အခန်း ၂: ထူးခြားဆန်းပြားမှု ၂

ထို့နောက် နင်ဝမ်ထုံနှင့် သူသည် ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

ပထမထပ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဒုတိယထပ်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးအခန်းမှာ ပို၍ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အခန်းအလယ်ရှိ စားပွဲငယ်တစ်လုံး၊ တရားထိုင်ဖျာအနည်းငယ်နှင့် အရှေ့ဘက်နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နံရံဆေးရေးပန်းချီတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြား အပြင်အဆင်မရှိချေ။ ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့်ကလေးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

စားပွဲနံဘေးတွင် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပါးပြီး အရပ်ငါးပေပင် မပြည့်သော်လည်း မျက်လုံးများမှာ တောက်ပကာ နိုးကြားတက်ကြွနေသော အသွင်ရှိသည်။ ဤသူမှာ 'သန့်စင်သောယန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်း' ၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး စုဟန်၏ ဆရာဟု အမည်ခံထားသူ 'နင်ကျီပိုင်' ပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ယခုခေတ် 'ကျိုး' မင်းဆက်လက်ထက်၌ ပင်ပန်းခက်ခဲသော သိုင်းပညာကို လေ့လာလိုက်စားလိုသူ နည်းပါးလာပြီး သိုင်းသမားများမှာလည်း အထူးအခွင့်အရေး တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိကြတော့ချေ။ ထို့ပြင် သန့်စင်သောယန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှာ စုဟန် ထောက်ပံ့ပေးထားသော ရန်ပုံငွေဖြင့် ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် နေ့စဉ်ဆက်ဆံရေးများတွင် စုဟန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပို၍ မြင့်မားနေပုံရသည်။

စုဟန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နင်ကျီပိုင်ကလည်း အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထရပ်၍ ကြိုဆိုလေသည်။

"ဆရာနင်" စုဟန်က ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"မကြာသေးခင်က လေ့ကျင့်မှုတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား" နင်ကျီပိုင်က စကားစလိုက်သည်။ နံဘေးတွင်မူ နင်ဝမ်ထုံက လက်ဖက်ရည်ကြမ်း တစ်အိုး ခပ်ပေးပြီးနောက် ရိုသေစွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်" စုဟန်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုမှာ အခုထိ နားမလည်သေးတာလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ"

"ဘာကိစ္စများလဲ" သူ၏ အဓိက အထောက်အပံ့ပေးသူ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နင်ကျီပိုင်မှာလည်း မသိလိုက်ဘဲ ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး အလေးအနက် နားထောင်မည့် အသွင်မျိုး ပြင်လိုက်သည်။

"သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်ငါးဆင့် ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။ အဆင့်မြင့်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားရင် အအေးဒဏ်၊ အပူဒဏ်ကို ခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ရောဂါဘယ ကင်းဝေးမယ်၊ အသက်တစ်ရာကျော်အထိ ကျန်းမာသန်စွမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါပဲလား... တစ်စုံတစ်ရာသော အထူးနည်းလမ်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆေးဝါးတွေ သုံးပြီးတော့ လူသားတို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေရအောင် ပိုမြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်ကို ရောက်အောင် သွားလို့ရနိုင်မလား" စုဟန်က နင်ကျီပိုင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ နင်ကျီပိုင်၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာမှာ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ သူ မပြစ်မှားဝံ့သူ ဖြစ်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောကမှာ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရန်သူအများအပြားကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရင်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စစ်သည်တွေကို လက်ဗလာနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်ရင်တော့ ထိပ်တန်းအဆင့်လို့ သတ်မှတ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်တောင်မှ တစ်ကြိမ်တည်းမှာ စစ်သည် ဆယ်ယောက်လောက်ကိုပဲ အနိုင်ယူနိုင်တာပါ။"

"သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်က ရှေးဟောင်းကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ဖို့တော့ မကူညီနိုင်ပါဘူး။ ပိုအရေးကြီးတာကတော့ သူက စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းညှိပေးပြီး မျှတတဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းတာပါ။ ဒီလောကမှာ လူတစ်ယောက်ကို အဲဒီကန့်သတ်ချက်တွေ ကျော်လွန်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုး မရှိပါဘူး။"

"သိုင်းလောကက သိုင်းဆရာကြီးတွေတောင်မှ အကြောင်းရင်း နှစ်ခုကြောင့် အစွမ်းထက်နေကြတာပါ။ ပထမအချက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ အချိန်နဲ့ ခွန်အား အားလုံးကို သိုင်းပညာအတွက်ပဲ အသုံးပြုပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ စွဲမြဲသွားအောင် လေ့ကျင့်ထားလို့ပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ဦးနှောက်က မစဉ်းစားခင်မှာတင် ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမြန်အောင် လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ပြိုင်ဘက်ထက် နောက်ကျမှ လှုပ်ရှားပေမဲ့ အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တာပါ"

