အခန်း (၁၆) - အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း

တစ်နေရာလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အေ့စ်၊ လူဖီနှင့် ဆာဘို။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းအနည်းငယ်ကမှ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်များထဲတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့ကြသော ကလေးသုံးယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုအခါ တစ်ပုံစံတည်းသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆံ့လောက်သည်အထိ 'အို' ပုံသဏ္ဌာန် ဟအက်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သုံးယောက်စလုံး၏ ဦးနှောက်များက အလုပ်လုပ်ရပ်စဲသွားခဲ့လေပြီ။

ခုလေးတင် ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ?

အဲဒီ သက်တော်စောင့်ခေါင်းဆောင်၊ ကြည့်ရတာ အရမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သန်မာပုံပေါက်နေတဲ့ အဲဒီလူကလေ၊ အခုလေးတင် လွင့်စင်သွားတာလား?

လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့လား? လက်တစ်ချောင်းတည်းနဲ့လေ?

ဘလိတ်ခ်၏ ကျောပြင်ကို ဖက်တွယ်ထားသော အေ့စ်၏ လက်များက အေးခဲတောင့်တင်းသွားသည်။ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သော ဘလိတ်ခ်၏ မျက်နှာဘေးတိုက်ပုံစံကို သူက ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လည်စေ့လေး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

ဒီလူ သန်မာတယ်ဆိုတာကို သူ သိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ သန်မာနေလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး။

ဘလိတ်ခ်၏ ပေါင်ကို ဖက်ထားသော လူဖီ၏ လက်များ ပိုမို တင်းကျပ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပဲစေ့လေးများအလား တူသော မျက်လုံးများထဲတွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည့် ကြယ်ပွင့်လေးများ ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် လင်းလက်နေသည်။

အရမ်း၊ အရမ်း မိုက်တာပဲ။ ရှန့်စ် ထက်တောင် ပိုမိုက်သေးတယ်။

ဆာဘိုမှာလည်း လုံးဝ မှင်သက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များပင် မခြောက်သွေ့သေးသော်လည်း နီရဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ မရှိတော့ပေ။ အရာအားလုံး၏ နေရာတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည့် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်နေတော့သည်။

"အမှိုက်ကောင်တွေ!"

ရူးသွပ်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက ခြောက်ခြားဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ရိုက်ချိုးလိုက်၏။

တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်မှုကြောင့် လုံးဝ ပုံပျက်နေလေပြီ။ သူ့ထံတွင် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦး၏ ကျော့ရှင်းမှု အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မကျန်ရှိတော့ပေ။ သူက အကြောက်လွန်ကာ မလှုပ်ရဲမရှားရဲ ဖြစ်နေသော သက်တော်စောင့်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ!"

"မင်းတို့ကို ငါ ဘာလို့ ကျွေးမွေးထားရတာလဲ! သက်တော်စောင့်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်က အောက်တန်းစား တောသားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ လွင့်စင်သွားရတယ်ပေါ့လေ?"

"မင်းတို့ အရူးကောင်တွေက နိုင်ငံတော်ကို လုံးဝ အရှက်ခွဲလိုက်တာပဲ!"

သစ်ပင်ကို မှီထားဆဲဖြစ်ပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားပင် မပြောင်းလဲသေးသော ဆံပင်အဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို သူ စူးစိုက်ကြည့်နေရာ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ အကြည့်များက ဘလိတ်ခ်ကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချပစ်ချင်နေသည့်အလားပင်။

"ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ!"

"သူ့ကို ဖမ်းစမ်း!"

"အားလုံးပဲ! တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်တိုက်ကြ!"

"သူ့ကို အသားစဉ်းကော ဖြစ်သွားတဲ့အထိ ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်ကြစမ်း!"

သူ၏ ဟိန်းဟောက်အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ကျန်ရှိနေသော သက်တော်စောင့် ဒါဇင်ခန့်မှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း မနာခံဝံ့ကြပေ။ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ အချင်းချင်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြောက်တရားကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

"သတ်!"

