အခန်း ၃၉ - ဘက်တီးရီးယားမျိုးစိတ်များ

"နင် ဘာဖြစ်တာလဲ?" စုဟန်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လျှင် စုလီက အံ့သြတကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ..." စုဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အစောပိုင်းက ဟေးခုဆန်းတောင် မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စုလီအား ပြောပြလိုက်သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် စုလီ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

"မမ ဆိုလိုတာက ဒီမြူတွေဟာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ဖန်တီးထားတာပေါ့"

"မြူတစ္ဆေ တွေက လက်ပေါက်ကပ်တယ်" စုဟန်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ရင်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

စုလီသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ မိစ္ဆာရှာ ကိရိယာကို ထုတ်ယူကာ စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ အစောပိုင်းက တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့သော ကိရိယာသည် ယခုအခါ မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကိရိယာပေါ်ရှိ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ နီရဲလာသည်။

"ဒီမြူတစ္ဆေရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို နင်သိလား?" စုဟန်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ မှတ်တမ်းများတွင် ရှိနိုင်မလားဟု တွေးကာ မေးလိုက်သည်။

စုဟန်ပေးသော သဲလွန်စများအပေါ်တွင်သာ အခြေခံ၍ သူမ အတိအကျ မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးပေ။

"ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

မြူတစ္ဆေသည် အသိဉာဏ် မြင့်မားပြီး အစောပိုင်းက ဟေးခုဆန်းတောင် အနက်ပိုင်းတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ မြို့ထဲသို့ တက်ကြွစွာ ကျူးကျော်လာခြင်းမှာ ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် ချန်ချင်းမြို့နယ်အတွက် လုံးဝ ကောင်းကျိုးမရှိနိုင်ရာ စုဟန်အနေဖြင့် ထိုင်စောင့်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြည့်ရှုပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရပေမည်။

အန္တရာယ်အတွက်မူ စုဟန် မစိုးရိမ်ပေ။ မိစ္ဆာများ၏ အစွမ်းမှာ သူတို့၏ ထူးဆန်းဆန်းပြားမှုတွင်သာ ရှိပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမျိုးကိုမူ သူ မကြောက်ပေ။

"ငါလည်း လိုက်ခဲ့ရမလား?" စုလီက အကြံပြုသည်။

"မလိုက်ပါနဲ့" စုဟန်က ခေါင်းခါပြကာ "အိမ်မှာ မတော်တဆ တစ်ခုခု မဖြစ်ရအောင် နင်တို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့တာ ပိုကောင်းမယ်"

"ကောင်းပါပြီ..." စုလီ အားကိုးရာမဲ့သလို ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် အစွမ်းအစများ ပြသရန် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ အိမ်ပြန်လာခဲ့သော်လည်း စုဟန်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ခွန်အားများက သူမကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ပေးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"သတိထားနော်" ဟု စုလီက ဆိုသည်။

"အင်း" စုဟန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ မြင့်မားသန်မာသော ကိုယ်ဟန်မှာ ပိုမို ထူထပ်လာသော မြူများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

လမ်းမများမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ဆိုင်ခန်းများမှာလည်း တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားကြသည်။ အဝေးမှ လမ်းထောင့်တွင် "လောကနိဗ္ဗာန်" ဟု အမည်ရသော ငါးထပ်အရက်ဆိုင်ကြီး ရှိနေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ မြူထဲတွင် ကလေးငယ်များ ကစားနေကြသကဲ့သို့ပင်။ စုဟန် ရပ်လိုက်ပြီး အသံလာရာဘက်သို့ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မြူထဲသို့ တိုးဝင်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ကလေးလေး ၄၊ ၅ ယောက် "အကွက်ခုန်" ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးများမှာ ၈ နှစ်၊ ၉ နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားကြရာ သာမန်မိသားစုများမှ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဘာလို့ မင်းတို့ပဲ ဒီမှာ ကစားနေကြတာလဲ? လမ်းပေါ်က တခြားလူတွေကော ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ?" စုဟန် ပြုံးရင်း ကလေးများနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

