အခန်း ၂၆ - အစ်မကြီး

သူ့ဝမ်းဗိုက်ဆီမှ နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါများ ပြန့်လွင့်လာပြီး ခြေလက်များနှင့် အရိုးအဆစ်များအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

အတိတ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သိသိသာသာ ကွာခြားလှသည်။

ရေဓာတ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ စမ်းချောင်းထဲတွင် စိမ်နေမိသည်။

မိစ္ဆာအသားကို အရင်ကနှင့် တူညီသော ပမာဏအတိုင်း စားသုံးခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးမှုမှာ ပို၍သိပ်သည်းလှသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဆုဟန်၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သွားခြင်းပင်။

ရေတစ္ဆေအဆိပ်အိတ်သည် သူ၏ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး အာဟာရစုပ်ယူမှု စွမ်းရည်နှင့် စုပ်ယူမှု အမြန်နှုန်းကိုပါ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်စေသည်။

အားလုံးကို ခြုံငုံသုံးသပ်ကြည့်လျှင်...

"၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တိုးလာတာလား" ကြည်လင်နေသော စမ်းရေအလယ်တွင် ဆုဟန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။

၃၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာခြင်းမှာ သိပ်မများလှဟု ထင်ရသော်လည်း အဓိကအချက်မှာ ရေတစ္ဆေအဆိပ်အိတ်မှ ရရှိသော စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အစဉ်အမြဲ တည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဆုဟန်တွင် မိစ္ဆာအသား ကုန်သွားပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် အရင်လို နေ့ရက်များသို့ ပြန်ရောက်သွားလျှင်ပင် သာမန်အသားကို စားသုံးရုံဖြင့် သူ၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုနှုန်းမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေမည်ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရေတစ္ဆေအဆိပ်အိတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်...

ဒါက အဆိပ်အိတ်၏ ပထမအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ အနာဂတ်တွင် အလားတူ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်များကို ထပ်မံရရှိပြီး ဆက်လက်မြှင့်တင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုတိုးတက်မှုမှာ ယခုထက် ပို၍ပင် ကြီးမားလာမည်ဖြစ်သည်။

ဝုန်း!

လရောင်အောက်တွင် ငြိမ်သက်နေသော စမ်းချောင်းထဲမှ ရေလှိုင်းကြီးများ ထတောက်သွားသည်။

ဆုဟန်၏ ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော ကိုယ်လုံးကြီးမှာ ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာကာ ကမ်းစပ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားသော ဝတ်ရုံကို ကောက်ယူပြီး ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

လမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားပြီး နေမင်းမှာ အရှေ့ဘက်မှ တဖြည်းဖြည်း တက်လာနေပြီဖြစ်သည်။

သူ တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သော်လည်း ဆုဟန်မှာမူ လန်းဆန်းတက်ကြွနေဆဲဖြစ်ကာ သူ့မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။

ရေတစ္ဆေအဆိပ်အိတ်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ ရရှိခဲ့သည့် အကျိုးအမြတ်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ပြနေပြီဖြစ်သည်။

နှမြောစရာတစ်ခုကတော့...

ဤစွမ်းရည်မှာ ရေရှိသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ အလုပ်လုပ်ခြင်းပင်။

နောင်တွင် ရေထဲစိမ်ရင်း အစာစားရမည်ဟု တွေးမိသည်နှင့် ထိုမြင်ကွင်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေစိမ်နေဖို့တော့ မလိုပေ။ ရေရှိနေရုံနှင့် ဤစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ယခုအခါ သူက အပြင်တွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိလှပါ။

ဆုဟန် ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စုလီ တစ်ယောက် ချန်ချင်းခရိုင်သို့ ရောက်လာမည်ဟု စုကွေ ပြောခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ဝမ်းသာစရာက တစ်ခုပြီးတစ်ခု လာနေသဖြင့် ဆုဟန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ကြည်လင်လာသည်။

"ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး လက်ဆောင်တချို့ ဝယ်ထားမှဖြစ်မယ်" ဟု သူ ဆိုလိုက်သည်။

စုဟန် အဝတ်အစားများလဲလိုက်ပြီး လေချွန်သံနှင့်အတူ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ မြင့်မားထွားကြိုင်းသော ကိုယ်လုံးကြီးမှာ စမ်းချောင်းဘေးမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်လာသည်။

