အခန်း ၉ - မှောင်ခိုစျေး
“ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အသားနဲ့သွေးက ငါ့အတွက်တော့ အင်အားဖြည့်တင်းပေးနိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ။ ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိအမှတ်တွေကို အမြန်တိုးလာစေတယ်” စုဟန်က သူ့ရဲ့တူကို ချလိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ “မိစ္ဆာအသား အနည်းငယ်ကို သာမန်ပါဝင်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားနဲ့ ရောစပ်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့အာနိသင်ကို အကောင်းဆုံး ထုတ်ယူနိုင်မှာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ရင်တောင် ဖြစ်လာမယ့် ပြောင်းလဲမှုက သိပ်တော့ မသိသာလှဘူး...”
“ဒီမိစ္ဆာအသားပမာဏက နည်းလွန်းတယ်၊ တစ်ရက်စာအတွက်တောင် မနည်းလောက်ငရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ကို အတွေးသစ်တစ်ခု ရစေတယ်။ တခြား ထူးဆန်းတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူပြီး စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရနိုင်မလားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေကို ဘယ်လိုရနိုင်မလဲဆိုတာ စုံစမ်းဖို့ လမ်းကြောင်းတွေ ရှာရဦးမယ်။”
...
နှစ်ရက်တာအချိန်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ထိုနေ့မနက်တွင် စုဟန်တစ်ယောက် အိမ်တော်မှ ထွက်လာစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။
ထိုသူမှာ နွေးထွေးသော အပြုံးရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးကြီး ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင်လည်း တန်ဖိုးရှိသည့် နဂါးရုပ်ထွင်း ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အေးစိမ့်လှသည့် နွေဦးရာသီအစောပိုင်း ရာသီဥတု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းလူငယ်မှာ ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ဟန်ပါပါ ကိုင်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် လူရယ်စရာ ဖြစ်နေသည်။
သူ့အမည်မှာ ရှုတယ် ဖြစ်သည်။
ချန်ချင်းခရိုင်တွင် စု၊ ရှု၊ ရွှယ် နှင့် ဟယ် ဟူသော အဓိကမိသားစုကြီး လေးခုရှိသည်။
ထိုမိသားစုများသည် မတူညီသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို အသီးသီး လုပ်ကိုင်ကြသည်။ စုမိသားစုက အထည်အလိပ်နှင့် ကုန်သွယ်ရေးကို လုပ်ကိုင်ပြီး၊ ရှုမိသားစုက ဆားလုပ်ငန်းကို ထိန်းချုပ်ထားကာ၊ ဟယ်မိသားစုက ဆေးဝါးပစ္စည်းများကို ကြီးကြပ်သည်။ ရွှယ်မိသားစုမှာမူ ချန်ချင်းခရိုင်တွင် မြေအများဆုံးပိုင်ဆိုင်သည့် မြေရှင်ကြီးများဖြစ်ပြီး စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။
အတိတ်ကာလတွင် ရွှယ်မိသားစုမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း စုဟန်၏ ယခင်ဘဝမှ အသိပညာအချို့ကြောင့် စုမိသားစု၏ စီးပွားရေးမှာ အလွန်တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အခြားနယ်မြေများအထိပင် ကုန်စည်များ ရောင်းချနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရွှယ်မိသားစုနှင့် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာသည့် လက္ခဏာများ ပြလာခဲ့သည်။
မိသားစုကြီးလေးခု၏ အဓိကစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာ မတူညီကြသဖြင့် ၎င်းတို့အကြားတွင် ပြင်းထန်သော ပြိုင်ဆိုင်မှုမျိုး မရှိလှပေ။
မိသားစုအကြီးအကဲများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို စုဟန် အသေအချာ မသိသော်လည်း အပြင်ပန်း ဆက်ဆံရေးမှာမူ အတော်ပင် ပြေပြစ်သည်။ ပွဲတော်ရက်များတွင် လက်ဆောင်များ အပြန်အလှန် ပေးပို့ကြသလို မိသားစုအချင်းချင်းလည်း အပြန်အလှန် လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုများဖြင့် ခိုင်မာသော ဆက်နွှယ်မှုများ ရှိကြသည်။
ရှုမိသားစုနှင့် စုမိသားစု၏ နေအိမ်များမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိကြပြီး၊ စုဟန်နှင့် ရှုတယ်တို့မှာလည်း ရွယ်တူများဖြစ်ကာ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြသဖြင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိကြသည်။
“မင်း ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းထားတဲ့ကိစ္စကို ငါ အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးလိုက်ပြီ” ဟု ရှုတယ်က စုဟန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အိုး...” စုဟန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် “ငါရှာခိုင်းထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကျမ်း မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေပြီလား?”
