အခန်း ၁၈ - အစိမ်းရောင်လှံ

"ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သွားလိုက်မယ်" လို့ စုဟန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

"မင်းလား?" စုကွေ့က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး "အဲဒါ ကောင်းတဲ့အကြံ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?" ဟု ဆိုသည်။

"ဒီမှာနေတာလည်း အန္တရာယ်ရှိတာပါပဲ" ဟု စုဟန်က ပြောသည်။ "ရေတွင်းက ညစ်ညမ်းနေပြီ။ ဒီကိစ္စ မရှိရင်တောင် ဟေးခွေတောင်ကို ငါသွားကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါ့အပြင် တခြားသူ ဘယ်သူသွားသွား အလကားပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ကိုယ်ခံပညာ စတင်လေ့ကျင့်ကတည်းက စုဟန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ပို၍ ပြတ်သားလာခဲ့သည်။ မိမိသားအရင်း၏ ရှေ့တွင် စုကွေ့မှာ မိမိကိုယ်ကို ပိုပို၍ အသုံးမကျသလို ခံစားလာရသည်။

"အကူအညီဖြစ်အောင် လူအချို့ မင်းနဲ့အတူ ထည့်ပေးရမလား?" ဟု စုကွေ့က အကြံပြုသည်။

"မလိုဘူး" စုဟန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ကွာခြားချက်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။"

တကယ်တမ်း အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေမျိုးနှင့် တွေ့ကြုံပါက အစောင့်အရှောက် နှစ်ယောက်လောက် ပါလာခြင်းမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း စုဟန်မှာ တစ်ယောက်တည်းဆိုပါက ပို၍ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားလာနိုင်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုလည်း သွားပေါ့" စုကွေ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီကမ္ဘာကြီးက... ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူသည် ပိုပို၍ သူစိမ်းပြင်ပဖြစ်လာသလို ဝေခွဲမရ ဖြစ်လာသည်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိခင်မှာပင် စုဟန်သည် မိသားစုကြီး၏ ကျောရိုးနှင့် အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

"ငါ အခုပဲ ထွက်သွားတော့မယ်။"

အချိန်မဖြုန်းချင်သဖြင့် စုဟန်က အမှာစကား အနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ အားအင်အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားသောကြောင့် ခြံထဲက အလှစိုက်ပင်များပင် လှုပ်ခါသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စုဟန်၏ ပုံရိပ်သည် စုကွေ့၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

စုကွေ့က အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ယံတွင် ခဲရောင်တိမ်တိုက်များက နိမ့်ဆင်းနေပြီး မြို့ပြင်က လွင်ပြင်ဆီမှ မိုးရွာတော့မည့် အတိတ်နိမိတ်ဖြစ်သော ထစ်ချုန်းသံများ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။

***

ကျွီ...။

အဖြူရောင်ဦးခေါင်းနှင့် အမည်းရောင်အတောင်ပံပါသော ငှက်တစ်ကောင်က မြို့၏ လေတိုက်ရာဘက် အထက်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ စုဟန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ချန်ချင်းခရိုင်၏ အနောက်ဘက်မြို့ရိုးနားက "ကြွက်လမ်းကြား" ဟု လူသိများသော ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ ပတ်ဝန်းကျင် အဆိုးရွားဆုံးနှင့် နာမည်မကောင်းဆုံး နေရာဖြစ်သည်။ အမှိုက်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပြည့်နေသော လမ်းကြားမှာ မှောင်မည်းနေပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်လည်း ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော အိမ်အိုလေးများ ရှိနေသည်။

ဖာထေးထားသော အဝတ်ဟောင်းများကို အိမ်ရှေ့ရှိ ဝါးလုံးတန်းများတွင် လှန်းထားပြီး ယောကျ်ားဝတ်နှင့် မိန်းမဝတ်မှာ အရောင်လေးသာ အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ အိမ်ရှေ့တွင်လည်း ပျက်စီးနေသော ခုံတန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ ခွေးချေးပုံကို တစ်ယောက်ယောက်က နင်းထားသဖြင့် ပေကျံနေသည်။