လူတစ်ဒါဇင်ခန့်က ကိုယ့်သတ္တိကိုယ် ပြန်လည်မွေးမြူသည့်အနေဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဓားရှည်များကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝှေ့ယမ်းကာ ဘလိတ်ခ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ယှက်နွယ်နေသော ဓားကွန်ရက်ကြီးက ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလေပြီ။

"အစ်ကိုကြီး ဘလိတ်ခ်! သတိထား!" အေ့စ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဤဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဘလိတ်ခ်က သမ်းဝေလိုက်ရုံသာ။ သူက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာမှ မနိုးသေးသူတစ်ဦးအလား ပျင်းရိသောဟန် ရှိနေသည်။

"ဟူး..." သူက သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ဤအချည်းနှီးကစားပွဲအပေါ် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ငြီးငွေ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်းတို့နဲ့ ကစားရတာ တော်လောက်ပြီ။"

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းကို ပျင်းစရာကောင်းလွန်းတယ်။"

သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင်ပင်။

ဘုန်း။

သူ၏ အနောက်မှ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ဧရာမ အနက်ရောင် သက်ရှိအရိပ်ကြီး ရှစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အဲဒါ ဘာကြီးလဲ?

အဲဒါက...

ရေဘဝဲ လက်တံကြီးတွေလား?

စုပ်ခွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တုတ်ခိုင်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အနက်ရောင် လက်တံကြီးများမှာ ငရဲမှ ဆန့်ထွက်လာသော မိစ္ဆာလက်သည်းများအလား သူ၏ အနောက်တွင် အရိုင်းဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လေထုပင် အေးခဲသွားသည်။ ပြေးဝင်လာသည့် လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော သက်တော်စောင့်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

သူတို့ ရပ်တန့်ချင်ကြသည်။ သူတို့ နောက်ဆုတ်ချင်ကြသည်။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။

ရွှီး။ ရွှီး။ ရွှီး။

လက်တံကြီး ရှစ်ခုက သာမန်မျက်စိဖြင့် လိုက်မမီနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လျှပ်စီးများအလား ပစ်ထွက်သွားကြသည်။

၎င်းတို့က သက်တော်စောင့်တိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ လည်ပင်းနှင့် ခြေလက်များကို တိကျစွာ ရစ်ပတ်ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကြသည်။

လက်တံတစ်ခုမှာ လူတိုင်းကို ကျော်လွန်သွားပြီး အနောက်ဘက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသည့် တတိယမြောက် အောက်လွတ်ခ်ကိုပါ လျှပ်စီးအလား ရစ်ပတ်သွားလေသည်။

"အွတ်။"

"ဂလု..."

နားကွဲမတတ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများနှင့် အသက်ရှူသံများအားလုံးမှာ ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဖိနှိပ်ခံထားရသော နာကျင်သည့် ညည်းတွားသံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လူတစ်ဒါဇင်ခန့်နှင့် ထို အထက်စီးကျလှသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်ကြီးတို့မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်တံကြီးများ၏ လေထဲသို့ ရစ်ပတ်ဆွဲတင်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသည်။

လက်တံကြီးများက တင်းကျပ်သွားသည်။

ကျွတ်။ ကျွတ်။

၎င်းမှာ သံချပ်ကာများ ကြေမွပြီး ပုံပျက်သွားသည့် ကျောချမ်းဖွယ် အသံများပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော ထိုသက်တော်စောင့်များမှာ ဤလက်တံကြီးများ၏ ရှေ့တွင် ကလေးငယ်များအလား ပျော့ညံ့လွန်းလှသည်။ သူတို့က အသည်းအသန် ရုန်းကန်ကြသော်လည်း တစ်လက်မလေးမျှပင် လှုပ်ရှား၍မရခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပို၍ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ခံလာရပြီး မျက်နှာများမှာ ခရမ်းရင့်ရောင် သန်းလာကာ မျက်လုံးများမှာ ပြုတ်ထွက်မတတ် ဖြစ်လာသည်ကိုသာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

ဘလိတ်ခ်က ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရုံသာ။ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသော စွမ်းအားနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆန့်ထွက်နေသော လက်တံကြီး ရှစ်ခုမှာ လေထဲတွင် အရိုင်းဆန်စွာ ကခုန်နေပြီး နိုင်ငံတော်၏ အထက်တန်းလွှာဆိုသူများကို ကစားစရာအဖြစ် သဘောထားနေကြသည်။

သူသည် ကိုယ့်နေရာကိုယ်မသိသည့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်ကို တရားစီရင်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။

"ဝိုးးး!"

