အခန်း ၂၇ - လူသားစားခြင်း
“ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ” စုဟန်၏ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သော အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” စုလီသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ မိစ္ဆာရှာသံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ထိုးထည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အားနာသလို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား...”
“ဟုတ်လို့လား” စုဟန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “နင်ပြန်ရောက်လာကတည်းက တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေသလို ငါခံစားရတယ်၊ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ။”
“စီရင်စုရုံးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အနိုင်ကျင့်လိုက်လို့လား” စုဟန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ခက်ထန်သွားသည်။
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။”
စုလီ၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း “ငါဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ နင်လည်း သိသားပဲကို။”
“ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်...”
စုဟန်က ရုတ်တရက် လက်ကို ရှေ့သို့ မြှောက်လိုက်ရာ စုလီမှာ ချက်ချင်းပင် သတိထားကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် စုဟန်သည် သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီ ကော်လာကိုသာ ကိုင်ကာ ရင်ဘတ်ရှိ ကြေးနီရောင် အသားအရေ ပေါ်ထွက်လာသည်အထိ ကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
သူက ခေါင်းခါရင်း “ရာသီဥတုက တကယ်ကို ပူလာပြီပဲ။”
“ဟုတ်ပ၊ ဟုတ်ပ” မိမိ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လွန်ကွာသွားကြောင်း စုလီ သိလိုက်သဖြင့် အားနာသလို ရယ်မောကာ ထောက်ခံလိုက်ရသည်။
“ဒီမိန်းကလေးက...”
စုဟန်၏ အကြည့်မှာ စုလီ၏ ခေါင်းပေါ်မှတစ်ဆင့် နောက်ကွယ်ရှိ အစေခံမလေးထံ ကျရောက်သွားသည်။
“သူက ကျွန်မရဲ့ အစေခံမလေး ရှောင်ချင်းပါ” စုလီက ရှောင်ချင်း၏ လက်မောင်ကို ဆွဲလိုက်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလွန်အမင်း တောင့်တင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ရှောင်ချင်း...”
စုလီက စုဟန်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ငါ့မောင်လေး စုဟန်လေ၊ နင့်ကို အရင်က ပြောပြဖူးတယ်မလား။”
ထီးကိုင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးမှာ တောင့်တောင့်ကြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထုံထိုင်းနေပြီး ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများ ထွက်မလာပေ။
“မင်းရဲ့ အစေခံမလေးက တစ်မျိုးပဲနော်၊ ရင်းနှီးပုံမရဘူး” စုဟန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို စီရင်စုမြို့မှာ တွေ့ခဲ့တာ၊ ရှောင်ချင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့အကူအညီသာ မပါရင် ဒီခရီးက လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး” စုလီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဲ့လိုလား” စုဟန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ ရှောင်ချင်းထံမှ စုလီထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ “အဖေက အိမ်မှာ စားသောက်ပွဲ ပြင်ထားပြီးပြီ၊ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ မြန်မြန်ပြန်ကြစို့။ တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ နေ့လယ်စာစားရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့။”
“အေးကောင်းတယ်!” စုလီက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
ထို့နောက် စုဟန်က လှည့်ထွက်သွားပြီး ရှေ့မှ တစ်ယောက်တည်း ဦးဆောင်ကာ လမ်းပြခေါ်သွားသည်။ စုလီနှင့် ရှောင်ချင်းတို့မှာ မြည်းတစ်ကောင်စီကို ဆွဲကာ စုဟန်၏ နောက်မှ သင့်တော်သော အကွာအဝေးတွင် လိုက်ပါလာကြသည်။
“ဟူး...”
စုလီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ချလိုက်ရသေးသည်။
ရှောင်ချင်း၏ ကြောက်ရွံ့နေသောအသံမှာ သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ဝင်ရောက်လာသည်။ “အစ်ကိုက... သူက ကျွန်မကို စားချင်နေတာ။”
“သူက အရင်ကတော့ နည်းနည်း ကလူတတ်တာ ဟုတ်ပါတယ်...”