လမ်းကြားထဲမှ ချောင်းဆိုးသံများနှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ဘီးလှိမ့်သံများကို စုဟန် ကြားလိုက်ရသည်။ အမှောင်ထဲမှ လက်တွန်းလှည်းတစ်စီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာသည်။ လှည်းပေါ်တွင် အလောင်းသုံးလောင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပုံထားပြီး လှည်းတွန်းသူမှာ မျက်နှာကို မီးခိုးရောင်အဝတ်ဖြင့် စည်းထားသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာမူ ဖျားနာနေပုံ ပေါက်နေသည်။

စုဟန်က လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး လမ်းကြားထဲသို့ သေချာကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ပိန်ချုံးနေသော အရိပ်များက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ထုံထိုင်းနေပြီး အရေပြားပေါ်တွင်မူ ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်လာသော အနာအဆာများ ပြည့်နေသည်။ စိတ်ထင်၍ပင်လား မသိ၊ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အဝါရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို စုဟန် မြင်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လူတွေ အများကြီးပဲ၊ အားလုံးက ကပ်ရောဂါ ကူးစက်ခံထားရတာပဲ။"

ရှုမိသားစု၏ အိမ်ရှေ့တွင် ပုပ်ပွနေသော အလောင်းက လူများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဖြစ်စဉ်ကို သူ သတိရသွားသည်။ အခြေအနေ မဟန်တော့သည့် ဤဆင်းရဲသားများကို ကြည့်ပြီး စုဟန်လို သန်မာသူပင် ရင်ထဲ၌ စိမ့်တက်သွားရသည်။

ချန်ချင်းခရိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မြောက်ဘက်ရှိ လမ်းမကြီးအတိုင်း သူ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင်နား ရောက်သည့်အခါ တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်သည်။ ဆက်သွားလျှင် အစောင့်အရှောက်များ ရေခပ်လေ့ရှိသည့် 'ကျိုချူမြစ်' သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ချုံပုတ်များ ပေါက်နေပြီး အနီရောင်ရင့်ရင့် အသီးလေးများ သီးနေသည်။

ထိုအသီးများကို "မြေလျှို့ဝှက်သီး" ဟု ခေါ်ပြီး တိုင်းရင်းဆေးတစ်မျိုးဟု ဆိုကြသည်။ ဆေးဘက်ဝင်ပုံကိုမူ စုဟန် သေချာမသိပါ။ သို့သော် ထိုအသီးကို စားပြီးပါက ပါးစပ်မှာ မည်းနက်သွားပြီး ဘယ်လိုမှ ပြောင်အောင် သုတ်၍မရကြောင်းမူ သူ မှတ်မိနေသည်။

သူ ရှေ့ဆက်သွားပြီး မတ်စောက်သော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို ပတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း မလှမ်းမကမ်းမှ ရေစီးသံကို စုဟန် ကြားလိုက်ရသည်။ ချန်ချင်းခရိုင် မြောက်ဘက်တွင်ရှိသော ကျိုချူမြစ်သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနောက်မှ အရှေ့သို့ မပြတ်စီးဆင်းနေသည်။ ငယ်စဉ်က စုဟန်၊ စုရှန့်နှင့် စုလီတို့သည် အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ငါးဖမ်းထွက်၊ ပျော်ပွဲစားထွက် လေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် နွေဦးတွင်မူ တောင်ပေါ်မှ နှင်းများ အရည်ပျော်ခြင်းကြောင့် မြစ်ရေက ပိုများလာပြီး အနည်းငယ် နောက်ကျိနေတတ်သည်။

အတိတ်မှ ပုံရိပ်များက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသော်လည်း စုဟန်မှာမူ သတိလက်လွတ် မလုပ်ဆောင်ပါ။ တောအုပ်ထဲတွင် မြူများ စတင်ကျလာပြီဖြစ်သည်။ မြစ်၏ နောက်ကျိနေသော ရေပြင်ပေါ်တွင် ပိုးသားလို ဖြူဖွေးသည့် မြူများက ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တိတ်တဆိတ်ပင် အနောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားနေခြင်းက အလွန်ပင် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။

မြူနှင်းများသည် ရေပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် မြစ်ကမ်းရှိ ပျက်စီးနေသော ဆိပ်ကမ်းဟောင်းများ၊ ချုံပုတ်များနှင့် ကျောက်ဆောင်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နောက်ဆုံး စုဟန်၏ ခြေကျင်းဝတ်များအထိ ရောက်ရှိလာသည်။ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစိမ့်သွားသဖြင့် စုဟန်၏ ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင်လည်း 'ကျိ' လှည့်ပတ်မှုကြောင့် မီးတောက်များ ဝင်းလက်လာသည်။

ဤမြူမှာ သာမန်မြူ မဟုတ်ပေ။ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ပင်ထားရုံသာမက မြစ်ရေစီးသံကိုပါ ဝေးကွာသွားစေသည်။ မကြာခင်မှာပင် စုဟန်၏ ရှေ့၌ အဖြူရောင် မြူများကလွဲ၍ ဘာမှမမြင်ရတော့ဘဲ အနီးနားရှိ ၃ မီတာ ပတ်လည်လောက်သာ မြင်ရတော့သည်။

"တဖျပ်ဖျပ်!"

