အခန်း ၃၆ - မြူမှိုင်များ

"ဒါက ဘာလဲ?" နင်ကျစ်ပိုင်သည် သေတ္တာထဲမှ အသားတုံးကြီးကို စစ်ဆေးရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူသည် လက်လှမ်း၍ အသာအယာ တို့ထိကြည့်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် အေးစက်သော ခံစားချက်နှင့်အတူ စူးခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါကို 'ရှေးဟောင်းအသား' လို့ ခေါ်တယ်ဖေဖေ" နင်ဝမ်ထုံက တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျန်းချွန်ရဲ့ အဖေက တောင်ပေါ်က မုဆိုးလေ။ ဒီရှေးဟောင်းအသားကို အဲဒီကနေ တူးဖော်ရရှိခဲ့တာတဲ့၊ အဖေ့အတွက် သီးသန့် သိမ်းထားပေးတာ။ ဒါကို စားရင် သိုင်းပညာ တိုးတက်ဖို့ အထောက်အကူပြုတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"ငါ့အရွယ်နဲ့တော့ ဒါမျိုးတွေ စားလည်း မထူးတော့ပါဘူး" နင်ကျစ်ပိုင်က ပြုံးရင်း ခေါင်းခါကာ အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ "ဒါကို သွေးသစ်လောင်းနေတဲ့ သခင်လေး စုဟန်ဆီပဲ ပို့ပေးလိုက်ပါ၊ သူဆိုရင် အသုံးတည့်လိမ့်မယ်"

နင်ဝမ်ထုံက ၎င်းကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင်... ရုတ်တရက် နင်ကျစ်ပိုင်သည် မူးဝေမှုဒဏ်ကြောင့် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဖေဖေ?" နင်ဝမ်ထုံသည် သေတ္တာကို ဘေးသို့ချကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဘာမှမဖြစ်ဘူး..." နင်ကျစ်ပိုင်က ရယ်မောရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်တိုက်များကြားတွင် မှိန်ဖျော့သော အဖြူရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မြို့ပေါ်သို့ မြူများ ဆင်းလာတော့မည့် အချက်ပင်။ သူက သိပ်အရေးတယူ မစဉ်းစားဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်မှာ - "ခုနက လက်ဖက်ရည်ကြမ်း အပြင်းတစ်အိုး သောက်လိုက်လို့ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒါက လူကို လန်းဆန်းစေတယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ထိခိုက်စေတာပဲ။ နောင်ကျရင်တော့ သတိထားရမယ်"

နင်ကျစ်ပိုင်သည် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ "သမီး..."

သို့သော် နင်ဝမ်ထုံ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်မှုများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အော်ဟစ်တော့မည့်အလား ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားသည်။ နင်ကျစ်ပိုင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ခုနက ကုတ်ထားသော လည်ပင်းနေရာမှ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ယားယံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထပ်မံကုတ်လိုက်သော်လည်း သက်သာမသွားပေ။

နင်ကျစ်ပိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ကုတ်နေမိသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း အားပါလာပြီးနောက် တစ်ခုခု ပြဲထွက်သွားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးရောင်လက်ဝါးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏လည်ပင်းမှ အသားတစ်စလုံးကို ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲခွာလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးအသစ်များ စိမ့်ထွက်မလာခြင်းပင်။

အကြောင်းမှာ ယခုလေးတင် ခွာလိုက်သော အသားစပေါ်တွင် အဖြူရောင် မှိုမျှင်လွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းမှာ သွေးများကို စုပ်ယူကာ ဖောင်းကြွလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပန်းရောင်သန်းနေသော ဒေလီယာပန်းဝတ်ဆံများကဲ့သို့ နူးညံ့သောအမွေးအမှင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှူး!

နင်ကျစ်ပိုင်က သူ၏လက်ကို အလိုလို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိုနူးညံ့သောအမွေးအမှင်များမှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားပြီး အရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ဝေဝါးသော မြူဖြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

သူ့ရှေ့မှ မြူများကို ကြည့်ရင်း နင်ကျစ်ပိုင်မှာ အရူးတစ်ယောက်လို တဟီးဟီး ရယ်မောနေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးဖြူများပင် စီးကျလာပြီး ရင်ဘတ်ရှိ အင်္ကျီပေါ်သို့ အစက်ချကာ စိုရွှဲသွားစေသည်။

"အား!!!"

နင်ဝမ်ထုံ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးကာ လမ်းပေါ်ရှိ လူများထံမှ အကူအညီတောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၅ မီတာ ၆ မီတာခန့်သာ ပြေးရသေးသည်။

"ဘုန်း!"

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပျက်စွာ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေပေါ်တွင် အနီစက်များ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအနီစက်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် စုပြုံသွားကြရာ အစုအဝေးကို ကြောက်တတ်သူများ (Fear of clusters) မြင်လျှင် မေ့လဲသွားနိုင်လောက်သည်။

နင်ဝမ်ထုံ မကုတ်ရဲပေ။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ယားယံမှုကြောင့် သူမ၏လက်များကို သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ မကြာမီမှာပင်... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ "မြူ" အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဝေးရာမှ ကြည့်လျှင် သူမသည် တရွရွ လှုပ်ရှားနေသော အဖြူရောင် ပိုးအိမ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ပင်။

"အင်း!"

