စုဟန်ဟာ သူ့အစ်မဆီကနေ မိစ္ဆာရှာတိုင်းတာရေးပြားကို ငှားပြီး အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကို ရှာဖို့ နောက်တစ်ခေါက် ထွက်ခဲ့ပြန်ပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ တစ်မြို့လုံး ပတ်မွှေခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှမထူးဘဲ လက်ချည်းဗလာနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးရတုန်း ခြံဝင်းဟောင်းလေးဆီ ခဏဝင်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ သားရဲသားတွေကိုတော့ အကုန် သယ်လာခဲ့ပါတယ်။
"မြူတစ္ဆေက မြူထုရဲ့ သိပ်သည်းဆကို ပြောင်းလဲပြီး တိုင်းတာရေးပြားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်ကို နှာခေါင်းကိုင် ကြိုးဆွဲနေသလိုပဲ" စုဟန်က မျက်နှာသေနဲ့ ပြောပါတယ်။
"အာ... ဒါကတော့" စုလီက သူမမောင်လေးရဲ့ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲပြီး - "စိတ်ရှည်ရှည်ထားပါ၊ စိတ်မဆိုးနဲ့ဦးနော် ဟုတ်ပြီလား?"
"အဲဒီမိစ္ဆာက နင့်ကို ထိပ်တိုက်မတွေ့ရဲဘူးဆိုကတည်းက သူက နင့်လောက် အစွမ်းမထက်လို့ပဲပေါ့" စုလီက နှစ်သိမ့်ပါတယ်။ "ငါတို့မှာ လိုနေတာက အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။"
"အခုတော့ စောင့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့" စုဟန်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချပါတယ်။
"ဘာကို စောင့်မှာလဲ?"
"မိုးရွာမှာကို စောင့်မှာ" လို့ စုဟန်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
'ရေနတ်ဘုရားအဆိပ်အိတ်' နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့အတွက် ရလာတဲ့ ပါရမီတွေကြောင့် ဒီမိုးက သိပ်မကြာခင် ရွာတော့မယ်ဆိုတာကို သူ ကြိုတင် အာရုံရနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒီကိစ္စတွေ မပြီးခင်မှာ စုဟန် လုပ်စရာ တစ်ခု ကျန်ပါသေးတယ်။
"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူပြုမယ့် သွေးနဲ့ စွမ်းအင် တိုးပွားစေတဲ့ ဆေးလုံးတွေ ရှိလား?" စုဟန်ရဲ့ အကြည့်က ကောင်းကင်ကနေ စုလီဆီကို ရုတ်တရက် ရောက်လာပါတယ်။
"ရှိတာပေါ့" စုလီက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ကြွေပုလင်းဖြူလေး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ "ဒါက 'သွေးစွမ်းအင် ဆေးလုံး' ပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဗီဇပြောင်းလဲမှုကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တက်စေတယ်။ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အသွေးအသားနဲ့ အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင် အပင် ၁၀ မျိုးကျော်နဲ့ ဖော်စပ်ထားတာ။ တစ်ခါတည်း အများကြီး မသောက်နဲ့ဦး၊ ထိန်းချုပ်ရ ခက်သွားလိမ့်မယ်..."