အထက်မှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီး သစ်ကိုင်းများ လှုပ်ခါသွားသည်။ စုဟန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ခေါင်းလေးစောင်းပြီး သူ့ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်နေသော ဇီးကွက်ညိုတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အနက်ရောင် ဖိနပ်ဖြင့် မြေကြီးကို နင်းကာ ရှေ့ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ အမြင်နှင့် အကြားအာရုံများ ချို့ယွင်းနေသော်လည်း စုဟန်၏ အနံ့ခံအာရုံကမူ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ပြား မှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူသည် မိစ္ဆာများ၏ အနံ့ကို အလွန်ခံစားလွယ်သည်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင် သူ့အနား ရောက်လာသည်နှင့် စုဟန် ချက်ချင်း သိရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိစ္ဆာအနံ့ကို မရရှိခင်မှာပင် တခြားအနံ့တစ်ခုက စုဟန်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အရင်ဝင်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဟောင်းနွမ်းပုပ်ပွနေသော သွေးညှီနံ့ ဖြစ်သည်။

"ကျိုချူမြစ်မှာ ရေခပ်လာတဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေလား?"

ထိုအတွေးက စုဟန်၏ ခေါင်းထဲ၌ လက်ခနဲ ပေါ်လာသော်လည်း မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆိုပါ သွေးနံ့သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မဟုတ်ဘဲ မြေကြီးနှင့် ရောနှောကာ စိုထိုင်းပုပ်ပွနေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့၏ အလောင်းများကို တောကောင်များနှင့် ငှက်များက ထိုးဆိတ်စားသောက်ထားကြကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

စုဟန်က သွေးနံ့လာရာဘက်သို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ချုံပုတ်များကို တိုးဝှေ့ပြီး တောထဲသို့ ဝင်လိုက်သည့်အခါ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် ဦးခေါင်းနှင့် ကိုယ်လက်များ ပြတ်တောက်နေသော အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေသည်။ အသားများမှာ အစားခံထားရပြီး ပုပ်ပွနေသော ဦးခေါင်းခွံများထဲတွင်မူ လောက်ဖြူဖြူများက မျက်တွင်းဟောက်ပတ်များထဲမှ ဝင်ချည်ထွက်ချည် လုပ်နေကြသည်။ မြေကြီးများ လန်နေခြင်း၊ သစ်ပင်များ ကျိုးပဲ့လဲကျနေခြင်းနှင့် ချုံပုတ်များ ပျက်စီးနေခြင်းတို့က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

စုဟန်၏ နှာခေါင်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပုပ်ပွနေသော လူသွေးနံ့အောက်တွင် သင်းပျံ့သော သွေးနံ့တစ်မျိုး ရှိနေသေးသည်။ ထိုအနံ့မှာ လူ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်ထံမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာထံမှသာ လာနိုင်သည်။ ပြီးတော့ ထိုကဲ့သို့ သင်းပျံ့သောအနံ့က ထိုမိစ္ဆာသည် အားနည်းသောကောင် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

စုဟန်က ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး အလောင်းများကို သေချာလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ အရိုးစုများနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများအောက်ရှိ သွေးစိုနေသော မြေကြီးထဲတွင် သစ်သားတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် တံဆိပ်ပြားကို ကောက်ကိုင်ပြီး သေချာကြည့်လိုက်သည်။

ဟူး...။

စုဟန်၏ ရင်ဘတ်က တင်းကျပ်သွားပြီး မျက်မှောင်များမှာလည်း သိသိသာသာ ကျုံ့သွားသည်။ တံဆိပ်ပြား၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ရှေးဟောင်းစာလုံးများဖြင့် "ချင်းမော်" ဟု ရေးထိုးထားလေသည်။