ဝူးခနဲ!
စူးရှသော လေတိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ။
မှောင်မိုက်သော ညယံ၌ မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်များမှာ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ အောက်သို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာသည်။
မီးရှူးမီးပန်းများ၏ အရောင်အဝါသည် စုဟန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး တစ်ခုခုကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရကာ တစ်ကိုယ်လုံး ငြိမ်သက်နေ၏။
"စဉ်းစားလို့ ရပြီလား?"
စုဟန် ၏ ဘေးနားမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
စုဟန် သည် လန့်သွားပြီး မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် နီမြန်းသော အလင်းရောင်များ ယှက်သန်းနေသည့် စုကွေ့ ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဘာကို စဉ်းစားရမှာလဲ?" သူက ဝေခွဲမရသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမယ့် ကိစ္စလေ" စုကွေ့ က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် နားချရန် ကြိုးစားသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရှုအိမ်တော် က လာပြီး ကမ်းလှမ်းသွားတယ်။ တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တွေအပြင် ဆိုင်ခန်းပေါင်းများစွာရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တွေကိုပါ ယူလာတာ။ မင်းသာ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို လက်ခံလိုက်ရင် ဒီစည်းစိမ်တွေ အကုန်လုံးက..."
"စိတ်မဝင်စားဘူး" စုကွေ့ ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် စုဟန် က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုကို ခန့်မှန်းထားသော်လည်း စုကွေ့ သည် မျက်နှာတွင် နှမြောတသဖြစ်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"မင်း အရင်က ရှုအိမ်တော်က ကောင်မလေးကို တော်တော်သဘောကျခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?"
"အတိတ်က အတိတ်ပဲ၊ အခုက အခုပဲ။ လောကကြီးက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု စုဟန် က ဆိုသည်။
ရှုအိမ်တော်၏ သမီးကြီးမှာ ရှုချိုင်ရှောင် ဖြစ်ပြီး အလွန်လှပသူ ဖြစ်သည်။ စုဟန် ၏ အမြင်တွင် သူမသည် သူ၏အစ်မ စုလီ ပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် အလှဆုံးပင်။ ယခင်က စုဟန် သည် ချန်ချင်း ခရိုင်တွင် အိမ်ထောင်ပြု၊ သားသမီးမွေးကာ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဆက်ခံပြီး တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရန် စဉ်းစားဖူးသည်။ ထိုသို့သော ဘဝသည်လည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရသည်။
သို့သော်...
'ရွှေလက်ချောင်း' နှင့် မိစ္ဆာများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက သူ၏ သာမန်အတွေးများကို လုံးဝဥဿုံ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး လုံးဝခြားနားသော လမ်းစဉ်တစ်ခုကို သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အချစ်ရေး၊ မိသားစုရေးရာ စသည့်အရာများကို သူ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားတော့ချင်။
"ဒေါင် ဒေါင် ဂျောင်!"
"ဒေါင် ဒေါင် ဂျောင်!"
