံက ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း နက်မှောင်သော သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ ဆာဘို၏ ခါးရှိ စိမ်းပြာရောင် အဆင်တန်ဆာကို ခိုးကြည့်နေမိသည်။

သေစမ်း။ လင်းလည်း လင်းတယ်၊ ပြီးတော့ လေလည်း ထွက်တယ်။ တော်တော်လေးတော့... မိုက်တာပဲ။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! ငါ လိုချင်တယ်! ငါလည်း တစ်ခု လိုချင်တယ်!"

လူဖီ၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံများနှင့် အေ့စ်၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ရောယှက်မှုက တိတ်ဆိတ်သော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အလွန် နားကလော်စရာ ကောင်းနေသည်။

ထိုဆူညံသံများကြောင့် လန့်မနိုးသင့်သောအရာတစ်ခုက လန့်နိုးသွားလေသည်။

"ရီက!"

"ဒါလာ ကူချာ"

အနီးအနားရှိ တောအုပ်ထဲမှ နားလည်၍မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခါးတစ်ဝက်ခန့်အထိ မြင့်သော မြက်ခင်းတောထဲမှ ထူးဆန်းသည့် ပုံရိပ်အချို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့က အရပ်ပုပြီး ရယ်စရာကောင်းသော မျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားကာ ရိုးရှင်းသော သစ်သားတုတ်များနှင့် ကျောက်ခဲများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

သူတို့က နားလည်၍မရနိုင်သော ယာယာ ဟူသည့် အသံများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

အေ့စ်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ဒီအရာတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာကို သူ မသိသော်လည်း၊ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ထိုရန်လိုမှုများကိုတော့ သူ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်။

"လူဖီ! ဆာဘို!"

အေ့စ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ကြွက်သားများ ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရန်သူတွေလာပြီ!"

ဂျစ်ကန်ကန် လုပ်နေဆဲဖြစ်သော လူဖီက ချက်ချင်း အငိုရပ်သွားသည်။

သူက မြေကြီးပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ပေကျံနေသော သူ၏ အရူးလို မျက်နှာလေးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည့် ဟီလီချာလ် များဆီသို့ လှည့်သွားသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ 'ဝမ်းနည်းမှု' မှသည် 'စပ်စုချင်စိတ်' သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

"ဝိုး! မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတဲ့ မျောက်တွေပဲ!"

ဆာဘိုကလည်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသည့် အမူအရာကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

မှိန်ပျပျ လင်းလက်နေသော စိမ်းပြာရောင် အဆင်တန်ဆာကို အကာအကွယ်ပေးထားပြီး ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်များကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဤထူးဆန်းသော သတ္တဝါများထံမှ ရှေးကျပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ရန်လိုမှုများကို သူ ခံစားမိနေသည်။

"ယီယာ!"

အနီးဆုံးတွင်ရှိသော ဟီလီချာလ် များထဲမှ တစ်ကောင်မှာ လူဖီ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဒေါသထွက်သွားဟန်တူသည်။

၎င်းက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ သစ်သားတုတ်ကို မြှောက်ပြီး တိုတောင်းသော ခြေထောက်များဖြင့် လူဖီဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

"မင်းက သေချင်နေတာပဲ!"

အေ့စ်၏ မျက်လုံးများ ရက်စက်သွားသည်။ အနီးသို့ ရောက်လာသည်အထိပင် သူ မစောင့်တော့ပေ။

သူက မြေကြီးကို ဆောင့်ကန်ပြီး မြားတစ်စင်းအလား ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဘေးတိုက်ကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဟီလီချာလ် ၏ ခေါင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကန်ချလိုက်သည်။

ဘုန်း!

တုံးတိတိ အသံတစ်သံ။

ဟီလီချာလ် မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ လွင့်စင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားကာ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ပျော့ညံ့လိုက်တာ။"

အေ့စ်က ခြေထောက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

"ယာ! ယာ! ယာ!"

ကျန်ရှိနေသော ဟီလီချာလ် လေးငါးကောင်မှာ အနှောင့်အယှက်ပေးခံလိုက်ရသည့် ပျားအုံကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ညီအစ်ကို သုံးယောက်ထံသို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

ဟီလီချာလ် တစ်ကောင်က မြေကြီးပေါ်မှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ လူဖီ၏ ခေါင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

"လူဖီ! သတိထား!"

ဆာဘို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ တွေးပင် မတွေးတော့ပေ။ မသိစိတ်အလိုအရ လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ လွင့်စင်လာသော ကျောက်ခဲဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဝှစ်!

မျက်စိဖြင့် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော စိမ်းပြာရောင် လေလှိုင်းဓားတစ်ခု လေဟာပြင်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လေလှိုင်းဓားက လေထဲတွင် ရှိနေသော ကျောက်ခဲကို တိကျစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ခွပ်!

ကျောက်ခဲက နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး လူဖီ၏ ခြေရင်းသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

လူဖီက မြေကြီးပေါ်မှ ကွဲနေသော ကျောက်ခဲကို ပြူးကြောင်ကြောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ခုတ်ချသည့်အနေအထားဖြင့် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဆာဘို၏ လက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝိုး..."

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြယ်ပွင့်လေးများ နောက်တစ်ကြိမ် တောက်ပလာပြန်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ဆာဘို!"

အေ့စ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ပြေးဝင်လာသော နောက်ထပ် ဟီလီချာလ် တစ်ကောင်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်အထိ ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ကြာကြာ မရယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ မြက်ခင်းပြင်၏ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ယာယီ ယာယီ ဟူသော အသံများ ပို၍ပို၍ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်!

တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ ဆယ်ကောင်၊ အကောင်နှစ်ဆယ်...

ဟီလီချာလ် အုပ်ကြီးက မြက်ခင်းတောထဲမှ၊ တောင်ကုန်းများအပေါ်မှ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့က ဧရာမ ဝိုင်းရံမှုကြီးတစ်ခု ဖန်တီးကာ ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကို အလယ်တွင် ပိတ်လှောင်ထားလေပြီ!

"ဟေ့၊ ဟေ့..."

အေ့စ်၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးတစ်စက် စီးကျလာသည်။

"နောက်နေတာလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ!"