အခန်း ၁၉ - မြူနှင်းမိစ္ဆာ

ချင်းမော်တောင်!

စုဟန်၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ဒါက ချင်းမော်တောင်က ဆရာသခင်ကြီး နှစ်ယောက်ပဲ။ သူတို့ ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲလို့ တွေးနေတာ၊ လမ်းမှာတင် အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ကြတာကိုး။”

သူသည် ထိုဆရာသခင်ကြီး နှစ်ဦးထံမှ တစ်ခုခု သင်ယူနိုင်ရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေက...

စုဟန် အံ့အားသင့်သွားသလို အနည်းငယ်လည်း စကားမဲ့သွားရသည်။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အခြေအနေများကို သူ ခန့်မှန်းကြည့်မိသည်။ ချင်းမော်တောင်မှ ဆရာသခင်ကြီး နှစ်ဦးသည် လမ်းခရီးတွင် ဟေးခွေတောင်ကို ဖြတ်ကျော်စဉ် မိစ္ဆာများ၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် သွေးနံ့များအရ ချင်းမော်တောင်မှ ဆရာသခင်ကြီးများသည် နာမည်နှင့်လိုက်အောင်ပင် အစွမ်းထက်ကြပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ မသေဆုံးမီ ဟေးခွေတောင်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မိစ္ဆာကို ဒဏ်ရာရအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာ၏ ဒဏ်ရာ မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကိုမူ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

စုဟန်သည် အဆောင်အယောင်တံဆိပ်ကို ဘေးတွင်ချထားလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ စုတ်ပြဲနေသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအထုပ်ထဲတွင် အပိုအဝတ်အစားအချို့၊ မရေရာသော အဆင်တန်ဆာအချို့နှင့် သတ္တုပစ်လက်နက်များ၊ ငွေစအချို့သာ ပါရှိသည်။

စုဟန် အလွန်လိုချင်နေသည့် ကျင့်စဉ်ကျမ်းစာများမူ ပါမလာခဲ့ပေ။

“ဟုတ်တာပေါ့လေ၊ ဘယ်သူက လောကဓံထဲ လှည့်လည်သွားလာရင်း လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာတွေကို ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်လာပါ့မလဲ။” ဤသို့ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကြိုတင်တွေးဆထားသော်လည်း စုဟန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

သူသည် အထုပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စုစည်းလိုက်ပြီး နောက်မှ အသေးစိတ်လေ့လာရန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထိုအရာများမှ တစ်ခုခု ရနိုင်ကောင်းပါ၏။ အလုပ်များပြီးစီးပြီးနောက် သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူနှင်းများသည် ပိုမိုထူထပ်လာပြီး ရှေ့ရှိ မိမိလက်ကိုပင် မမြင်ရတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အသံတစ်သံမျှ မရှိဘဲ ဖြူဖွေးနေသော နယ်မြေကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မိစ္ဆာ၏ ထူးခြားသော အနံ့ဆိုးမှာမူ ပိုမို သိသာထင်ရှားလာသည်။

လာနေပြီ!

စုဟန်၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။ မြူနှင်းများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုမိစ္ဆာသည် ချင်းမော်တောင်မှ ဆရာသခင်ကြီးနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမိစ္ဆာသည် အလွန်အင်အားကြီးမားလှသည်။

ယခင်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော ရေဖုတ်ထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုသန်မာပြီး အဆင့်အတန်းချင်း လုံးဝမတူပေ။ ၎င်းသည် မြူနှင်းများထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို တိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ယခု သူသည် နောက်ထပ်သားကောင်အဖြစ် ပစ်မှတ်ထားခံနေရပြီဖြစ်သည်။ အခြေအနေက အလွန်အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။

စုဟန်၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ တိုက်ပွဲက မစတင်သေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ အရေပြားပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ငွေအပ်များစွာ ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သိုင်းပညာကို စတင်လေ့ကျင့်ကတည်းက စုဟန်အတွက် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သန့်စင်သော ယန်ကျင့်စဉ် သည် တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်လာပြီး သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် နီမြန်းသော ကြွက်သားမျှင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ လှပသော အလင်းစက်ပုံစံများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပူပြင်းလှသော ‘ယန်’ အစွန်းရောက် အတွင်းအားများ သည် သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း ဟိန်းဟောက် စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ပိုမို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

စုဟန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်လာပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များသည် မြူနှင်းများကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သစ်တောအတွင်းတွင် ရွှေရောင်မီးအိမ်နှစ်လုံး လင်းထိန်လာသည်။ ထိုအရာမှာ မြူနှင်းထဲမှ မိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။

သတ်ပစ်ရမည်!