ဆူညံလှသော မောင်းသံ၊ ဗုံသံများက သားအဖနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ရှေ့ရှိ လမ်းမပေါ်တွင် မီးအိမ်တပ်ထားသော လှည့်လည်ယာဉ်များ တသီတတန်း ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကလေးငယ်များ၏ ရယ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် အရောင်အသွေးစုံသော မီးအိမ်များနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် ဆိုင်တန်းများ ရှိပြီး စားချင်စဖွယ် အစားအစာရနံ့များကလည်း မွှေးပျံ့နေကာ လူကို သွားရည်ကျစေသည်။
၎င်းမှာ စည်ကားလှသော ညဈေးတန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"စိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် လုပ်တာတဲ့" စုကွေ့ က ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။ "မြို့စားမင်းက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အခွန်တွေကို ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားတာကြောင့် လူတွေက အပြင်မှာ ဆိုင်တွေခင်းပြီး ပိုစည်ကားအောင် လုပ်နေကြတာ။"
"ဒီလို သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို မိစ္ဆာတွေက အကြောက်ဆုံးပဲ။"
"လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားက ပြင်းထန်နေရင် လူတွေကို ဒုက္ခပေးမယ့် အောက်လမ်းပညာတွေ၊ တစ္ဆေစွမ်းအင်တွေက အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားမှာ" ဟု စုကွေ့ က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို မောင်းထုတ်သည့်အလား ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါက အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး..." စုဟန် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ရှေ့မှ စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ စိုးစဉ်းမျှ လုံခြုံသည်ဟု မခံစားရ။
ရေတစ္ဆေ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချန်ချင်းခရိုင် ဝန်းကျင်တွင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြူမိစ္ဆာ ရှိနေသေးသည်။ ဟေးခွေ တောင်တန်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ထိုမိစ္ဆာကို 'အနက်ရောင်ဆူး' တောင်ပေါ်က ဆရာကြီးပင် မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဟေးခွေတောင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အသားစိုင်မိစ္ဆာ ကိုပါ ထည့်တွက်လျှင် မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ။
ရေတစ္ဆေသည် အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ချင်းခရိုင်၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်သာ ဖြစ်သည်။ စည်းစနစ်များ လုံးဝပျက်ပြားပြီး အလောင်းများ နေရာအနှံ့ ဖြစ်ပေါ်ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သည်အထိ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
လက်ရှိ ညဈေး၏ စည်ကားမှုက ရေတစ္ဆေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မှိုင်ညို့မှုကို ခေတ္တမျှ ဖျောက်ပစ်နိုင်သော်လည်း၊ ပျော်ရွှင်စွာ ဆူညံနေကြသော ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ စုဟန် ၏ အမြင်တွင် ခဏတာသာ တည်မြဲမည့် မြူခိုးများကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ နောက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ... ဤလူအုပ်ထဲမှ မည်မျှလောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ဆိုသည်မှာ ပဟေဠိပင်။
"မင်းမသိသေးဘူး၊ အခုနောက်ပိုင်း ချန်ချင်းခရိုင်မှာ သိုင်းပညာသင်တဲ့လူတွေ အများကြီး ပိုများလာတယ်။ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတွေဆို နေ့တိုင်း လူပြည့်နေတာပဲ။ အထူးသဖြင့် 'ချန်းယန်' သိုင်းသင်တန်းကျောင်းဆိုရင် သင်တန်းကြေး သုံးဆတိုးလိုက်တာတောင် လူတွေက တန်းစီပြီး သင်နေကြတာ" စုကွေ့ က စုဟန် ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်ရိပ်ကို သတိမထားမိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောနေသည်။
"ချန်းယန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းက ပိုက်ဆံရတာကို အဖေက ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းသာနေတာလဲ?" ဟု စုဟန် က ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းမေ့နေပြီလား၊ ငါတို့ အဲ့ဒီကျောင်းမှာ အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာလေ။ အမြတ်ဝေစု ရမှာပေါ့" ဟု စုကွေ့ က ဝမ်းသာအားရ ရှင်းပြသည်။
"..."