မျက်တောင်လေးများ အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် စုလီ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူမ၏ လှပကြည်လင်သော သူငယ်အိမ်များထဲတွင် ကုတင်ပေါ်၌ ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းရောင် ခြင်ထောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ စုလီ စောင်ကို တင်းတင်းခြုံလိုက်သည်။ ရှားပါးသော အေးချမ်းမှုကို ခံစားရင်း အနည်းငယ် ထပ်အိပ်ရန် ကြံစည်နေသည်။

သို့သော် သူမ မျက်လုံး ပြန်မှိတ်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ငါက ဘယ်သူလဲ? ငါ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ? မနေ့ညက တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ?

ရှူး...။

စုလီ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးတန်းများ တွန့်ချိုးသွားကာ သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ မမှတ်မိတမှတ်မိ ပုံရိပ်အချို့ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဟုတ်ပြီ! မနေ့ညက သူမသည် စုဟန်၏ ဝင်းငယ်ကို စုံစမ်းရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ ဝင်းထဲက မြေအောက်ခန်းမှာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ခွဲစိတ်ထားတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို တွေ့ခဲ့ပြီး စုံစမ်းမှု ဆက်လုပ်ဖို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ... လှည့်အကြည့်မှာ ဝင်းပိုင်ရှင်နဲ့ တိုက်မိတာပဲ!

တောက်! စုဟန်က အဲဒီအချိန်ကျမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာရတာလဲ? သူက ငါ့ကို တမင် ကြံစည်ထားတာများလား? ဒီစုတ်ပြတ်သတ်တဲ့ မောင်လေးကတော့ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတာပဲ။

ပြီးတော့... အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူတို့တွေ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသေးတယ် ထင်တယ်။ သူမရဲ့ ဆရာက ပြောဖူးတယ်၊ သူမဟာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအတွင်း မပေါ်ဖူးတဲ့ ရှားပါး ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိဘူးတဲ့။ ဒါဆို သူမပဲ နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူမ ဘာလို့ မမှတ်မိတော့တာလဲ?

"တွတ်တီး တွတ်တီး!"

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ငှက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စုလီ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ရာ စုဟန်သည် ခုံတန်းလျားလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ခြေနှစ်ဖက်ကို ခပ်ကျဲကျဲ ချ၍ ခံ့ညားစွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဓားတစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အခွံနွှာနေသည်။

သူသည် ပန်းသီးကို အခွံနွှာပြီး သေသေသပ်သပ် လှီးကာ ရှေ့ရှိ စားပွဲပုလေးပေါ်မှ အသီးပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် နူးညံ့သော ပန်းသီးစိတ်လေးများကို စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်ထဲမှာ အစီအရီ တင်ထားပြီးနောက် စုဟန်က တစ်စိတ်ကို ယူကာ စုလီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်!"

စုလီ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး စုဟန်၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်ဆိုတာ မမနောက်ကို အမြဲတမ်း တကောက်ကောက် လိုက်နေတဲ့ မိစ္ဆာမလေးကို ပြောတာလား?" စုဟန်က ပြန်မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်! ဟုတ်တယ်! ဟုတ်တယ်!" စုလီ အသည်းအသန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သို့သော် စုဟန်က ထပ်မံ အဖြေမပေးတော့ပေ။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီ၏ စိတ်ထဲမှာ ဗလာကျင်းသွားပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လဲကျသွားတော့သည်။

...

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ရှောင်ချင်နှင့် စုလီတို့သည် အုပ်စုတစ်ခုတည်းမှ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ တစ်ချိန်တည်း ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး အတူတူ သင်တန်းဆင်းခဲ့ကြကာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိကြသည်။

သို့သော် လူကြီးမင်းတစ်ဦးနှင့်အတူ တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာစဉ်တွင် ရှောင်ချင်မှာ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ အားကိုးရာမဲ့သည့် အဆုံး... မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လူကြီးမင်းတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ပေးခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှောင်ချင်သည် အရိပ်ဖြစ်တည်မှု (Shade) တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ရှောင်ချင်သည် ပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်ဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ထီးတစ်ချောင်းကို အမြဲ ဆောင်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ စုလီသည် ရှောင်ချင်ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

စုလီသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ ဝမ်းနည်းမှုများ လွှမ်းမိုးလာပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။

"လီလေး"

သွယ်လျပြီး ဖြူဝင်းသော လက်တစ်ဖက်က စုလီ၏ ရှေ့တွင် လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ သူမ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုဟန်၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ စုဟန်ဘေးက ရှောင်ချင်ကို တစ်လှည့်၊ ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ စုဟန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း...

"နင်..."

စုလီ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေးမှာ အန္တရာယ်ရှိသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စုဟန်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် - "သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူးနော်" ဟု ခုခံပြောဆိုသည်။ "မမဘာသာ မမ အခုလေးတင် စိတ်ကူးယဉ်နေတာပါ"

"နင်ကတော့ သေဖို့ပဲ ကောင်းတယ်!"

စုလီ အော်ဟစ်ရင်း စုဟန်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ စုဟန်က မရှောင်သလို ခုခံခြင်းလည်း မပြုပေ။ စုဟန်ကို နာကျင်စေမည့်အစား စုလီ၏ လက်မှာသာ ထုရဖန်များ၍ နာကျင်လာတော့သည်။ သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ သွားကြိတ်ကာ လက်ကို ယမ်းပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူမသည် စုဟန်ဘေးရှိ ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။

"ဖူး!"

စုလီသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ချင်၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ တိုးတိုးဖော်ဖော် စကားပြောနေကြပြီးနောက်မှ သူတို့ဘေးတွင် လူပိုကြီးတစ်ယောက်လို ရှိနေသည့် စုဟန်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

"အဟမ်း!"

စုဟန် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခုနကတင် ရှောင်ချင်က ကျွန်တော့်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအကြောင်း တချို့ ပြောပြထားတယ်"