၎င်းသည် ယခုအချိန်တွင် အားနည်းနေပြီး ဒဏ်ရာများမှာလည်း လုံးဝ မပျောက်ကင်းသေးပေ။ ၎င်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး ၎င်း၏ အသွေးအသားကို ဝါးမြိုကာ ပါရမီများကို လုယူနိုင်လျှင် သူသည် အမှန်တကယ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

မိစ္ဆာ၏ စူးရှသောအနံ့မှာ စုဟန်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ သူ၏ ခံတွင်းမှ တံတွေးများ ထွက်လာပြီး အစာအိမ်က လှုပ်ရှားလာကာ ကြွက်သားများသည် သံချည်ကြိုးများကဲ့သို့ တင်းမာသွားပြီး အားအင်များကို စုဆောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆဲလ်တိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးတစ်ခု ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ဦးနှောက်ထံသို့ ပေးပို့နေကြသည်။

မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးစက်ကြီးများ စတင်ကျဆင်းလာပြီး စုဟန်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားသည်။ ထိုမိုးရေများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်သည့် အပူရှိန်ကြောင့် အငွေ့ပျံသွားပြီး မြူနှင်းများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်စက်၊ တတိယတစ်စက်... မိုးများ ပိုမိုသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် မိုးသံများ ဆူညံသွားသည်။

ဝုန်း!

ချောက်ကမ်းပါးများကြားတွင် မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ မိုးစတင်ရွာပြီ။

အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြူဖြူများသည် စတင်ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တောအုပ်ထဲရှိ ရွှေရောင်မျက်လုံးများမှာလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မိစ္ဆာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စုဟန်သည် ရင်ထဲမှ နှမြောတသစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တင်းမာနေသော ကြွက်သားများကို လျှော့ချကာ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်မှ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စေးကပ်နေသည်ကို သတိထားမိတော့သည်။

ချွေးပေါက်များမှ ထွက်လာသော ချွေးများနှင့် မိုးရေများ ရောယှက်ကာ စုဟန်၏ အဝတ်အစားများမှာ လုံးဝ စိုရွှဲသွားပြီး စေးကပ်လေးလံသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ခရက်!

သူသည် အင်္ကျီကော်လာကို အနည်းငယ် ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ သန်မာသော ရင်အုပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ကြေးနီရောင် အရေပြားပေါ်တွင် ရေစက်များ တွဲခိုနေသည်။

မိမိကိုယ်မိမိ သတိမထားမိဘဲ ဟေးခွေတောင်ခြေရှိ ကုန်းစောင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို စုဟန် သိလိုက်ရသည်။ မြောက်ဘက်တွင် ကိုးကွေ့မြစ် ရှိပြီး တောင်ဘက်တွင် ချန်ချင်းခရိုင် ရှိသည်။ မြင့်သောနေရာတွင် ရပ်ကြည့်လိုက်လျှင် ချန်ချင်းခရိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းအတော်များများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

မီးခိုးရောင် ရှေးဟောင်းမြို့ရိုးကြီးများသည် ရေမှော်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အပေါ်တွင် မိုးတိမ်များ မှိုင်းညို့နေသည်။ မိုးစက်များ ကျဆင်းနေသော်လည်း မြို့ပေါ်တွင် အဝါရောင်မီးခိုးတန်းများ လွင့်ပျံနေသည်။

“မီးခိုးတွေ၊ ရေမိစ္ဆာ၊ ကပ်ရောဂါ၊ ပုပ်ပွနေတဲ့ အလောင်းတွေ...” ချန်ချင်းခရိုင်မှ ထွက်လာစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ထုံထိုင်းနေသော မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး စုဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

‘ကျိုးမင်းဆက် ၁၁၆ ခုနှစ်တွင် လျန်ရှန်းမြို့၌ ရေမိစ္ဆာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးသည် (၁၀) ရက်တိုင်တိုင် မရပ်မနား ရွာသွန်းခဲ့ပြီး ကပ်ရောဂါများ ပြန့်နှံ့ကာ လူအချင်းချင်း ကိုက်ခဲစားသောက်ကြသဖြင့် မြို့သူမြို့သား တစ်သိန်းကျော် သေကြေပျက်စီးခဲ့ရသည်’

‘ရေသည် ကပ်ရောဂါကို ပြန့်နှံ့စေနိုင်သည်...’