“အဲဒါတော့ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလို ဒဏ္ဍာရီထဲက ကျင့်စဉ်ကျမ်းတွေက ရှာရခက်လွန်းတယ်။ တကယ်ပဲ အဲဒီကျမ်းတွေက ပုံပြင်ထဲမှာလို ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်နိုင်ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်တာမျိုး လုပ်ပေးနိုင်လို့လား?” ရှုတယ်က မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
စုဟန် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေသည်ကို သူ သိသည်။
အစပိုင်းတွင် ဝါသနာအရသာ လုပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သဖြင့် စုဟန် မည်မျှကြာအောင် လုပ်နိုင်မလဲဆိုသည်ကို သူငယ်ချင်းအချို့နှင့်ပင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သေးသည်။
မျှော်လင့်မထားဘဲ စုဟန်မှာ သုံးလတိုင်တိုင် ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။
စုဟန်၏ ပြောင်းလဲမှုများမှာလည်း သိသာလှသည်။ သူက သိသိသာသာ အရပ်ရှည်လာပြီး သန်မာလာသည့်အပြင် မျက်လုံးများမှာလည်း ထူးထူးခြားခြား တောက်ပလာသည်။ ထို့ကြောင့် ရှုတယ်ကိုယ်တိုင်လည်း သိုင်းသင်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့မိသားစုမှ သိုင်းဆရာက သူ့တွင် ပါရမီမပါကြောင်း ပြောလိုက်သဖြင့် ရှုတယ်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။
“ငါ့အချိန်တွေကို မဖြုန်းစမ်းနဲ့” စုဟန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ရှုတယ်မှာ လူဆိုးမဟုတ်ဘဲ တက်ကြွဖော်ရွေသူ ဖြစ်သော်လည်း စကားအလွန်များသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စုဟန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
“ရှေးစကားတစ်ခု ရှိတယ်လေ ‘လူတစ်ယောက်ကို ငါးတစ်ကောင်ပေးရင် တစ်နေ့စာ စားရပေမယ့်၊ ငါးဖမ်းနည်း သင်ပေးရင် တစ်သက်လုံး စားရတယ်’ တဲ့။ ငါ မင်းအတွက် လမ်းစတစ်ခု ရှာပေးထားတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ သိုင်းကျင့်စဉ်တွေနဲ့ တခြား အမှောင်လောကက ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်” ရှုတယ်က လမ်းမပေါ်တွင် လူမရှိသည်ကို သေချာအောင် ခိုးကြည့်ပြီးနောက် လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပစ္စည်းတွေလဲ?” စုဟန်က ရှုတယ်၏ လျှို့ဝှက်လွန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“မှောင်ခိုဈေးကွက်... မင်း ကြားဖူးလား?” ရှုတယ်က ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒါက အစပိုင်းမှာ သင်္ချိုင်းခိုးတူးတဲ့သူတွေနဲ့ မှောင်ခိုကုန်သည်တွေ စုပြီး ခဏတဖြုတ် ဖွင့်တဲ့ဆိုင်လေးတွေကနေ စခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူမျိုးစုံ ရောက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဈေးကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတာပဲ။ အဲဒီထဲမှာ ဘာမဆို ရှာလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေက အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကတော့ မင်းရဲ့ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ နောက်ပြီး အဲဒီနေရာက တရားမဝင်ဘူး၊ အာဏာပိုင်တွေကလည်း လျစ်လျူရှုထားကြတာဆိုတော့ မင်းသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက်နှစ်ယောက်လောက် ခေါ်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”
“မှောင်ခိုဈေးကွက်...” စုဟန်ထိုနေရာအကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း ဘယ်နေရာမှာ ရှိမှန်း သို့မဟုတ် ဘယ်လိုဝင်ရမှန်း အတိအကျ မသိချေ။ “အဲဒီကို ဘယ်လိုသွားရမှာလဲ?”
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းမှာ တိုကင်တစ်ခု ရှိရမယ်၊ ပြီးတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာကို သိရမယ်။”
“တိုကင်ကို ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ?”
