အခန်း ၂၅ - ဂရေ့စ်

သုသာန်ဟောင်းရှိ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်များ၏ အနံ့ဆိုး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တောက်ပနေသော လပြည့်ဝန်း၊ ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေသော လင်းတများ၊ နတ်ဆိုးများ၏ ခြေသည်းလက်သည်းနှင့် သွားများပမာ တွန့်လိမ်နေသော မည်းနက်သည့် သစ်ပင်အိုကြီးများ။

ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦးကိုပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။ အထူးသဖြင့် ချန်ချင်းခရိုင်တွင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးစ အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာမရှိ။

သို့သော်လည်း စုဟန်သည် ထိုနေရာတွင် တစ်ကိုယ်တည်းရှိနေပြီး ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ မိမိဘာသာ ပြက်လုံးများပင် ထုတ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျော်ဖြေနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူရယ်မောနေရင်း... စုဟန်သည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် မိုက်မဲသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန် သုသာန်တစပြင်၌ တခြားမည်သူမျှ မရှိသည်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်မိလိုက်၏။

သူသည် ထိုအတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

“အလောင်းတွေကို ထိန်းချုပ်တာနဲ့ ကပ်ရောဂါတွေ ပျံ့နှံ့စေတာအပြင် ရေတစ္ဆေရဲ့ အရေးကြီးဆုံး ပါရမီကတော့ ‘ရေစိမ့်တောရဲ့ လက်ဆောင်’ ပဲ... ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ငါအလေးအနက်ဆုံး ထားတဲ့ ပါရမီပဲ” ဟု သူက တွေးတောနေသည်။

“ရေစိမ့်တောရဲ့ လက်ဆောင်က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားတဲ့ ရေတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်စေတယ်... ဇီဝဖြစ်စဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ရေရှိတဲ့နေရာမှာ အစာခြေစနစ်ကိုလည်း မြန်ဆန်စေပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာ အထူးဂုဏ်သတ္တိ တွေကို ပိုရစေလိမ့်မယ်။”

ရေတစ္ဆေအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် စုမိသားစု၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ချန်ချင်းခရိုင်တွင် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ထိပ်တန်းမိသားစု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဒေသန္တရအစိုးရပင်လျှင် သူတို့ကို အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံရသည်။ ဤအရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော စုဟန်အတွက် သိုင်းပညာသင်ယူရာတွင် အသုံးစရိတ်မှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။

သူ၏ အထူးဂုဏ်သတ္တိများ ရရှိမှုကို ဟန့်တားနေသောအရာမှာ အစားအစာရရှိနိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ အစားအစာထဲရှိ အာဟာရဓာတ်များ၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစာခြေနိုင်စွမ်း၊ အချိန်နှင့် အခြားသောအချက်များသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်များထဲတွင် အစာခြေနိုင်စွမ်း တိုးတက်လာခြင်းမှာ သိသာထင်ရှားဆုံး အပြောင်းအလဲကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“အမှောင်ဆိုးယုတ်ခြင်းပညာ နဲ့ စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအား ကို ပေါင်းစပ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံဖို့ အထူးဂုဏ်သတ္တိတွေ အများကြီး လိုသေးတယ်။”

“အနီရောင် အဆိပ်အတတ် ကိုလည်း ဒီနည်းလမ်းနဲ့ပဲ ပေါင်းစပ်လို့ ရနိုင်တယ်။”

“သွေးကြောပြောင်းလဲမှု .. ”

စုဟန်သည် သူ၏ အထူးဂုဏ်သတ္တိပြကွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးကြောပြောင်းလဲမှု ဖြစ်စဉ်မှာ ၆၅ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများသည် စုဟန်၏ ခွန်အား၊ အရှိန်၊ ခံနိုင်ရည်နှင့် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကဲ့သို့သော အခြေခံအရည်အသွေးများကို တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှု ရှိသည်။

