အခန်း ၆ - မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်

စုမိသားစု၏ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ စုအဖိုးအိုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ထမင်းစားတူကို ခက်ခဲစွာ ကုန်းကောက်လိုက်သည်။

သူသည် တူအသစ်တစ်စုံနှင့် လဲလှယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိသောတူများကို စုဟန်က အကုန်ချိုးပစ်ခဲ့သဖြင့် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ လက်ကျန်တူကိုသာ စားပွဲခင်းဖြင့် ဖြစ်သလို ခပ်သွက်သွက်သုတ်လိုက်ရတော့သည်။

စုဟန်၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ အရင်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသူ ဖြစ်သည်။

"ရှင် အခကြေးငွေ အမြောက်အမြားပေးပြီး ငှားထားတဲ့ ကျောက်မျိုးရိုးနဲ့ သိုင်းဆရာကြီးကကော အခုလိုမျိုး လုပ်နိုင်ပါ့မလား"

"အင်း... ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါလိမ့်မယ်" စုအဖိုးအိုသည် သူ၏ အဖိုးတန်သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။

"သူ့ကိုယ်သူ ထိပ်တန်းပညာရှင်လို့ ကြွေးကြော်ပြီး ကျွန်မတို့ဆီကနေ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ငွေတွေအများကြီး ယူနေတာ" စုဟန်၏ မိခင်က သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ငွေဖြုန်းတီးနေသည်ဟု ဆိုကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စုဟန်ကိုကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ငါ့သားက ကျင့်ကြံတာ နှစ်လ၊ သုံးလပဲ ရှိသေးတာကို အခုလိုအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။ သားလေး ခန္ဓာကိုယ်ထွားထွားကျိုင်းကျိုင်းဖြစ်အောင် အသားများများစားဦး... ကြည့်ပါဦး၊ သား တော်တော်လေး ပိန်သွားတာပဲ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ" စုဟန်က ထမင်းကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဘေးနားတွင် ကိုယ်ဖျောက်ထားသလို ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေသည့် ညီငယ်လေးကို မေ့မထားပေ။ ထမင်းအနည်းငယ် စားပြပြီးနောက် စုဟန်သည် တူကိုချလိုက်ကာ စုရှန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ စုရှန်၏ ပိန်ပါးသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသော ငုံးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ရင်သွားလေသည်။

"စုရှန်..."

"ရှိ... ရှိပါတယ်!"

"ငါ မင်းကို သင်ပေးထားတာတွေ မှတ်မိရဲ့လား" စုဟန်က အေးအေးလူလူ မေးလိုက်သည်။

"မှတ်မိပါတယ်!" စုရှန်က မတ်တပ်ရပ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ၊ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ အရှိန်အဝါကို မစိန်ခေါ်သင့်ပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး စုမိသားစုထဲမှာ ဒုတိယအစ်ကိုက အရှေ့ကို သွားခိုင်းရင် အနောက်ကို မသွားရဲပါဘူး၊ မြောက်ဘက်ကို သွားခိုင်းရင်လည်း တောင်ဘက်ကို ဘယ်တော့မှ ခြေဦးမလှည့်ပါဘူး"

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်" စုဟန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "မင်းက သွန်သင်ရလွယ်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ကဲပါ... မင်းညီကို ခြောက်မနေပါနဲ့ဦး၊ သူက ငယ်သေးတာကို" စုဟန်၏ မိခင်က စုရှန်၏ လေးနက်နေသော ပုံစံကိုကြည့်ကာ ပါးစပ်လေးပိတ်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အော်... ဒါနဲ့"

ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ဒီနေ့ သတင်းတစ်ပုဒ်ရထားတယ်၊ လာမယ့်လမှာ မင်းတို့ရဲ့ အစ်မကြီး စုလီ အိမ်ပြန်လာလည်လိမ့်မယ်။ သူပြန်လာရင် လိုလေသေးမရှိအောင် ပြင်ဆင်ထားကြဦး"

"အစ်မကြီး စုလီ ပြန်လာမလို့လား"

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စုဟန်နှင့် စုရှန် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပသွားကြသည်။