"နင့်မှာ ဘယ်နှစ်လုံး ရှိလဲ?" စုဟန်က လက်ကမ်းယူပြီး ဆို့ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ ထွက်လာတဲ့ ရနံ့ကြောင့် သူ့မှာ သွားရည်တောင် ကျလာပြီး ဝမ်းဗိုက်ထဲကနေ မိုးကြိုးပစ်သလို အသံတွေ မြည်ဟည်းလာပါတယ်။
"ငါ့မှာ သုံးပုလင်း ရှိတယ်၊ တစ်ပုလင်းမှာ ၁၀ လုံးစီ ပါတယ်"
"အကုန်လုံး ငါ့ကိုပေး"
"ရော့..." စုလီက ကျန်တဲ့ နှစ်ပုလင်းကိုပါ စုဟန်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါ ၂ ရက်၊ ၃ ရက်လောက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ လိုလိမ့်မယ်" လို့ စုဟန်က ကျေးဇူးတင်စကားတောင် မပြောဘဲ ဆိုပါတယ်။ သူတို့ မောင်နှမကြားမှာ အားနာနေတာက ပိုပြီး စိမ်းသက်သလို ဖြစ်နေမှာမို့ပါ။ "မမျှော်လင့်တဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေး လာပြောလို့ ရတယ်"
"အေးပါ" စုလီက အသာအယာ ပြန်ဖြေပါတယ်။
စုဟန်ဟာ နောက်ဆုံး အရှိန်မြှင့်ဖို့အတွက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ စုလီက အိမ်တွင်းကိစ္စအဝဝကို စီမံပြီး အစီအစဉ်တွေကို ထိန်းသိမ်းရသလို၊ မှိုပိုးကူးစက်ခံထားရတဲ့ မောင်လေး စုရှန်းကိုလည်း ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးနေပါတယ်။
ပထမဆုံးနေ့ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဒုတိယနေ့ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ လေထုက စတင် တင်းမာလာပါပြီ။ ထူထပ်တဲ့ တိမ်တွေက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပါတယ်။ ဘယ်ဘက်ကို ကြည့်ကြည့် မြူမှောင်တွေကြားမှာ ပိတ်မိနေပြီး ဘာအသံမှ မကြားရတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက လူကို ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်စေပါတယ်။
ထို့နောက် တတိယနေ့ ရောက်လာပါတယ်။ ခြံဝင်းတံတိုင်း အပြင်ဘက်ကနေ တစ်ခုခုက တံခါးကို လာထုနေသလို ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားလာရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြူတွေကြောင့် ဘာမှ မမြင်ရပါဘူး။ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပါတယ်။
စတုတ္ထနေ့မှာတော့ တံခါးထုသံတွေက ပိုပြင်းထန်လာပါတယ်။ အေးစက်တဲ့ လေတစ်ချက် အဝှေ့မှာ မြူတွေ ခဏလွင့်သွားတော့မှ တံတိုင်းအပြင်ဘက်မှာ မှိုစွဲပြီး ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အလောင်းကောင်ကြီးတွေ အုပ်စုလိုက် ရှိနေတာကို လူတွေ မြင်လိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်သွားကြပါတယ်။ ကျောက်ဟုက အစောင့်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး လေးမြှားတွေနဲ့ ပစ်ခတ်ပါတယ်။ မြှားတွေက ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားပေမဲ့ သွေးတစ်စက်မှ ထွက်မလာပါဘူး။ ဒီကူးစက်ခံရသူတွေရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေက လုံးဝ ခြောက်ကပ်နေပြီး သွေးအစား အဖြူရောင် မှိုမျှင်တွေနဲ့သာ ပြည့်နှက်နေလို့ပါ။ နောက်ဆုံးမှာ စုလီကိုယ်တိုင် ထွက်တိုက်မှပဲ အဲဒီကောင်တွေ ဆုတ်ခွာသွားပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ပဉ္စမမြောက်နေ့ကို ရောက်လာပါတယ်။ တချို့လူတွေကတော့ ဆက်ပြီး မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စုဟန် ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို စတင် မေးမြန်းလာကြပါတယ်။ စုမိသားစုဝင်တွေအတွက် စုဟန်ဟာ အဓိက အားကိုးရာဖြစ်တာကြောင့် သူ မရှိတဲ့ ဒီရက်တွေမှာ လူတွေက စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဝေဖန်ပြောဆိုမှုတွေ များလာပါတယ်။
"မကြာခင်ပါပဲ..."