သို့သော် ပြီးပြည့်စုံသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ရရှိရန်အတွက် ယခုရှိနေသော ကျင့်စဉ်သုံးမျိုးမှာ မလုံလောက်သေးကြောင်း သူခံစားနေရသည်။ ထပ်မံဖြည့်စွက်ရန် အတွင်းအားကျင့်စဉ်များကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရှာဖွေရဦးမည်။ ဤကျင့်စဉ်များကို ရှာဖွေရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ ငွေကြေးသုံးစွဲလိုက်လျှင် မိမိတို့၏ တစ်သက်တာ ဗဟုသုတများကို သင်ကြားပေးလိုသော နွမ်းပါးသည့် သိုင်းဆရာများစွာ ရှိပေသည်။ ချန်ချင်းခရိုင်တွင် မရှိလျှင်ပင် အခြားခရိုင် သို့မဟုတ် မြို့ကြီးများသို့ လူလွှတ်၍ ရှာဖွေခိုင်းနိုင်ပေသည်။

အဓိကပြဿနာမှာ အထူးဂုဏ်သတ္တိများသာ ဖြစ်သည်။ အထူးဂုဏ်သတ္တိများမှာ စုဟန်၏ ကျင့်စဉ်များကို ပေါင်းစပ်မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံသာမက လတ်တလော ရရှိထားသော ‘အဆိပ်အိတ်နတ်ဆိုးအလောင်း’ ကိုလည်း ထပ်မံအစွမ်းထက်အောင် ပေါင်းစပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဤအဆင့်အတွက် အထူးဂုဏ်သတ္တိ အမြောက်အမြား လိုအပ်ပြီး နတ်ဆိုးနှင့် တစ္ဆေများမှာ တွေ့ရခဲလှသဖြင့် ဒုတိယမြောက် နတ်ဆိုးအလောင်းကို လျင်မြန်စွာ ရရှိရန် မလွယ်ကူပေ။ ထို့ကြောင့် ဤစမ်းသပ်မှုကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်ရသည်။

လက်ဝယ်ရှိ အထူးဂုဏ်သတ္တိများကို ကြည့်လိုက်ရာ “၂၅ မှတ်” ဖြစ်နေသည်။ ရေတစ္ဆေအကြွင်းအကျန်ကို မရရှိမီက “တိုက်ဆွေ့” အသားကို အားကိုးခြင်းဖြင့် တစ်ရက်လျှင် တစ်မှတ် ရရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ စင်ကြယ်သော နတ်ဆိုးအသား၏ အကူအညီဖြင့် တစ်ရက်လျှင် ရှစ်မှတ်ခန့်အထိ ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

အမှတ် ၃၀ ရှိလျှင် စစ်မှန်သော အတွင်းအားကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အစပျိုးအဆင့်မှ အကန့်အသတ်ကျော်လွန်သော အသွင်ပြောင်းလဲမှု အဆင့်အထိ ရောက်ရှိစေနိုင်ပေသည်။ သူ၏ ဆရာ နင်ကျိပိုင် ပြောခဲ့ဖူးသလိုပင် သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံရန် ၃၀ နှစ်ခန့် မနားမနေ ကြိုးစားရမည်ဖြစ်ပြီး ပါရမီ၊ ဉာဏ်ရည်၊ ဆရာကောင်း၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် ဆေးဝါးအမြောက်အမြား သုံးစွဲမှုတို့လည်း လိုအပ်သည်။

သို့သော် အထူးဂုဏ်သတ္တိများက ထိုလိုအပ်ချက်အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ဆုံးရလဒ်သို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကျင့်ကြံစဉ်အတွင်း အမှားအယွင်းမရှိသဖြင့် အဆင့်တိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံနေမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် စုဟန်၏ အခြေခံမှာ တူညီသောအဆင့်တွင် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းခိုင်မာနေလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီအထူးဂုဏ်သတ္တိဇယားကလည်း ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ အထူးဂုဏ်သတ္တိတစ်မှတ်ရရန် နေ့စဉ် အစားအသောက်များကို အားစိုက်စားခဲ့ရပုံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။ စုဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဂုဏ်ယူစိတ်များသည် မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ လွင့်ပြယ်သွားသည်။ ကြိုးစားမှုတိုင်းတွင် ရလဒ်ရှိသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ ချွေး... မဟုတ်ပါ၊ သူ၏ တံတွေးများဖြင့် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှတ်!