စုလီသည် စုဟန်ထက် နှစ်နှစ်ကြီးပြီး အရွယ်ရောက်ကတည်းက မြို့တော်ရှိ ပိုင်လုအကယ်ဒမီတွင် ပညာသင်ကြားနေသူ ဖြစ်သည်။ မဟာကျိုးမင်းဆက်သည် သားသမီး ခွဲခြားဆက်ဆံမှုမရှိသဖြင့် အမျိုးသမီးများပင် နန်းတွင်းအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ကြသည်။ စုလီသည် အမြဲတမ်း သူတစ်ပါးအားကျရသော ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အသိပညာကြွယ်ဝပြီး အကျိုးအကြောင်း သိတတ်သည့်အပြင် အလွန်လည်း လှပသူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် အကယ်ဒမီစာမေးပွဲကို အမှတ်အကောင်းဆုံးဖြင့် အောင်မြင်ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမသည် အလွန်အမင်း သန်မာပြီး သာမန်လူထက်သာလွန်သော မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးမားမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သော စုဟန်နှင့် စုရှန်တို့သည် စုလီ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် အပြင်ပန်းတွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နိုင်သဖြင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ရင်ဖွင့်စရာမရှိအောင် ခံခဲ့ကြရရှာသည်။

...

ညစာစားပြီးနောက်၊

စုဟန်သည် အနားယူရန် မိမိအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ညဦးပိုင်းရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း စုဟန်သည် အိပ်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ 'သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်' သည် နယ်ပယ်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် သူ၏အတွင်းစွမ်းအင်မှာ ငြိမ်းသတ်၍မရသော တောမီးကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေပြီး အင်အားများ ပြည့်လျှံနေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ ယခင်ဘဝအချိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် ည ၈ နာရီ၊ ၉ နာရီခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် အနားယူရန် စောလွန်းနေသေးသည်။

စုဟန်သည် ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေသည်။

သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်၏ ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင်မူ ကျင့်ကြံသူသည် ကိုယ်ဟန်ပြခြင်းနှင့် အသက်ရှူခြင်းနည်းလမ်းများအပေါ်၌သာ မှီခိုရန်မလိုတော့ဘဲ အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စုဟန်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နေမင်းပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံဖော်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည့် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကာ လိပ်တက်နေသော တိမ်တိုက်မည်းကြီးများကို မော့ကြည့်နေပြီး ထိုအမှောင်ထုကြားမှ ရွှေရောင်နေခြည်တစ်တန်း ဖြာထွက်လာကာ တိမ်ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ရွှေနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူး... !

စုဟန်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရှည်လျားပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။

အပြင်ဘက်လောကမှ စုပ်ယူလိုက်သော အသက်ရှူသွင်းမှုတိုင်းသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအသီးသီးသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

မွေးရာပါထူးခြားသော ခွန်အားနှင့် နင်ကျစ်ပိုင်၏ အကဲဖြတ်ချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင် စုဟန်သည် သူ၏ 'လက်ထောက်စနစ်' မရှိလျှင်ပင် သူ၏သိုင်းပညာပါရမီမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအခြေအနေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ် တိုးတက်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွာခြားချက်များကို သတိပြုမိလာသည်။

သူ၏ ကြွက်သားများထဲတွင် ယားကျိကျိခံစားချက်တစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ယခင်က ခံစားရုံသာ ခံစားနိုင်ပြီး ထိန်းချုပ်၍မရသော သွေးကြောများသည် သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်၏ မြင်ကွင်းပုံဖော်မှုအောက်တွင် သက်ရှိများကဲ့သို့ ကြီးထွားလာပုံရသည်။ မြေကြီးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော အပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကျယ်ပြောမှုထဲမှ အာဟာရများကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနေသည်။

စုဟန်သည် ထိုအချိန်တွင် ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားနေရသည်။

သူသည် မြေကြီးထဲတွင် အမြစ်တွယ်ကာ နေရောင်ခြည်ကို လှမ်းယူနေသော သန်မာသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးကြောများသည် ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး သွေးကြောမျှင်လေးများ အမြောက်အမြား ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဖြာထွက်လာသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ပိုမိုတောင့်တင်းလာကာ အတွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း ပိုမိုကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းရှိလာပြီး ဇီဝစွမ်းအားများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာသည်။

အသက်ရှူသွင်းလိုက်တိုင်း စုဟန်သည် သူ၏ ဘဝအနှစ်သာရ မြင့်တက်လာမှုကို ခံစားနေရသည်။

ထိုသို့သော ကျင့်ကြံခြင်းက သူ့ကို များစွာ စွဲလန်းစေသည်။

ထိုမှရရှိသော ပျော်ရွှင်မှုသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ပျော်ပါးခြင်းမှရရှိသော ပျော်ရွှင်မှုများထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။

"ဂူး...!"

ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှုအသံကြောင့် စုဟန်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေ ပျက်သွားပြီး လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ စုဟန်သည် သူ၏ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် မီးခိုးရောင် 'အခြေအနေပြဘောင်' တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

'သွေးကြောအသွင်ပြောင်းလဲမှု' မှာ သုံးရာခိုင်နှုန်းမှ လေးရာခိုင်နှုန်းသို့ တိုးလာသည်။

ကျန်ရှိနေသော 'အမှတ်များ' မှာ သုညမှ တစ်သို့ တိုးလာသည်။

သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်မှာမူ ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။ ဤကျင့်စဉ်တွင် သတ္တမအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်သော နယ်ပယ်များ ရှိ၊ မရှိကိုမူ စုဟန် မသိသေးပေ။

"သွေးကြောအသွင်ပြောင်းလဲမှုဆိုတာ နယ်ပယ်တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်" စုဟန်သည် အခြေအနေပြဘောင်ပေါ်ရှိ ကိန်းဂဏန်းများနှင့် ၎င်းတို့ ကိုယ်စားပြုသည့်အရာများကို စဉ်းစားနေမိသည်။ "သွေးကြောအသွင်ပြောင်းလဲမှုက တစ်ရာခိုင်နှုန်းပြည့်သွားရင် ဘာတွေပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်။ နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုကို တက်လှမ်းသွားမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရလာမှာလား"

ထို့နောက် 'အမှတ်များ' ရှိသေးသည်။

အမှတ်များကို အစားအသောက်စားလိုက်ရုံနှင့် ချက်ချင်းရရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့ကို အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်းမှ ခြေဖျက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် စုပ်ယူကာ ကိုယ်အလေးချိန် တိုးလာမှသာ အမှတ်တစ်ခု ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အမှတ်များကို အဆီချခြင်း သို့မဟုတ် ကြွက်သားတက်ခြင်း နည်းလမ်းများဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ရယူ၍မရပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ယခု စုဟန်၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ၂၁၆ ပေါင်ရှိရာ ၂၁၇ ပေါင်သို့ တိုးလာမှသာ အမှတ်တစ်ခု ထပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဆင့်မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ စုဟန်၏ အစာခြေနိုင်စွမ်းမှာလည်း တိုးတက်လာသော်လည်း အစားအသောက်မှရသော စွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် သူသည် မကြာခဏ ဆာလောင်နေတတ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီသာ ရှိသဖြင့် သူသည် တစ်နေ့လုံး စားလိုက်၊ အိပ်လိုက်၊ ပြန်စားလိုက်နှင့်သာ အချိန်ကုန်၍ မရနိုင်ပေ။

"ဒါကြောင့် စွမ်းအင်ပိုများတဲ့ အစားအစာကို ရှာဖို့က အရေးကြီးတယ်"

စုဟန်သည် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် အမိုးစွန်းများထက်တွင် ကြယ်စင်များမှာ မှေးမှိန်နေပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အရုဏ်ဦး၏ အလင်းဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာနေပြီဖြစ်သည်။ နေမင်းက မထွက်သေးသလို လမင်းကလည်း ဝင်သွားပြီဖြစ်ရာ ဤအချိန်မှာ တစ်နေ့တာတွင် အမှောင်ဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး စုဟန်၏ ဗိုက်ကလည်း တစ်ဂူးဂူးနှင့် မြည်နေပြန်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စားစရာအကြွင်းအကျန်များ ရှိနိုင်သည်ဟု တွေးကာ စုဟန်သည် ဗိုက်ဖြည့်ရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း၊

သူ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးမီ ဘေးဘက်ရှိ ဝင်းအတွင်းမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါ စုရှန်ရဲ့ အသံပဲ!"