‘ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရသူများသည် ရူးသွပ်သွားကြပြီး ခွန်အားများ အဆမတန် တိုးလာကာ အချင်းချင်း ကိုက်ခဲကြလိမ့်မည်’

“ချန်ချင်းခရိုင်တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ။” မိုးထဲတွင် စုဟန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် အကြောများ ထောင်ထွက်လာသည်။

“မိုးရွာနေပြီဆိုတော့ အဲဒီရေမိစ္ဆာက စတင်လှုပ်ရှားနေပြီ။”

“ရေမိစ္ဆာ... ကောင်းပြီလေ၊ အဆုံးအဖြတ်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။”

“ချင်းမော်တောင်ကလူတွေ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ငါပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်။ အဲဒီကောင်သာ ပေါ်လာရဲရင် သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့!”

“ဒါပေမဲ့...”

စုဟန်သည် အဆင့်အတန်းပြဘောင် ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ‘အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာ’ ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

အမှတ်ပေါင်းထည့်မည်! အမှတ်ပေါင်းထည့်မည်! အမှတ်ပေါင်းထည့်မည်!

“အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာကို ဖောက်ထွက်မှုအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီ။ သန့်စင်သော ယန်ကျင့်စဉ်နှင့် ထပ်တူကျနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်မည်လား?”

“အတည်ပြုသည်...”

“ပေါင်းစပ်နေသည်... ပေါင်းစပ်နေသည်... ပေါင်းစပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ!”

[ယန်အစွန်းရောက် အနက်ရောင် မိစ္ဆာသိုင်း - (ထူးခြားချက်များ - ယန်အစွန်းရောက် အတွင်းအား၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း ဟိန်းသံ)]

ပူပြင်းလှသော ယန်အစွန်းရောက် အတွင်းအားများသည် သူ၏ ကြီးမားသော သွေးကြောများအတွင်း စီးဆင်းသွားပြီး မိုးရေများကို အငွေ့ပျံစေကာ မြူခိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ဟိန်း!

လူသားမဟုတ်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုသည် မြူနှင်းများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ သစ်ပင်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ရေစက်များ လွင့်စင်ကာ ငှက်အုပ်များမှာလည်း တောင်ပံခတ်လျက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

...

“ဒါ... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ?”

စုမိသားစု စံအိမ်တွင်။

သည်းထန်သော မိုးထဲတွင် စုကွေ့သည် ခမောက်ဆောင်းလျက် ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ စကားများပင် ထစ်နေရှာသည်။

“ဒီလူတွေအားလုံး ရူးသွားကြတာလား?”

ဘုန်း! ဘုန်း!

သစ်သားတံခါးကြီးသည် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် တုန်ခါနေသည်။ သန်မာသော အစောင့်အရှောက်နှစ်ဦးက သစ်သားတိုင်များဖြင့် ထောက်ထားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်သံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သစ်သားတံခါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ လူကြီးတစ်ယောက်၏ ပေါင်လုံးခန့်ရှိသော တံခါးမင်းတုတ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး အပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ကျလာသည်။

ဂြောက်!

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ မင်းတုတ်ကျိုးသွားသည်။ အနီရောင်တံခါးကြီး ပြိုလဲသွားပြီး လမ်းမပေါ်မှ ရူးသွပ်ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများမှာ ရေမည်းလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ စံအိမ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ထုံထိုင်းကာ အမူအရာကင်းမဲ့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဖောယောင်နေသည်။ အရေပြားပေါ်တွင် အဝါရောင်ပုပ်ပွနေသော အနာစိမ်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပါးစပ်မှလည်း စေးပျစ်သော တံတွေးများ ထွက်ကျနေသည်။ စုကွေ့နှင့် အခြားသူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောတိုက်နေသည့် နီမြန်းသော အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ လက်သွားကြလေသည်။