အခန်း ၅ - သင်ခန်းစာများ

"မောင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ထပ်ပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီ ထင်တယ်"

သန့်စင်သောယန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတွင် နင်ဝမ်ထုံသည် သူမ၏ဖခင်ဖြစ်သူ နင်ကျစ်ပိုင်နှင့်အတူ ညစာစားနေသည်။ နင်ဝမ်ထုံသည် ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းများကို ခပ်စားနေရင်းမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ နင်ကျစ်ပိုင်ကို လှမ်းပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"မောင်လေး ဟုတ်လား?"

နင်ကျစ်ပိုင်က လက်ဖမိုးဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်ရှိ ထမင်းလုံးကို သုတ်လိုက်ရင်း "ဘယ်မောင်လေးလဲ၊ စုဟန်ကို ပြောတာလား?" ဟု ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" နင်ဝမ်ထုံက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"သူ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်တာ သုံးလတောင်မပြည့်သေးဘူး၊ ဘာတိုးတက်မှုက သိသာနေမှာလဲ" နင်ကျစ်ပိုင်က အရေးမစိုက်သလို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ဆိုတာ တကယ့် တာအိုကျင့်စဉ်အစစ်အမှန်ပဲ၊ အချိန်ယူပြီး စွဲစွဲမြဲမြဲ လေ့ကျင့်မှ ရတာ။ အဲဒီကောင်လေးမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် အချိန်မပေးဘဲနဲ့တော့ ဘာပြောင်းလဲမှုကိုမှ မြင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

"အဲလိုလား..." နင်ဝမ်ထုံက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

နင်ကျစ်ပိုင်၏ အပြုံးက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လားမသိဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသည့် သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။ "နင်... သူ့ကို သဘောကျနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

"လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး!" နင်ဝမ်ထုံ၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားကာ "သမီးတို့က အသက်ချင်းလည်း အများကြီး ကွာတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

"အေးလေ... ထားပါတော့..."

နင်ကျစ်ပိုင်လည်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ ညစာစားပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ နင်ဝမ်ထုံက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ နင်ကျစ်ပိုင်ကမူ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမ၏ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ထမင်းစားပြီးတိုင်း သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလေ့ရှိပြီး၊ ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ကာ တစ်နေ့တာ၏ အရှုံးအမြတ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်လေ့ရှိသည်။

ဒါက နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် မပြောင်းလဲဘဲ လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည့် အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်လည်း ထူးမခြားနားပင်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လရောင်က လင်းချင်းနေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသည့် မြူနှင်းများ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီး မရှိလျှင်တောင် အခန်းထဲကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်နေသည်။

နင်ကျစ်ပိုင်က တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို အသာမှိတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် စုဟန်နှင့် စောစောက ပြောဖြစ်ခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။

နင်ကျစ်ပိုင်၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းမှာ အသင့်အတင့်သာ ရှိသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်၏ တတိယအဆင့်ကိုသာ ရောက်ရှိသေးသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည့် သူ၏ဆရာ နန်ရှန်းရသေ့မှာမူ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည့် သိုင်းလောကမှ ကျော်ကြားသော ဂိုဏ်းဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာလောကတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်ချက်ရှိနေသဖြင့် သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ကို အဆင့်မြင့်ဆုံးအထိ ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း နန်ရှန်းရသေ့က တစ်ခါက ညည်းတွားဖူးသည်။

အကယ်၍ သူသာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးရာခန့်က မွေးဖွားခဲ့လျှင် အခြားကွဲပြားခြားနားသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က နင်ကျစ်ပိုင်သည် ငယ်ရွယ်သေးသည်။

သူ့ဆရာက ကြွားဝါနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ထိုစကားကို အလေးမထားခဲ့ပေ။ သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားသော ဂိုဏ်းဆရာကြီးတစ်ဦးက သူကိုယ်တိုင်မှာ သိုင်းလမ်းစဉ်ပေါ်ကို ခြေတစ်လှမ်းပဲ ချရသေးသည့် အသစ်အဆန်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောနေခြင်းကို သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

သူကိုယ်တိုင် ဂိုဏ်းဆရာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည့်အခါ သူ၏တပည့်များကို ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ဘယ်တော့များ ပြောနိုင်ပါ့မလဲဟု သူ တွေးတောနေခဲ့သည်။

"ဟူး..."

တောက်ပနေသည့် လရောင်အောက်တွင် နင်ကျစ်ပိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နှစ်များကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ငယ်ဘဝအိမ်မက်များက ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ။ ယခုအခါတွင် ဆက်လက်အသက်ရှင်နိုင်ရန်နှင့် နန်ရှန်းရသေ့၏ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကို လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ရန်အတွက်သာ သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုနေရပြီး တစ်ချိန်ကရှိခဲ့သည့် ရည်မှန်းချက်များအတွက် နေရာမရှိတော့ပေ။ ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လျှင် ခံစားချက်အချို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဂိုဏ်းဆရာကြီးအဆင့်ထက် မြင့်တဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့ဆိုရင် အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်။ ငါ့ဆရာပြောခဲ့တဲ့ နယ်ပယ်က တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား?"

