စုဟန်၏လက်ချက်ဖြင့် မြူတစ္ဆေကျဆုံးသွားပြီးနောက်၊ ချန်ချင်းမြို့နယ်သို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ဘေးဒုက္ခကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်ထုများ လွင့်စင်ကာ မိုးတိတ်သွားပြီး၊ အေးစက်ပျက်စီးနေသော မြို့ပျက်ကြီးပေါ်သို့ ရွှေရောင်နေခြည်များ တဖန်ပြန်လည် ကျရောက်လာခဲ့သည်။
မြို့လမ်းမများပေါ်တွင် မြူစတင်ဆိုင်းခဲ့ချိန်မှ ကောင်းကင်ပြန်ကြည်လင်လာချိန်အထိ ငါးရက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း၊ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူများအဖို့မူ နှစ်ကုဋေခန့် ကြာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဘေးမဖြစ်မီက လူဦးရေ တစ်သိန်းကျော်ရှိသော စည်ကားသည့် မြို့ကြီးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ အခုတော့ လူဦးရေ၏ ထက်ဝက်နီးပါး သေဆုံးခဲ့ရပြီး ကျန်ရစ်သူ ခြောက်သောင်းခန့်သာ ရှိတော့သည်။
မြို့အနှံ့တွင် လူကြီးနှင့် ကလေးငယ်များ၏ ငိုကြွေးသံများ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လူလတ်ပိုင်းများ၏ မျက်နှာများကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့မြင်နေရသည်။ အိမ်တိုင်းလိုလိုတွင် ဝမ်းနည်းခြင်းအထိမ်းအမှတ် အဖြူရောင်ပိတ်စများကို ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သေဆုံးမှုများကြောင့် မြို့၏အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားမှာ လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စုဟန်က ဒါကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အခြေအနေကို အချိန်မီ ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ ဆူပူအောင်လုပ်သူများကို စံပြအဖြစ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးကာ မြို့လယ်ကောင်တွင် ချိတ်ဆွဲပြခဲ့သလို၊ ဟယ်မိသားစုနှင့် ရွှဲမိသားစုတို့၏ ဂိုဒေါင်များမှ သိမ်းဆည်းရမိသော ရိက္ခာများကို ဘေးသင့်ပြည်သူများထံ ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ချန်ချင်းမြို့နယ်၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း... ချန်ချင်းမြို့နယ်မှာ အရင်လို ပြန်လည်စည်ကားဖို့တော့ မလွယ်ကူတော့ပေ။ လူအများအပြား မြို့ကို စွန့်ခွာကုန်ကြပြီး ကျန်ရစ်သူများမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသဖြင့် မြို့၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေမြို့ပျက်ကြီး ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။
ဂျောက်!
မြင်းရထားမှာ စုမိသားစုအိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အပြင်တွင် တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးပြန်လာသော စုဟန်သည် ရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စုလီက စာရေးကိရိယာများကို ပြင်ဆင်နေပြီး ရှောင်ချင်က ဘေးမှ မှင်သွေးပေးနေသည်။
စုလီသည် စာရွက်ပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်ကာ ရေးသားနေပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေတတ်သည်။ စုဟန်က ဘေးမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အတော်ကြာမှ စုလီက သူမရေးထားသော စာကို စုဟန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ချန်ချင်းမြို့နယ်ရဲ့ အခြေအနေက အရေးကြီးနေလို့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို အကျဉ်းချုပ်ပြီး အစီရင်ခံစာ အရင်ရေးလိုက်တာ။ ဒါ အဆင်ပြေရဲ့လား?" စုလီက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
စုဟန်က စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ စုလီသည် စုဟန်၏ အစွမ်းအစအစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ မြူတစ္ဆေနှင့် 'မိစ္ဆာတံဆိပ်ခတ်သူ' တို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး သေဆုံးသွားကြရာမှ သူတို့က ဘေးကနေ အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ခဲ့သည်ဟု လှည့်ဖျားရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ စုဟန်ကို အကာအကွယ်ပေးချင်တဲ့ စုလီရဲ့ စေတနာဆိုတာ သူ နားလည်သည်။ ဒါပေမဲ့...