ချန်ချင်းခရိုင်၏ အစည်ကားဆုံး သစ်သီးတန်းလမ်းမကြီးပေါ်တွင်ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်နေရောင်ခြည်မှာ လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ လှည်းများနှင့် ရထားလုံးများပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။

လမ်းထောင့်တွင် "လောကကို အောင်နိုင်သူ" ဟု အမည်ရသော အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိသည်။ ဆိုင်ထဲမှ အရက်နံ့များ လွင့်ပျံလာသလို အရက်သောက်ရင်း ပျော်ပါးနေကြသူများ၏ ဆူညံသံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။

လမ်းမပေါ်က မြင်ကွင်းမှာ ထုံးစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထူးခြားချက်တစ်ခုကတော့...

ဆိုင်ထဲမှ ဧည့်သည်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ လမ်းမထက်ဆီသို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေကြခြင်းပင်။

တင်း တင်း တင်း!

ကြည်လင်သာယာသော ခေါင်းလောင်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လည်ပင်းတွင် ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းလေး ဆွဲထားပြီး အထုပ်အပိုးများ တင်ဆောင်ထားသည့် မြည်းအစိမ်းရောင်လေးတစ်ကောင်မှာ လမ်းမလယ်တွင် အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

မြည်း၏ ဘေးတွင် မိန်းကလေး နှစ်ယောက် ရှိသည်။

ရှေ့မှ မိန်းကလေးမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွက်လက်ချက်ချာကာ ကျော့ရှင်းလှပသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခါးလေးမှာ သေးကျဉ်နေပြီး အနက်ရောင် ခါးပတ်တစ်ခု ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ စကတ်မှာ ဒူးအထက်တွင်ရှိပြီး ခြေသလုံးအထိ ရှည်သော အနက်ရောင် သားရေဖိနပ်ရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဝေးဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် ထိုမိန်းကလေး၏ ဆံပင်ရှည်များ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းများ၊ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းနှင့် ဖြူဖွေးသော သွားလေးများမှာ ထင်ရှားနေသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး စင်ကြယ်သော အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် တက်ကြွမှုများလည်း ရှိနေသည်။

နောက်မှ လိုက်လာသော မိန်းကလေးမှာမူ ရိုးရှင်းသော အပြာရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမမှာလည်း လှပသော်လည်း အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်သော အငွေ့အသက် ရှိသည်။ သူမက နေရောင်ကို ကာရန် စက္ကူထီးလေးတစ်လက်ကို ဆောင်းထားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ အရိပ်ထဲတွင် ရောက်နေသဖြင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး ပုံသဏ္ဌာန်လေးသာ မြင်တွေ့ရသည်။

အလွန်လှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ လမ်းမပေါ်တွင် ယှဉ်တွဲလျှောက်လာကြသည်။ နှစ်ဦးလုံးမှာ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ထိုသို့ လှပသော မြင်ကွင်းမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသည်မှာ မဆန်းပါ။ သို့သော် ချန်ချင်းခရိုင်တွင် ဂိုဏ်းဝင်အများအပြားကို သုတ်သင်ပြီးခါစဖြစ်၍ လုံခြုံရေးမှာ ကောင်းမွန်နေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏ ပုံစံကိုကြည့်ရုံနှင့်ပင် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင်များမှန်း သိသာလှသည်။ ထို့ကြောင့် လူအများက ငေးကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ အနားသို့ကပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ရဲကြချေ။

ခရီးပန်းလာပုံရသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးအနက် ရှေ့မှတစ်ယောက်မှာ စုမိသားစု၏ သမီးကြီး စုလီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးရှိ ပိုင်လုကျောင်းတော်တွင် ပညာသင်ကြားနေသူဖြစ်ပြီး စုဟန်၏ အစ်မလည်း ဖြစ်သည်။ နောက်မှ မိန်းကလေးမှာမူ သူမ၏ အစေခံမလေး ရှောင်ချင်း ပင်။

အိမ်အပြန်ခရီးဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသင့်သော်လည်း စုလီ၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေပြီး သူမ၏ တက်ကြွနေကျ မျက်နှာမှာလည်း မှိုင်ညို့နေသည်။

သူမမှာ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေပုံရပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေပုံရသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော ကြေးနီ သံလိုက်အိမ်မြှောင်လေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အလယ်မှ ကျောက်တုံးလေးမှာ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသည်။

"ဟူး..."

စုလီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ရင်ဘတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး..." နောက်က အစေခံမလေးက သူမ၏ သခင်မလေး စိတ်ညစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီပဲကို ဘာလို့ စိတ်ညစ်နေတာလဲဟင်"

"ခုနက အရက်ဆိုင်ထဲမှာ ပြောနေကြတာ ကြားလိုက်တယ်၊ ရေတစ္ဆေကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီတဲ့" စုလီက ပါးစပ်မဟဘဲ အသံကိုသာ အစေခံမလေးဆီ ရောက်အောင် ပို့လိုက်သည်။

"အဲဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲမဟုတ်ဘူးလား" ရှောင်ချင်းက ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာမှ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလုပ်က ပြီးသွားတာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ မကောင်းတဲ့သတင်းက အဲဒီရေတစ္ဆေကို နှိမ်နင်းလိုက်တာ ငါ့မောင် စုဟန် ဖြစ်နေတာပဲ"ဟု နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ပုခုံးများ လျော့ကျသွားပြီး စိုးရိမ်သောကများ ပိုလာပုံရသည်။ "ပြီးတော့ မိစ္ဆာရှာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်အရဆိုရင် ချန်ချင်းခရိုင်ထဲမှာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေ ကျန်နေသေးတယ်"

"အဲဒါကြောင့်..." ရှောင်ချင်း ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကြည့်သည်။ သူမ တစ်ခုခု ပြောပြီး နှစ်သိမ့်ချင်သော်လည်း မည်သို့ ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

"ငါ သံသယဖြစ်နေတာက..." စုလီ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တည်ကြည်သွားသည်။ "ငါ့မောင်ကို မိစ္ဆာပူးနေတာများလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူက မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုနဲ့ ထိတွေ့မိနေတာလားဆိုတာပဲ။ အသွင်ပြောင်းပြီးသား မိစ္ဆာတစ်ကောင်က သာမန် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး"

"သခင်မလေးရဲ့ မောင်လေးက ပါရမီ အရမ်းထူးချွန်လို့ ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ" ရှောင်ချင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

စုလီ ခေတ္တစဉ်းစားသွားသည်။ သူမ မှတ်မိသလောက် စုဟန်မှာ အပျော်အပါးမက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝဖြိုးလာသူသာ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး" စုလီက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စုမိသားစုမှာ အဲဒီလို ပါရမီနဲ့ ထူးချွန်မှုမျိုး ရှိတာ ငါတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..." ရှောင်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမွှမ်းတင်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ပြီး နှစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် တစ်ယောက်တည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် တာဝန်ပေးအပ်ခံရခြင်းမှာ သူမ၏ ထူးချွန်မှုကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ဆုလီ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်လေး ယှက်သန်းလာကာ မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်။ "ငါ့မောင်က ပျင်းပြီး အစားမက်ပေမယ့်..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ" ခိုင်မာတည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုက ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

နေရောင်ခြည်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့ရှေ့တွင် မြင့်မားထွားကြိုင်းသော ကိုယ်လုံးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ရှင်..."

စုလီ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမမှာ ပွေ့ချီခံလိုက်ရပြီး လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားသည်။

စုလီ အံ့အားသင့်ပြီး ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်အောင် မရုန်းနိုင်ချေ။ ခေတ္တအကြာတွင် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချပေးလိုက်သည်။

"နင်..."

သူမ ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသော ဆံပင်များကို ပြန်ပြင်ရင်း ရှေ့က လူကြီးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးထူထူနှင့် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းရှိသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရမှ စုလီ သတိဝင်လာသည်။ "နင်က စုဟန်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်..." နေရောင်အောက်တွင် စုဟန်က ဖြူဖွေးသော သွားလေးများ ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မတွေ့တာ ကြာပြီနော် အစ်မ"

"အေး... မတွေ့တာ တော်တော်ကြာပြီ" စုလီလည်း လိုက်ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် စုဟန်၏ အပြုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ထဲမှ မိစ္ဆာရှာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရာမှာ နက်မှောင်သော သွေးရောင်ကဲ့သို့ အနီရောင်များ တောက်လောင်နေလေတော့သည်။