ဆံပင်နှစ်ဖက်ကျစ်ထားသော အနီရောင်ချည်ထည်အင်္ကျီဝတ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက မော့ကြည့်လာသည်။ စုဟန်၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ပြာကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမှုန့်များ လိမ်းကျံထားပြီး အသားအရေမှာ ဖြူလျော်နေကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ နီရဲ၍ မျက်လုံးများမှာလည်း မည်းနက်နေသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် ရုပ်ရှင်ထဲမှ အရုပ်မလေးနှင့် တူနေသည်။ သူမ ပြုံးနေသော်လည်း အလိုလိုနေရင်း ကျောချမ်းဖွယ် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

ဆံပင်ကျစ်ထားသော မိန်းကလေးက ရယ်မောရင်း ပြောသည်မှာ - "ရှောင်ယာ လည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယာက အစ်ကိုကြီးကို လိုက်ပြလို့ရတယ်၊ ဖြစ်မလား?"

"ဖြစ်တာပေါ့" စုဟန်၏ အပြုံးက မပျက်ပေ။ သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြေးပြားအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ထိုမိန်းကလေး၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဇီးယိုသီးကိတ် ဝယ်စားဖို့ မုန့်ဖိုးနော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး" မိန်းကလေးက ပြုံးပြသည်။

သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး မြူထဲသို့ ဝင်ကာ လမ်းချိုးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ စုဟန်က နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသော်လည်း လမ်းကြားထဲ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ ရှေ့ရှိ လမ်းကြားမှာ လမ်းပိတ်နေသည်။

လမ်းကြားအဆုံးတွင် "လောကကို အောင်နိုင်သူ" ဟု ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ထားသော အရက်ဆိုင် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ စုဟန်သည် ယခင်က ဤဆိုင်တွင် အမြဲလိုလို အရက်သောက်၊ အသားစား လာလေ့ရှိသဖြင့် မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တံခါးတစ်ချပ်မှာ စည်ကားသော 'ကောကျီ' လမ်းမဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေရမည်။ အခြားတံခါးတစ်ခုမှာ စုဟန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဝန်ထမ်းများ အဝင်အထွက် တံခါးဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိရဘဲ ထိုတံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး အနီရောင်စာသားများ ရေးထိုးထားသော အဖြူရောင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှု တစ်ခု ရှိနေသည်။ တိတ်ဆိတ်မှောင်မိုက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး ခုနက ကလေးငယ်များမှာလည်း လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

စိတ်အာရုံမှားတာ လား? ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မရိုးရှင်းဘူးပဲ စုဟန် မျက်လုံးထောင့်ကို ပွတ်ကြည့်သော်လည်း ရှေ့က မြင်ကွင်းမှာ မပြောင်းလဲပေ။

မြူများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်။ ဘာမှ မမြင်ရတော့သလို ဘာအသံမှလည်း မကြားရတော့ပေ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် နေထိုင်ခဲ့သော မြို့ကြီးမှာ ရုတ်တရက် သူ့အတွက် စိမ်းသက်သွားသည်။

စုဟန်သည် လမ်းကြားထဲမှ နောက်ဆုတ်ကာ ခုနက လမ်းမပေါ်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာမှ ထပ်မံ ရပ်လိုက်ပြန်သည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ တင်းတင်းပိတ်ထားသော ဆိုင်ခန်းများနှင့် အိမ်များမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိရဘဲ ယခုအခါ အားလုံး ပွင့်နေကြပြီး ထိုအိမ်များ၏ မှောင်မိုက်သော တံခါးဝများတွင် လူရိပ်များ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ဖြူလျော်နေကြပြီး မျက်နှာများမှာ ထူးဆန်းသော အပြုံးများဖြင့် အေးခဲနေကာ မြူထဲတွင် ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

"ရှူး..."