စုလီက အံ့သြသလို ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ နင့်ပြက်လုံးက နည်းနည်းတော့ အေးစက်စက်နိုင်လွန်းတယ်နော်။”
“ကျွန်မ နောက်နေတာမဟုတ်ဘူး” ရှောင်ချင်း၏ အသံက ဆက်ထွက်လာသည်။ “အစ်မ သိုင်းပညာ မသင်ခင်တုန်းက တောထဲမှာ သားရဲကြီးတွေ နောက်ယောင်ခံလိုက်တာ ခံရဖူးသလား။ အဲ့ဒီလို ခံစားချက်မျိုးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။ သူ ခုနက ကျွန်မကို သတ်ချင်နေတာ၊ တကယ်လို့ သူသာ လက်ပါလိုက်ရင် ကျွန်မ သေချာပေါက် သေမှာပဲ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုလီမှာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အရိပ်ထဲတွင် ကုပ်ကုပ်လေးဖြစ်နေသော ရှောင်ချင်းကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်နေရှာသည်။
...
...
...
ဧည့်ခံပွဲတွင် သောက်စားမြိန်ယှက်ကာ ရယ်မောသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် တင်းမာသလို ရှိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အားလုံးမှာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲထဲတွင် စီးမျောသွားကြသည်။
စားသောက်ပွဲအတွင်း စုလီက သူမ၏ ပညာသင်ခရီးတွင် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများနှင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည် ပြောပြသည်။ သူမသည် စီရင်စုရုံးအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာများနှင့် ပျော်ရွှင်စရာ အဖြစ်အပျက်များစွာကိုလည်း ပြောပြရာ တက်ရောက်လာသူ အများအပြားမှာ အားကျသည့် အမူအရာများ ပြသကြသည်။
စုမိသားစုမှာ ချန်ချင်းခရိုင်အတွင်း ဒေသခံသူဌေးမျိုးနွယ်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း စီရင်စုတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ထောင့်တစ်နေရာရှိ သာမန်မိသားစုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ မိသားစုဝင် အများအပြားမှာ ချန်ချင်းခရိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှပင် တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စီရင်စုမြို့၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ယဉ်ကျေးမှုများကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
စုကွေ့မှာ ဝိုင်များကို အတော်အတန် သောက်ထားသဖြင့် မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေကာ ချန်ချင်းခရိုင်အတွင်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက် အမျိုးမျိုးကို ပါးစပ်အရသာခံကာ ပြောပြနေသည်။ စုလီကမူ အလွန် အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေသည်။
စားသောက်ပွဲ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ စုကွေ့က ငြိမ်ငြိမ်လေး စားသောက်နေသော စုရှန့်ကိုပင် ရှေ့ထွက်ကာ ဖျော်ဖြေခိုင်းသည်။ စုရှန့်မှာ စိတ်ညစ်သွားသော်လည်း ဖခင်၏ အာဏာကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် လူအများရှေ့တွင် အတွေးအမြင်ဆိုင်ရာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုပြလိုက်ရသည်။
စုကွေ့အတွက် အနည်းငယ် အံ့သြစရာဖြစ်နေသည်မှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စုဟန်နှင့် စုလီ မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လွန်ကဲသည်ဟုပင် ထင်ရသည်။ သို့သော် ယခု နှစ်နှစ်ကြာပြီးမှ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသောအခါတွင်မူ...
သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို စုကွေ့ ခံစားနေရပြီး စားသောက်ပွဲအတွင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြား စကားပြောဆိုမှုမှာလည်း များများစားစား မရှိလှပေ။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသော်လည်း စုကွေ့က အများကြီး မတွေးမိပေ။
စုလီနှင့် စုဟန်— တစ်ယောက်က စီရင်စုရုံးရှိ နာမည်ကြီး ပါရမီရှင် အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကမူ မိစ္ဆာများကို လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲဖြဲနိုင်သော စွမ်းအားရှင်ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားပြီး လေးစားထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကလေးများမှာ ကြီးပြင်းလာပြီး အောင်မြင်မှုနှင့် ကျော်ကြားမှုများကို ရရှိလာကြသောအခါတွင် အနည်းငယ် စောင့်စည်းတတ်လာခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
အဖိုးကြီးမှာ ဝိုင်၏ အရသာကို ခံစားနေသဖြင့် ထိုသံသယများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှသာ ပေါ်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သောက်စားမြိန်ယှက်ပြီးနောက် စားသောက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
ဖခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုလီသည် သူမ၏ အစေခံမလေးနှင့်အတူ သီးသန့်ဝင်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ စားသောက်ပွဲရှိ အခြားလူများလည်း နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်တွဲဖြင့် အိမ်ပြန်ကာ အနားယူကြသည်။
ခန်းမကြီးမှာ မကြာမီပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စုဟန်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အစေခံအနည်းငယ်မှာ စားပွဲများကို သိမ်းဆည်းနေကြသည်။
စုဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ စုလီ ထွက်သွားသော လမ်းဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေရင်း မှိုင်တွေနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်က ပြင်းထန်နေပြီး သစ်ကိုင်းများနှင့် မီးခိုးရောင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။
“ကူး၊ ကူး၊ ကူး!”
ဖိုသီဖတ်သီ ခိုမီးခိုးရောင် နှစ်ကောင်မှာ တောင်ပံများကို ခတ်ကာ သူတို့၏ အသိုက်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး နှုတ်သီးများဖြင့် အမွေးအတောင်များကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြသည်။
“စုလီ...”
စုဟန်၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး အမူအရာမှာ ခက်ထန်နေသည်။ စုလီကို မြင်ကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း သူ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ နေမင်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်၏ အထိအတွေ့ကို ခံယူနေသည်။
ချန်ချင်းခရိုင်တွင် ရေတစ္ဆေ စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်ကပင် စုဟန်သည် သူ၏ အစ်မအတွက် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ စီရင်စုမြို့မှ ချန်ချင်းခရိုင်အထိ ကီလိုမီတာ ရာနှင့်ချီ ဝေးကွာသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖို့ မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စုလီ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းရရှိပြီးမှသာ စုဟန်၏ စိတ်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ပါးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း...
ယနေ့တွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်လိုက်ရသောအခါ ပုံမှန်မဟုတ်မှုအားလုံးကို တွေးတောရင်း စုလီထံတွင် တစ်ခုခု ထူးခြားဆန်းပြားတာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သေချာကြောင်း စုဟန် ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကိုမူ သူ အတိအကျ မပြောနိုင်သေးပေ။
သို့သော် စုလီ၏ ဘေးနားရှိ ရှောင်ချင်းဆိုသော အစေခံမလေးထံတွင်မူ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ အရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ရေတစ္ဆေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှောင်ချင်း၏ အငွေ့အသက်မှာ သိသိသာသာ အားနည်းနေပြီး စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများနှင့်မူ ကွဲပြားပုံရသည်။
ရှောင်ချင်း၏ အကူအညီကြောင့် ခရီးလမ်းမှာ ဘေးကင်းခဲ့သည်ဟု စုလီက ပြောခဲ့သည်။
ပညာရှိလေးနှင့် မိစ္ဆာမလေး၊ နင်ချိုင်ချန်နှင့် နဲ့ရှောင်ချန်း။
စုဟန်သည် "တစ္ဆေပုံပြင်" ဆိုတဲဇတ်လမ်းကို သတိရသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်လုံးက အမျိုးသမီးတွေပဲလေ... မြို့ကြီးပြကြီးက ပြန်လာတာဆိုတော့လည်း မပြောတတ်ဘူး။
စုဟန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ ပိုတွေးလေလေ၊ သူ၏ အတွေးများမှာ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဖြစ်လာလေလေပင်။
အမှန်စင်စစ်၊ ရှောင်ချင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူမကို ဖမ်းဆီးကာ စစ်မေးရန် သူ စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။ သို့သော် စုလီနှင့် ရှောင်ချင်းတို့မှာ ခိုင်မာသော သံယောဇဉ် ရှိပုံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုအတွေးကို စုဟန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့...”
စုဟန်သည် အမြဲတမ်း ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စမှာ သူ၏ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ခဏလောက် ထပ်ပြီး စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်၊ ပြီးမှပဲ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေ ဆွဲတာပေါ့!”