"သူ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာပါ" လို့ စုလီက ပြောပါတယ်။ "သူ ပြန်ထွက်လာရင် ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်။"
"တကယ်လား?" လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားပေမဲ့ သံသယတော့ ရှိနေကြဆဲပါ။
"ငါတို့ ဒီဒုက္ခကို အတူတူ ကျော်ဖြတ်ရမယ်" လို့ စုလီက အလေးအနက် ပြောလိုက်တော့မှ လူတွေဟာ ခေါင်းညိတ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြပါတယ်။
လူတွေ အကုန်ထွက်သွားပြီးနောက် စုလီဟာ နားနားမှာ ဝဲကျနေတဲ့ ဆံနွယ်တစ်စကို အသာအယာ သပ်တင်လိုက်ပါတယ်။ သူမ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသလို ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ယံထက်ကနေ အေးစက်တဲ့ မိုးစက်တစ်စက်ဟာ ဓားသွားတစ်လက်လိုပဲ အစင်းကြောင်းထင်အောင် ကြွေကျလာပါတယ်။
"မိုးရွာပြီ..." စုလီရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
...
စုဟန် ကျင့်ကြံနေတဲ့ ခြံဝင်းလေးထဲမှာတော့...
အခန်းထဲကနေ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ အသက်ရှူသံ ဒါမှမဟုတ် မြစ်ရေစီးသံလိုမျိုး "ဘုန်း ဘုန်း" ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။ စုလီ အနားကို ချဉ်းကပ်လေလေ ပတ်ဝန်းကျင် အပူရှိန်က ပိုမြင့်လာလေဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးစက်လေးတွေတောင် ပေါ်လာပါတယ်။
"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်!"
ခြံဝင်းထဲမှာ တံခါးခေါက်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပေမဲ့ စုလီ အပြင်ကနေ ခဏစောင့်နေတာတောင် အတွင်းက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပါဘူး။ စုဟန် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတာတွေကို သတိရပြီး စုလီ ပိုစိုးရိမ်လာပါတယ်။ သူမ မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သွားကို ကြိတ်ကာ တံခါးကို လက်နဲ့ တွန်းလိုက်ပါတယ်။
ရှူး!
တံခါးက ဂျလောက်မကျထားပါဘူး။ တံခါးဟလေး ပွင့်သွားတာနဲ့တင် အခန်းထဲကနေ ပူပြင်းတဲ့ ရေနွေးငွေ့တွေ အမြောက်အမြား တိုးထွက်လာပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စူးရှရှ အသံကြီးနဲ့အတူ ပျံ့နှံ့သွားပါတော့တယ်။
"ဒါက..."
သူမရှေ့မှာတော့ ဖြူဖွေးနေတဲ့ အခိုးအငွေ့တွေကြောင့် ဘာမှမမြင်ရပါဘူး။ စုလီ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ အသံက ထွက်မလာပါဘူး။ ပူလောင်တဲ့ ရေနွေးငွေ့တွေက သူမကို ရစ်ပတ်ထားပြီး သူမရဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေဟာ ကောင်းကင်က တိမ်မည်းတွေလို နောက်ဘက်မှာ လွင့်ပျံ့နေပါတယ်။ အဝတ်အစားတွေကလည်း လေထဲမှာ တဖျတ်ဖျတ် မြည်နေပါတယ်။ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ပြည့်နေတဲ့ သစ်သားတံခါးကြီးကတော့ "ဂျိမ်း" ဆိုတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ တစ်စစီ ပွင့်ထွက်သွားပါတယ်။ စုလီရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ တံခါးလက်ကိုင်ကွင်းလေးပဲ ကျန်ရစ်ပါတော့တယ်။
အတော်ကြာတော့မှ...