စုဟန်သည် အစောပိုင်းက သူတွေ့ခဲ့သော လီစီး ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

"နင်တို့တွေက ဘာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်လာပြီ"

သူတို့တွေ ဤကဲ့သို့ လှည့်စားမှုများ ပိုလုပ်လေလေ၊ ထိုမိစ္ဆာသည် သူ့ကို တိုက်ရိုက် မခြိမ်းခြောက်နိုင်ကြောင်း ပိုပြလေလေ ဖြစ်သည်။ ဤဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းမှာ စုဟန်အတွက် ကြောက်စရာ မရှိပေ။ ယင်းအစား သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားကာ ထိုလူရိပ်များအနက် တစ်ဦး၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်—

ဖူး!

စုဟန်၏ လက်သည် ထိုလူရိပ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုလူရိပ်မှာလည်း အစောပိုင်းက လီစီးကဲ့သို့ပင် မြူအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ယောက်၊ တတိယတစ်ယောက်၊ စတုတ္ထတစ်ယောက်... ပဉ္စမမြောက် လူရိပ်သို့ ရောက်သောအခါမှ စုဟန်သည် တစ်ခုခုကို အခိုင်အမာ ထိတွေ့လိုက်ရသည်။

ဘုန်း!

၎င်းမှာ အခေါင်းဆိုင် ပိုင်ရှင် အဘိုးအိုကြီး ဖြစ်သည်။ အိုမင်းနေသော မျက်နှာ၊ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ ဖြူလျော်သော အသုဘဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် စုဟန်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။ ပြင်ပမှ အင်အားကြောင့် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မျှခြေအချို့ ပျက်စီးသွားပုံရပြီး မီးခိုးဖြူရောင် မြူများ ထွက်ပေါ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူထူများနှင့် ရောနှောသွားတော့သည်။

ထူးခြားမှု မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း စုဟန်သည် သူ၏ လက်ဖမိုးတွင် အနည်းငယ် ယားယံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘယ်အချိန်က ဖြစ်သွားမှန်းမသိဘဲ သူ၏ လက်အရေပြားပေါ်တွင် ကြက်သီးဖုကဲ့သို့ အနီကွက်များ ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေပြီး ယားယံနေသည်။

"ဒါက..."

စုဟန် မျက်လုံးမှိတ်ကာ သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒီမြူတွေက တကယ့် မြူတွေ မဟုတ်ဘူးပဲ... ဒါတွေက အလွန်သေးငယ်တဲ့ မှိုမျိုးမှုန် တွေပဲ။ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က အရမ်းများလွန်းလို့ ထူထပ်တဲ့ မြူတွေလို ထင်ရတာပဲ။"

"ဒီမျိုးမှုန်တွေက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်ပြီး အာဟာရတွေကို စုပ်ယူနိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ကာယက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပြီး ခုခံအား ကောင်းနေလို့သာ ဒီမျိုးမှုန်တွေက အရေပြား မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေပြီး အတွင်းထဲအထိ မရောက်နိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့... ဒါတောင်မှ ဒီမျိုးမှုန်တွေရဲ့ အစွမ်းက ကြောက်စရာ ကောင်းလှတယ်။"

ဘုန်း!

စုဟန်၏ လက်မောင်းများ တုန်ခါသွားသည်။ ပြင်းထန်ပြီး ပူလောင်လှသော ယန် စွမ်းအားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်သွားရာ သူ၏ အရေပြားမှာ နီမြန်းလာပြီး ချွေးများမှာ အငွေ့ပျံကာ လေထုထဲတွင် ကခုန်နေသော မီးလျှံများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူနှင့် ကပ်ပါလာသော မျိုးမှုန်များသာမက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုထဲမှ မျိုးမှုန်များပါ အငွေ့ပျံ ပျက်စီးသွားတော့သည်။