"ပြင်စရာ ရှိလို့လား?" စုဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာကို မြင်တော့ စုလီက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"နင့်ရဲ့ဆရာ... မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ?" စုဟန်က လုံးဝမသက်ဆိုင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။
"သူက အရမ်းကို ဖြောင့်မတ်ပြီး အားကိုးရတဲ့သူပါ" စုလီက လေးလေးနက်နက် ဖြေသည်။ "ငါ့ဆရာ 'လီတောက်ရွှမ်' ကို 'ရွှေရောင်မျက်လုံး မျောက်မင်း' လို့ လူသိများတယ်။ သူရှိနေလို့သာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ခုထိ တောင့်ခံထားနိုင်တာ။"
"တောင့်ခံထားနိုင်တာ ဆိုတော့... အခြေအနေက မကောင်းဘူးလား?" စုဟန်က အံ့သြစွာ မေးသည်။
"အာ..." စုလီက သူမ စကားမှားသွားတာကို သိပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်သည်။
စုဟန်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူထိုင်လိုက်ပြီး - "ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး။"
စုလီက ရှောင်ချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး - "နင်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက မဟုတ်ပေမဲ့ ဒါတွေက လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်က ရှေးဦးညွှန်ကြားရေးမှူး လက်ထက်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက အင်အားအကြီးဆုံးပဲ။ သူတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမျှော်စင်ကို တည်ဆောက်ပြီး မိစ္ဆာတွေနဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစု တွေကိုတောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီညွှန်ကြားရေးမှူးက အကြောင်းရင်းမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ငါ့ဆရာက တာဝန်ယူခဲ့ပေမဲ့ အရင်လူလောက်တော့ အစွမ်းမထက်ဘူး။ ပြီးတော့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမျှော်စင်မှာလည်း ပြဿနာတွေ ရှိလာတယ်..."
"ဟက်... ဟက်!" ရှောင်ချင်က စကားဖြတ်ပြီး ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ မျှော်စင်အကြောင်းက လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်ပုံရသည်။
"အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ အင်အားက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့" လို့ စုဟန်က ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်" စုလီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "သိုင်းသမားတွေအတွက် မိစ္ဆာတွေက အရမ်းအရေးပါတယ်။ မိစ္ဆာအသားကို သုံးပြီး ကျင့်စဉ်တိုးတက်အောင် လုပ်လို့ရသလို၊ မိစ္ဆာရဲ့ အကြွင်းအကျန် အစိတ်အပိုင်းတွေကို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်ရင် ကံကြမ္မာကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် လူတွေက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမျှော်စင်ကို မျက်စိကျနေကြတာ။"
"ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ?" စုဟန် စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။
"သိုင်းသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဉာဏ်ရည်ပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ မိစ္ဆာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ထဲ ထည့်သွင်းလိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်း သန်မာသွားသလို မိစ္ဆာရဲ့ အထူးစွမ်းအားတွေကိုပါ ရလာနိုင်တယ်။ အရေးကြီးဆုံးက အသက်ရှည်စေတာပဲ။ အိုမင်းနေတဲ့ သိုင်းသမားတွေတောင် ဒါကိုလုပ်ပြီး အရှိန်အဝါ ပြန်တက်လာတာမျိုး ရှိတယ်။"
"ဒါဆို အမြဲတမ်း မိစ္ဆာတွေကို သတ်ပြီး ပေါင်းစပ်နေရင် မသေနိုင်တော့ဘူးပေါ့?"
"အဲဒါက မလွယ်ဘူး" စုလီက ရှင်းပြသည်။ "ပထမအချက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲစိတ်ပြီး အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထည့်ရတာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ဒုတိယအချက်က မိစ္ဆာရဲ့ စိတ်ဆိုးညစ်ညူးမှုတွေက ကိုယ့်ကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်တယ်။ အောင်မြင်သွားရင်တောင်မှ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မိစ္ဆာရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရပြီး ကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာအသစ် ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ ရှိတယ်။"
စုလီက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း - "မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမျှော်စင်ထဲမှာ မိစ္ဆာတွေတင်မကဘူး၊ ဒါကိုလုပ်ရင်း ရူးသွားတဲ့ သိုင်းသမားတွေ၊ မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုက အကြီးအကဲတွေတောင် အကျဉ်းကျနေကြတယ်" ဟု ဆိုလိုက်ပါတော့သည်။