ထူထပ်တဲ့ မြူတွေ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားပြီး အခန်းထဲက မြင်ကွင်းကို စုလီ မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ထောင့်နှစ်ဖက်မှာ ကြီးမားတဲ့ သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးတွေ ရှိနေပြီး အထဲမှာတော့ အခိုးအငွေ့တွေ ထွက်နေတဲ့ မီးခိုးဖြူရောင် ကျောက်တုံးတွေ ရှိနေပါတယ်။ အဲဒါတွေက ရေနဲ့ ပြည့်နေရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အပူရှိန်ကြောင့် ရေတွေ အကုန် အငွေ့ပျံကုန်ပြီး အခန်းထဲမှာ ရေနွေးငွေ့တွေ ဒီလောက် အများကြီး စုနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အရှေ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ...
မှောင်မိုက်နေတဲ့ အဖြူရောင် မြူတွေကြားထဲမှာ ကြီးမားပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့၊ လိမ်တွန့်နေတဲ့ 'တစ္ဆေမျက်နှာ' ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတာကို သူမ မြင်လိုက်ရပါတယ်။
"အား—!"
စုလီရဲ့ နှလုံးသားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်သွားပြီး ရင်ဘတ်က အောင့်တက်လာကာ အော်မိတော့မလိုတောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူမ နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီးမှ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ခြောက်ခြားဖွယ် မြူတွေကြားမှာ ပေါ်နေတာက တကယ့် တစ္ဆေစုတ် မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းကုန် ဖောင်းကြွနေတဲ့ ကြွက်သားထုကြီး ဖြစ်နေတာကို သူမ သတိထားမိသွားလို့ပါ။ ကြွက်သားမျှင် တစ်ခုချင်းစီဟာ လိမ်တွန့်နေပြီး ထင်ရှားနေပါတယ်။
ကျောပြင်က ကြွက်သားကြီးတွေ နဲ့ ကျောရိုးတလျှောက်က ကြွက်သားတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး တစ္ဆေမျက်နှာပုံစံ ဖြစ်နေတာပါ။ ပုခုံးရိုးအောက်က ဖောင်းကြွနေတဲ့ ကြွက်သားတွေကတော့ တစ္ဆေကြီးရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေအဖြစ် ပုံပေါ်နေပါတယ်။
"ဟူး!"
စုဟန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေက ပြန်လျှော့သွားပါတယ်။ သူ့ကိုယ်ထဲကနေ ကြွက်သားတွေ ပြန်တင်းသွားတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှာ နီမြန်းတဲ့ သွေးကြောကြီးတွေ ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါတွေက အရေပြားပေါ်မှာ တွားသွားနေတဲ့ တီကောင်ကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကင်းခြေများကြီးတွေနဲ့ တူနေပါတယ်။ သန်မာလွန်းတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့် အင်အားစုတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် လူက ကြက်သီးထစရာပါ။
"ပွင့်စမ်း!"
နိမ့်ရှိုင်းတဲ့ အမိန့်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။ ကြီးမားတဲ့ သွေးကြောတွေက ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး ပုခုံးအောက်က ကြွက်သားတွေပေါ်မှာ ရဲရဲနီနေတဲ့ အဖုအကျိတ် နှစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။
တစ္ဆေကျောပြင်က မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာပါပြီ!
ဘုန်း!
အတားအဆီးမဲ့တဲ့ အင်အားကြီးတစ်ခုက အပြင်ဘက်ကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားပါတယ်။ မမြင်ရတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။ သစ်သားစားပွဲက တစ်စစီ ဖြစ်သွားပြီး ဗီဒိုကြီးလည်း ပြိုကျသွားပါတယ်။ တင်းတင်းပိတ်ထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကလည်း ပွင့်ထွက်သွားပြီး အပိုင်းအစတွေဟာ ၁၀ မီတာကျော်အထိ လွင့်စင်သွားပါတယ်။
စုလီဟာ အကာအကွယ်မရှိဘဲ ဒီစွမ်းအင်နဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာကြောင့် မျက်စိထဲ မှောင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို နောက်ပြန် လဲကျသွားပါတော့တယ်။