နင်ကျစ်ပိုင်က အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေရင်း မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင်၊

ကွဲအက်နေသော ကြွေခွက်တစ်ခုသည် အမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စားပွဲအစွန်းတွင် စုပုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နင်ကျစ်ပိုင်မှာ ဦးစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ အနားသို့ တိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူ မြင်နေရသည်မှာ အမှန်ပဲလားသေချာစေရန် ဖယောင်းတိုင်ကိုပင် မြှောက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါက..."

လေ့ကျင့်ရေးခန်းမရဲ့ ဒုတိယထပ်က လုံးဝ အလွတ်ကြီးဖြစ်ပြီး ဘာမှမရှိချေ။

တစ်နေ့ခင်းလုံးမှာ စုဟန်တစ်ယောက်တည်းသာ ညနေစောင်းအထိ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စုဟန်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်လာပုံရသည်ဟု နင်ဝမ်ထုံ ပြောခဲ့သည်ကို သူ ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

"ဒါ... ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..." ဆန်းကြယ်လှသည့် အတွေးတစ်ခုက နင်ကျစ်ပိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ "ဒီကြွေခွက်ကို စုဟန်က သူ့လက်ဗလာနဲ့ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ခြေမွပစ်လိုက်တာလား!!!"

"ဒါက လူသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့အရာလား?"

နင်ကျစ်ပိုင်က မသိစိတ်ဖြင့် အခြားကြွေခွက်တစ်ခုကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက လက်ချောင်းများဖြင့် အားထည့်ကြည့်သော်လည်း ကြွေခွက်က မလှုပ်မယှက် ရှိနေရုံသာမက သူ၏လက်ချောင်းများသာ နာကျင်လာခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ!"

နင်ကျစ်ပိုင်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ "အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်နဲ့ တစ်ခုခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာလား? ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆရာ နန်ရှန်းရသေ့တောင် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကြာအောင် ကျင့်ကြံခဲ့တာတောင် ဒါမျိုး မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သုံးလတည်းနဲ့ ဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ! မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

...

"မင်း သိတာဆိုလို့ အပြင်မှာ လျှောက်သွားဖို့ပဲ၊ ဘာအလုပ်မှလည်း အတည်တကျမရှိဘူး၊ အိမ်လည်း မပြန်ဘူး။ ငါတို့ သုံးယောက်စလုံး မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေရတာ ဟင်းတွေတောင် အေးကုန်ပြီ"

စုမိသားစု အိမ်တော်၏ ကျယ်ဝန်းလင်းထိန်နေသော အခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။

စုဟန်၏ဖခင် စုအဖိုးကြီးက ထမင်းစားပွဲပေါ်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်နေသဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆီမီးခွက်က ယိမ်းထိုးနေပြီး၊ စုဟန်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ အလင်းရောင်များ ကျရောက်နေသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး" စုအဖိုးကြီး၏ ဒေါသများ ငြိမ်သွားပြီးနောက် စုဟန်က လေသံပျော့ပျော့ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မပါဘဲ စားလိုက်ကြလို့ ရတာပဲ။ ကျန်တာလေးတွေကို ကျွန်တော် စားလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အိမ်မှာ အစေခံတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ ကျွန်တော့်အတွက် သီးသန့် ချက်ခိုင်းလို့လည်း ရတာပဲကို"

"မင်းက ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့!" စုအဖိုးကြီးက အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါ ကို ထိပါးခံရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး" စုဟန်၏မိခင်က စုအဖိုးကြီး၏ ပုခုံးကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သည်။ "ဟန်လေးက အခုတလော သိုင်းသင်တန်းမှာ သိုင်းသင်နေတာမလား? ကြည့်ရတာ အရင်ကထက် အများကြီး သန်မာလာသလိုပဲ၊ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ"

"ဟွန်း!" စုအဖိုးကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "သိုင်းသင်တာက ဘာအသုံးကျလို့လဲ?"