"အဲဒီလိုလား..." စုဟန်က နင်ကျီပိုင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူ၏ ဆရာမှာ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ရဲ့ သိုင်းကကွက်တွေကို တစ်ချက်လောက် ပြပါဦး၊ မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှု ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" စုဟန်က ထပ်မံ မေးမြန်းချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နင်ကျီပိုင်က လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

စုဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံတည်း သောက်လိုက်ကာ ဖျာပေါ်မှ ထလိုက်သည်။

သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကို ကကွက်လေ့ကျင့်ခန်းနှင့် အသက်ရှူနည်းဟူ၍ နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။

ကကွက်လေ့ကျင့်ခန်းဆိုသည်မှာ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်တွင် ပါဝင်သော ငြိမ်သက်သည့် လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဂါထာမန္တန်များ ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် တွဲဖက်ထားသည်။ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်တွင် ကကွက် ၁၂ ကွက် ပါဝင်ပြီး လက်နှင့်ခြေ၊ တံတောင်နှင့်ဒူး၊ ပုခုံးနှင့်တင်ပါးတို့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် ညှိယူရသော အခြေခံ ကကွက်မှသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းကာ လက်မောင်းများကို အထက်အောက် ဖြန့်ထုတ်၍ ခေါင်း၊ လည်ပင်းနှင့် ကျောရိုးတို့ကို မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ထားရှိရသော နောက်ဆုံး ကကွက်အထိ ပါဝင်သည်။ ကကွက်တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ကူးပြောင်းရာတွင် ချောမွေ့နေပြီး အသက်ရှူသံ တည်ငြိမ်နေပါက သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အသက်ရှူနည်းမှာလည်း အထူးအဆန်း မဟုတ်ဘဲ ရိုးရှင်းလှသည်။ သာမန် အသက်ရှူခြင်းမှာ အဆုတ်ဖြင့်သာ ရှူခြင်းဖြစ်၍ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ချိန်တွင် အသက်ရှူမြန်လာတတ်သည်။ သို့သော် အချို့သော မန္တန်များနှင့် အသက်ရှူနည်းစနစ်များ၏ အကူအညီဖြင့် လေကို ဝမ်းဗိုက်အတွင်းပိုင်းရှိ အင်္ဂါရပ်များအထိ ရောက်ရှိအောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သောကြောင့် အသက်ရှူသံမှာ ရှည်လျားပြီး အားပါလာသည်။ ဤနည်းစနစ်မှာ စုဟန် အရင်က ကြုံတွေ့ဖူးသော အဆင့်မြင့် အသံလေ့ကျင့်ခန်း နည်းစနစ်အချို့နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

"မဆိုးဘူး၊ တကယ့်ကို မဆိုးဘူး" ကကွက်အချို့ ကပြပြီးနောက် စုဟန်၏ နဖူးတွင် ချွေးစကလေးများ စို့နေသည်။ နင်ကျီပိုင်က သန့်ရှင်းသော ပုဝါဖြူတစ်ထည်ကို ကမ်းပေးရင်း ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။ "သိုင်းပညာလမ်းစဉ်မှာ မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီပါတာပဲ။ အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် မင်းလည်း သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုဟန်၏ အဖြေကိုပင် မစောင့်ဘဲ သူဘာသာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း သိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်တာက မင်းအတွက်တော့ သိပ်အရေးမပါလှပါဘူးလေ"

သာမန်လူများအတွက် သိုင်းပညာသည် ဘဝလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသော စုမိသားစုအတွက်မူ သိုင်းပညာမှာ အရေးမကြီးလှချေ။ သားကြီးဖြစ်သည့်အတိုင်း စုဟန်သည် များပြားလှသော မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို ဆက်ခံရမည် ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ လူအများက မနာလိုလောက်စရာပင်။

"ဆရာနင်... ကျွန်တော် ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း နေချင်ပါတယ်" စုဟန်က ပုဝါကို လှမ်းယူကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အေးအေး... ရတာပေါ့" နင်ကျီပိုင်က ဘာမျှ ထွေထွေထူးထူး မစဉ်းစားဘဲ "တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အောက်ထပ်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်လေ" ဟု ပြောကာ ထွက်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

စုဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နင်ကျီပိုင် လှေကားမှ ဆင်းသွားပြီးနောက် စုဟန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်ရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော နံရံဆေးရေးပန်းချီကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။