ထိုသို့တွေးတောရင်း စုဟန်၏ စိတ်များ ကြည်လင်သွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော သုသာန်မှ ထွက်ခွာကာ အနောက်ဘက်ရှိ ကြည်လင်သော ချောင်းရေဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ချင်းရွှေချောင်းမှာ ကျိုချွီမြစ် (ကိုးကွေ့မြစ်) ၏ မြစ်လက်တက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ “ချောင်း” ဟု ခေါ်သော်လည်း နွေဦးရေတက်ချိန်တွင် ၃ မီတာမှ ၅ မီတာအထိ နက်ရှိုင်းတတ်ပြီး နှစ်စဉ် လူနစ်သေဆုံးမှုများ ရှိတတ်သည်။ ထိုချောင်းပေါ်တွင် အမိုးခုံးတံတားတစ်စင်းရှိပြီး တံတားအောက်တွင် သံချေးတက်နေသော သံဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကမ်းပါးများမှာ ကျောက်ဆောင်များ ထူထပ်ပြီး ဆူးပင်ပေါင်းပင်များ ပေါက်ရောက်နေသည်။

ဘုတ်!

စုဟန်သည် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ တစ်ပေါင်၏ ထက်ဝက်ခန့်ရှိသော ရေတစ္ဆေအသားကိုလည်း အင်္ကျီပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစားအစာကို လုယူမည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ မရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် သူသည် ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေသော ချောင်းရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း!

ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေလှိုင်းကြီးများ ထသွားသည်။ စုဟန်၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှိုင်းကြက်ခွပ်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ယခုအခါ သူသည် ပေါင် ၂၉၀ အလေးချိန်ရှိပြီး အရပ် ၁.၉ မီတာကျော် ရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖောင်းကားမနေပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ စုဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သိပ်သည်းဆသည် သာမန်လူထက် များစွာမြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦး၏ သိပ်သည်းဆမှာ ရေနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း စုဟန်မှာမူ ပို၍လေးသဖြင့် စီးဆင်းနေသော မြစ်အောက်ခြေသို့ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူသည် ချောမွေ့သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအား ကို လှည့်ပတ်ပြီးမှ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ချောင်းရေမှာ ကြည်လင်နေသည်။ အထက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင်လမင်းကို ဝေဝါးစွာ မြင်ရပြီး ရှေ့တွင်မူ အကြေးခွံအမည်းရောင်နှင့် ငါးကြင်းတစ်ကောင်က သူ့ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ စုဟန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ငါးကြင်းမှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး အမြီးကို ခတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ရေရဲ့ ကျေးဇူးတော်...”

မြစ်ချောင်းများတွင် ဆော့ကစားလေ့ရှိသော စုဟန်သည် ချက်ချင်းပင် ကွာခြားချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ရေ၏ ခုခံမှုမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အတွင်းအား လှည့်ပတ်နေစဉ်အတွင်း အသက်ရှူမှုကို ပိုမိုထိန်းထားနိုင်ပြီး အရေပြားပေါက်များမှတစ်ဆင့် အောက်ဆီဂျင်ကို စုပ်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေအောက်တွင် ကြာရှည်စွာ နေသော်လည်း အသက်ရှူကျပ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရွှတ်!

စုဟန်သည် ခြေထောက်အောက်ရှိ ကျောက်တုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားသည်။ ရေမျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွက်၍ သူ၏ စိုရွှဲနေသော ခေါင်း ထွက်လာသည်။ အင်္ကျီပေါ်တွင် တင်ထားသော ရေတစ္ဆေအသားကို လှမ်းယူကာ တစ်လုပ်တည်းနှင့် မျိုချလိုက်သည်။

ဂလု!

စုဟန်သည် ချောင်းထဲသို့ ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးသွားသည်။ ရေတစ္ဆေအသားများ အစာကြေသွားသည်နှင့်အမျှ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။