“မင်း သွားရှာနေဖို့ မလိုပါဘူး” ရှုတယ်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ “ငါ့ဆီမှာ တစ်ခုရှိတယ်၊ ဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်။ ငါက တကယ့်ကို ရက်ရောတဲ့သူ မဟုတ်လား။”
ရှုတယ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းတိုကင်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော အစင်းကြောင်းများ ထွင်းထုထားပြီး ကစားကတ်ပြားတစ်ခုခန့် အရွယ်အစားရှိသည်။
ထို့နောက် ရှုတယ်က စုဟန်ကို အချိန်နှင့် နေရာ အသေးစိတ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
စုဟန်က ကျောက်စိမ်းတိုကင်ကို သူ့ဝတ်ရုံထဲသို့ အသာအယာ ထည့်လိုက်ပြီး ရှုတယ်ကို လက်အုပ်ချီကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ငါ့ကို တကယ်ကူညီလိုက်တာပဲ၊ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးကြွေး တင်သွားပြီ။”
“ဟေ့... တို့ညီအစ်ကိုတွေအချင်းချင်း အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး” ရှုတယ်က လက်ကာပြရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ “အားတဲ့အခါကျရင် မင်ယွဲ့မျှော်စင်မှာ ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးလိုက်ပေါ့။ နောက်ပြီး ဒီတိုကင်က သိပ်ဈေးမကြီးပါဘူး၊ အဓိကက ဘယ်လိုရအောင် ယူရမလဲဆိုတာပဲ။ ငါလည်း ငါ့အိမ်က အစောင့်တစ်ယောက်ဆီကနေ ကြားလို့ ရှာခိုင်းလိုက်တာ၊ သိပ်ပြီး အားစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းလည်း အဲဒါအတွက် သိပ်စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။”
...
ရှုတယ် ပြောပြသည့် မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ချန်ချင်းခရိုင်ထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင် ၁၀ ကီလိုမီတာခန့်အကွာရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယနေ့ည 'ရှု' နာရီ (ည ၇ နာရီဝန်းကျင်) တွင် မှောင်ခိုဈေးကွက် ဖွင့်မည့်အချိန် ဖြစ်သည်။
စုရှန့်ကို ရေတစ္ဆေ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ စုဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သတင်းအချက်အလက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယနေ့ညနေတွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ထိုမြို့လေးမှာ တောင်ကြားထဲတွင် တည်ရှိပြီး အလွန်ပင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။
နေက တောင်တန်းများနောက်သို့ ကွယ်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ဝေဝါးသော လခြမ်းကွေးလေးတစ်ခုသာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မည်းနေပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ အော်သံနှင့် ထူးဆန်းသော တရှဲရှဲ အသံများကို ကြားဖြတ် ကြားနေရသည်။
သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝ တိုးတက်တဲ့ မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာဆိုရင် ည ၇ နာရီ၊ ၈ နာရီဆိုတာ ညဘဝရဲ့ အစပဲ ရှိသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီရှေးဟောင်းမင်းဆက်မှာတော့ အရာအားလုံးက ကွာခြားလှသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်အတိကျနေပြီး ဘာမှ မမြင်ရချေ။ ၎င်းမှာ စုဟန်အတွက် ညဘက်တွင် မြို့ပြင်သို့ တစ်ယောက်တည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ သာမန်လူများထက် သာလွန်နေပြီဖြစ်ရာ ရှေ့ဆုံးမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဦးဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ့နောက်မှ ပါလာသော အစောင့်နှစ်ယောက်မှာမူ စိမ်းသက်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် အလွန်ပင် သတိထားနေကြရသည်။
မှောင်ခိုဈေးကွက် တည်ရှိရာ မြို့ငယ်လေး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော လမ်းကြားတစ်ခု ရှိပြီး၊ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ပျက်စီးနေသော အိမ်များတွင် အိမ်ရှေ့မီးအိမ်များ ချိတ်ဆွဲကာ ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ခင်းကျင်းထားကြသည်။ အချို့လူများမှာမူ လမ်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူတို့ရှေ့တွင် စက္ကူညိုများကို ခင်းပြီး မီးအိမ်ငယ်လေးများကို ကိုင်ကာ ဈေးဆိုင်ကလေးများ ဖွင့်ထားကြသည်။
မီးအိမ်များမှ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့လှသဖြင့် ဆိုင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းများကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး ရောင်းချသူများ၏ မျက်နှာကိုမူ မမြင်ရချေ။