"အဲ့ဒီလူတွေက အလကားပဲ" စုဟန် က ဆွံ့အစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ပါရမီရှိလို့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်တာ။ ချန်းယန် သိုင်းပညာကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကတော့ ပိုက်ဆံနဲ့ အချိန်ကုန်ရုံပဲ ရှိမှာ။ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား တတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဘယ်သူဂရုစိုက်လဲ" စုကွေ့ က မသိကျိုးကျွံပြုကာ ဆိုသည်။ "ငါတို့ ပိုက်ဆံရရင် ပြီးတာပဲ။ သူတို့ တတ်မတတ်က သူတို့အပိုင်းပဲ။"
"အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဆူပူနေတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကော ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ?" စုဟန် က ထပ်မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါ စိတ်မပူနဲ့၊ အကုန် နှိမ်နင်းပြီးပြီ။ အစိုးရတပ်တွေက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ကပ်ရောဂါကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတုန်းမှာ သူတို့က ထကြွလာတာ။ အခု ရေတစ္ဆေကို နှိမ်နင်းပြီးပြီဆိုတော့ အာဏာပိုင်တွေက ပြတ်ပြတ်သားသား အရေးယူလိုက်တာပေါ့။ အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းသားတွေလည်း ငှက်တွေ၊ သားရဲတွေလိုပဲ လွင့်စင်ကုန်ကြပြီ။"
"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့..." စုဟန် သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တင်ကျန်နေသည့် နောက်ဆုံးစိုးရိမ်မှုကို လွှတ်ချလိုက်နိုင်တော့သည်။
"တော်တော်နောက်ကျနေပြီ၊ ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။ အဖေလည်း စောစောနားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" ဟု စုဟန် က ဆိုသည်။
စုကွေ့ က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
"အော်!" သူက သတိရသွားဟန်ဖြင့် "နောက်ထပ် တစ်ခု ပြောဖို့ ကျန်သေးတယ်။"
"ဘာလဲ?" စုဟန် က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"စုလီ လေ" စုကွေ့ က ပြောသည်။ "မင်းအစ်မ စုလီ လာမယ့် ရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့တော်ကနေ ပြန်လာမယ်လို့ သတင်းရတယ်။"
"ဒါ တကယ့်ကို သတင်းကောင်းပဲ" စုဟန် ၏ စိတ်ထဲတွင် လန်းဆန်းတက်ကြွသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
မိစ္ဆာများ ပေါ်ပေါက်လာပြီးကတည်းက လောကကြီးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။ စုလီ ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို စုဟန် စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အဆင်ပြေပြေ ပြန်လာနိုင်တော့မည် ဖြစ်၍ စိတ်အေးသွားသည်။ အားလုံး အဆင်ပြေနေသည်မှာ အကောင်းဆုံးပင်။
...
...
နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စုဟန် သည် သူ၏ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ရှူးခနဲ!
'ယန်အစွန်းရောက် စွမ်းအင်' များ စီးဆင်းလာသည်။ သူသည် ဆီမီးခွက်၏ မီးစာကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရာ မီးတောက်ကလေး ပေါ်လာပြီး အမှောင်ထုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
မကြာသေးမီက ဆောက်လုပ်ပြီးစီးထားသော ထိုမြေအောက်ခန်းမှာ စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး နံရံများတွင် ဆီမီးခွက်များ ချိတ်ဆွဲထားကာ လေဝင်လေထွက်ပေါက်များကိုလည်း သေချာစွာ တပ်ဆင်ထားသည်။ အခန်း၏ အလယ်တွင် နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော သစ်သားစားပွဲတစ်ခု ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင်တော့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ခွဲစိတ်ဖြတ်တောက်ထားသော အလောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုအလောင်းမှာ စုဟန် ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော 'ရေတစ္ဆေ' ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ထုတ်ယူထားပြီး ဖြစ်သည်။ နှလုံး၊ အဆုတ်၊ အူလမ်းကြောင်းနှင့် ခြောက်ကပ်နေသော အခြား အင်္ဂါများကို သံချိတ်များဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ၎င်း၏ ခြေလက်အချို့ကိုလည်း စုဟန် က ဖြတ်တောက်စားသုံးကာ အဆင့်မြှင့်တင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကိုယ်ထည်ပိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
စုဟန် သည် လက်အိတ်စွပ်ကာ ရေတစ္ဆေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသုံးမဝင်သော နောက်ဆုံး အသားစိုင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
မကြာမီ...
လူကြီးလက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အနက်ရောင် အဆိပ်အိတ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရေတစ္ဆေမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအဆိပ်အိတ်မှာ အသက်ရှိသကဲ့သို့ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ခရမ်းရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ငါးညှီနံ့တစ်ခုလည်း ထွက်နေသည်။
စုဟန် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အဆိပ်အိတ်နှင့် ဆက်သွယ်နေသော သွေးကြောများကို အသာအယာ ညှစ်ထုတ်ကာ အဆိပ်အိတ်ကို တစ်ခုလုံး ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်...
သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မီးခိုးရောင် စာသားများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
[မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို တွေ့ရှိရသည်... ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်... ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု အောင်မြင်သည်]
[မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်: ရေတစ္ဆေ အဆိပ်အိတ်]
[ပေါင်းစပ်လိုပါသလား?]