လူဖီ၏ ပဲစေ့လေးများအလား တူသော မျက်လုံးများထဲမှ ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် တောက်ပသည့် ကြယ်ပွင့်လေးများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ဘလိတ်ခ်၏ ခြေထောက်ကို ပိုမို အားပါးတရ ဖက်တွယ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တွဲလွဲခိုနေသည်။ သူက ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာငယ်လေးကို မော့ကာ သန့်စင်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုဖြင့် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘလိတ်ခ်! ခင်ဗျား အရမ်း မိုက်တာပဲ!"

"အရမ်း မိုက်တယ်!"

ဤနှလုံးသားထဲမှ ချီးကျူးသံလေးက ကျောက်ရုပ်များအလား ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော အေ့စ်နှင့် ဆာဘိုတို့ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

အေ့စ်က ဘလိတ်ခ်၏ ကျောပေါ်မှ တောင့်တင်းစွာ လျှောဆင်းလာသည်။ လေထဲတွင် အချည်းနှီး ရုန်းကန်နေကြသော သက်တော်စောင့်များနှင့် လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းလေးကမှ အလွန်အမင်း မောက်မာနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူရော်နေသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်ကြီးကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်မိသည်။

ဒီလူ...

ဘလိတ်ခ် လို့ခေါ်တဲ့ ဒီလူက...

သူက လူသားတစ်ယောက်လို့ ခေါ်ဖို့တောင် ခက်ခဲလောက်အောင်ကို သန်မာလွန်းလှသည်။

ဘလိတ်ခ်က လူဖီ၏ ချီးကျူးမြှောက်ပင့်မှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ရှိသည်။ သူက ခေါင်းကို ပျင်းရိစွာ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ လျစ်လျူရှုထားသော မျက်လုံးများက အေ့စ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဟေ့။"

သူက လေထဲတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော 'အောင်ပွဲခံ လက်ရာများ' ဆီသို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။"

"ဖောက်သည်လေး။"

ကစားချင်စိတ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုက ဘလိတ်ခ်၏ နှုတ်ခမ်းများထက်တွင် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ဒီ အမှိုက်တွေ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးဖို့... ငါ့အကူအညီ လိုသေးလား။"

သူတို့ကို သတ်ပစ်ရမလား?

'ကြက်ဥ တစ်လုံးလောက် ထပ်ထည့်ဦးမလား' ဟု မေးလိုက်သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သော ဤမေးခွန်းလေးက ကလေးသုံးယောက်စလုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားစေသည်။

အေ့စ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သေမတတ် ဖြူရော်မှုဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

လူဖီ၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများမှာလည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ထိုစကားလုံးများ၏ အနောက်ရှိ ကျောချမ်းဖွယ် အလေးချိန်ကို သူ၏ ရော်ဘာဦးနှောက်လေးဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားမိလိုက်သည်။

သတ်တယ်...

အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က... သူတို့ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား?

ဆာဘို၏ တုံ့ပြန်မှုက အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းကို ဆတ်ကနဲ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များ ပေကျံနေသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးရောင်များ လုံးဝ ဆုတ်ယုတ်သွားလေပြီ။

အနက်ရောင် လက်တံကြီး၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းရောင်သန်းနေကာ ခြေထောက်များကို အားပျော့စွာ ယက်ကန်ယက်ကန် လုပ်နေပြီး လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ဘယ်လောက်ပဲ ယုတ်မာပါစေ။

ထိုအမျိုးသားကို သူ ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းတီးနေပါစေ။

သူက... သူ့အဖေ ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။

"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့!"

ဆာဘိုက တွေးပင် မတွေးတော့ပေ။ မသိစိတ်အလိုအရ ဘလိတ်ခ်၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... သူ့ကို မသတ်ပါနဲ့!"

သူ၏ စကားလုံးများက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်!"