"အခုခေတ်က ငြိမ်းချမ်းတဲ့ခေတ်၊ နန်းတွင်းကလည်း စာပေကိုပဲ အလေးထားတာ။ မင်းက သိုင်းတော်တဲ့လူ ဖြစ်နေရင်တောင် ဘာတွေ အောင်မြင်နိုင်မှာလဲ? သိုင်းလောကက ဂိုဏ်းဆရာကြီးဆိုတဲ့ လူတွေတောင် ဒူးလေးကိုင်ထားတဲ့ စစ်သည် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက် ဝိုင်းထားရင် သတိမထားမိတာနဲ့ အသက်ပျောက်သွားနိုင်တာပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး နန်းတွင်းက ပညာရှင်တွေက သေနတ်တွေကိုတောင် တီထွင်နေကြပြီ၊ အဲဒါက ရိုးရိုးလူတစ်ယောက် လက်ထဲမှာ ရှိနေရင်တောင် ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာက ဂိုဏ်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်တာ"

"အဲဒါကြောင့် စာကို ကြိုးကြိုးစားစားသင်ပြီး အရာရှိဖြစ်အောင် လုပ်တာကမှ လမ်းမှန်ပဲ" ဟု စုဟန်၏ဘေးမှ အသံငယ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ စုဟန်၏ညီငယ် စုရှန့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စုဟန်တွင် သူ့ထက် နှစ်နှစ်ကြီးသော အစ်မ စုလီ လည်း ရှိသေးသည်။

ညီငယ်စုရှန့်မှာ အသက် ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဖြူစင်သော အသားအရေ၊ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကြောင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ သို့သော် သူသည် ထမင်းစားပွဲတွင် လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းကို ရမ်းရင်း စုဟန်ကို ဆုံးမစကား ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလည်း အရွယ်ရောက်တော့မယ်၊ မိဘတွေလည်း အသက်ကြီးလာပြီ။ သူတို့ကို စိတ်မပူစေနဲ့တော့..."

စုရှန့် စကားမဆုံးလိုက်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုဟန်က ခေါင်းကို စောင်းကာ သူ့ကို ဘာခံစားချက်မှမရှိသော မျက်နှာဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြည့်က တစ်မျိုးကြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

စုရှန့်မှာ မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ်သွားပြီး "အစ်ကိုကြီး?" ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။

စုဟန်က ပြန်မဖြေဘဲ ဝါးပြွန်ထဲမှ တူနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ညီဖြစ်သူကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ စုရှန့်က ယူလိုက်သော်လည်း မျက်နှာလေးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

"ချိုးကြည့်စမ်း" စုဟန်က ပြောလိုက်သည်။

စုရှန့်က နားမလည်သော်လည်း ခိုင်းသည့်အတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။ သူက ပေါင်ပေါ်တွင် အားပြုကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချိုးလိုက်ရာ တူနှစ်ချောင်းမှာ အလွယ်တကူပင် ကျိုးသွားခဲ့သည်။

စုဟန်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ဝါးပြွန်ထဲရှိ တူအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ စုရှန့်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြန်သည်။

"ထပ်ပြီး ချိုးကြည့်ဦး"

စုရှန့်က ထပ်လုပ်ကြည့်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တူအတွဲလိုက်ကြီးမှာ စုရှန့်၏ လက်မောင်းနီးပါး ထူထဲနေသည်။ သူ၏လက်ငယ်လေးများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီး ချိုးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ" စုရှန့်က စုဟန်ကို မော့ကြည့်ကာ သတိထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တူတစ်ချောင်းတည်းဆိုရင် ချိုးရလွယ်ပေမဲ့ တူတွေအများကြီး စုထားရင်တော့ ချိုးလို့မရဘူး။ အစ်ကိုကြီးက စုမိသားစုဝင်တွေ အချင်းချင်း စည်းလုံးညီညွတ်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထောက်ပံ့ကြဖို့ ပြောချင်တာမလား၊ အဲဒါမှ မိသားစုစီးပွားရေးကို ကာကွယ်နိုင်မှာမလား"

"ကောင်းကောင်း ပြောနိုင်တာပဲ..." စုဟန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် ညီဖြစ်သူက သက်ပြင်းချနိုင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် စုဟန်၏ လေသံက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ မင်း မှားနေတယ်"

စုရှန့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် စုဟန်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တူအတွဲလိုက်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

စုရှန့်၏ မျက်နှာရှေ့ရှိ စုဟန်၏လက်မောင်းကြီးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ခြေသလုံးနီးပါး ထူထဲလှသည်။ စုဟန်က အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အကြောများမှာ စိမ်းနက်ရောင် မြွေများကဲ့သို့ ဖောင်းတက်လာသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် စုဟန်၏ အပြုံးက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

ဂျောက်!

ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင် ဗျောက်အိုးများ ဆက်တိုက်ပေါက်သကဲ့သို့ တဖြောင်းဖြောင်းမြည်သံများနှင့်အတူ တူများ ကျိုးသွားသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုဟန်သည် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ခွန်အားဖြင့် တူအစည်းလိုက်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ချိုးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးပဲ့သွားသော သစ်သားစများမှာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လွင့်စင်သွားသည်။

စုရှန့်၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားကာ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ကမ္ဘာကြီးကို သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူက အကြမ်းပတမ်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် အသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ထပ်ထွက်လာပြန်သည်—၎င်းမှာ စုအဖိုးကြီး၏ လက်ထဲမှ တူများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားသည့် အသံပင် ဖြစ်တော့သည်။