အခန်း ၁၆ - ဘလက်ရှာ

“ဟင်၊ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ကြုံခဲ့လို့လား။”

လီစစ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စုဟန်၏ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိသည်။

“ကျွန်တော်တို့ တိုင်ဆွေ အသားကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ အဲဒါက မြေကြီးထဲကနေ ပေါက်နေတာဗျ။” လီစစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရွာသားတွေဆီကနေ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာ ကောလာဟလတချို့ ကြားခဲ့ရတယ်။”

“ပြောပါဦး။”

“အစတုန်းကတော့ ရွာသားတွေက မြေကြီးထဲမှာ ပေါက်နေတဲ့ တိုင်ဆွေကို တွေ့ခဲ့ကြတာ။ လူအများကြီးက တူးဖော်ပြီး အိမ်ယူသွားစားကြတာပေါ့။ ထူးခြားတာက ဘယ်လောက်ပဲ တူးထုတ်သွားပါစေ နောက်နေ့ဆိုရင် ပြန်ပေါက်နေတာပဲ။ ဟေးခွေတောင်က ရွာသားတွေကတော့ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားတဲ့ ရတနာလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ပြဿနာတွေ စတက်တော့တာပဲ...”

“တိုင်ဆွေအသားကို စားခဲ့တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး အစာငတ်ပြီး သေကုန်ကြတယ်တဲ့။” လီစစ်က ပြောလိုက်သည်။

“အစာငတ်ပြီး သေကုန်တယ် ဟုတ်လား။” စုဟန် မယုံနိုင်သလို ဖြစ်သွားသည်။

“ဟုတ်တယ်။” လီစစ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း “ရွာသားတွေ ပြောတာကတော့ အဲဒီတိုင်ဆွေအသားကို စားပြီးရင် တခြား ဘာကိုမှ စားလို့မရတော့ဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသားက ထူးဆန်းတယ်၊ စားလေလေ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး ပိန်ချုံးလာလေလေပဲ။ သေတဲ့အချိန်မှာ အရေပြားနဲ့ အရိုးပဲ ကျန်တော့တာ။ ကြည့်ရတာ အဲဒါက...”

“သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အာဟာရဓာတ်တွေကို အဲဒီတိုင်ဆွေအသားက စုပ်ယူစားသောက်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။” စုဟန်က တိုးတိုးလေး ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

“အတိအကျပဲဗျ။” လီစစ်က ထောက်ခံလိုက်သည်။

လီစစ်က ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော အမူအရာဖြင့် အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ -

“သေဆုံးသွားတဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးစုက ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးစုလိုပဲ။ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ အရိုးစုပေါ်မှာ ခြောက်ကပ်ပြီး မည်းမှောင်နေတဲ့ အရေပြားတစ်လွှာ ဖုံးအုပ်ထားသလိုမျိုး။ ကျွန်တော့်သက်တမ်းတစ်လျှောက် အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ တော်တော်လေး လန့်သွားမိတာ အမှန်ပဲ။”

“မှောင်ခိုဈေးက အဘိုးကြီးကတော့ စေတနာကောင်းနဲ့ ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ။” စုဟန်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“သခင်...” လီစစ်က စုဟန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

စုဟန်သည် သူဘာတွေးနေသည်ကို သိသဖြင့် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး လီစစ်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ကာ “အခု ငါ့ပုံစံက တစ်ခုခု ဖြစ်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား။”

လီစစ်က ခေါင်းခါပြသည်။

“ဒါဆို ရပြီပေါ့။” စုဟန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်၊ ရွာသားတွေကို ငွေဒင်္ဂါးဖြစ်ဖြစ်၊ အစားအစာဖြစ်ဖြစ်ပေးပြီး တိုင်ဆွေအသားနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့လိုက်။ မကောင်းတဲ့ ကောလာဟလတွေ ရှိနေပေမဲ့ ငါ့အတွက် အဲဒီပစ္စည်းက လိုအပ်တယ်။ ဒီကိစ္စကို မင်းလက်ထဲပဲ အပ်ထားမယ်။”

“စိတ်ချပါဗျ။” လီစစ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဇာတ်လမ်းက ထူးဆန်းနေသော်လည်း တိုင်ဆွေအသားကို စားမသုံးသရွေ့တော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဟေးခွေတောင်မှာ တိုင်ဆွေအသား ပေါ်နေတာ လပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး ရွာသားတွေလည်း အဲဒီမှာ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတာဝန်ကို လက်ခံပြီးနောက် လီစစ်ကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်ပြီး မကြောက်တော့ပေ။

“ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက ပိုပိုများလာပြီပဲ။” လီစစ် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စုဟန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရေတစ္ဆေအသားကို စားသုံးပြီးကတည်းက စုဟန်သည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်က ထူးခြားနေကြောင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူ့ထံ၌ရှိသော အစွမ်းအညွှန်းဘောင် က သူ့ကို အံ့မခန်းစွမ်းရည်ကို ပေးစွမ်းထားသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိန်စာအများစုနှင့် အလောင်းအဆိပ်များကို သူ မကြောက်ပေ။

သို့သော်လည်း ပေါ့ဆ၍တော့ မရ။ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲနေပြီး ရှေ့ဆက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူသည် အစဉ်သတိရှိနေရမည်။

...

ထိုသို့ဖြင့် အချိန်တစ်လခွဲခန့် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသော်လည်း ချန်ချင်းခရိုင်ရှိ လူများမှာမူ ထိုအခြေအနေအတွက် မပျော်ရွှင်နိုင်ကြပေ။ ထူးဆန်းပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လွန်းသော မြူမှိုင်းများက တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နွေဦး၏ တက်ကြွလှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်နေသည်။

မြို့ခံများအပေါ် ရေတစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး အကြိမ်ရေလည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။

ခရိုင်အစိုးရက သတင်းများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပြန့်နှံ့နေပြီး စနစ်တကျ ရှိမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြားလာသည်။

အကြမ်းဖက်မှု၊ ရန်ပြုမှုနှင့် လုယက်မှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေသည်။

တစ်လခွဲပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်တိုအတွင်း ချန်ချင်းခရိုင်၌ လူမိုက်ဂိုဏ်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုဂိုဏ်းများထဲမှ လူအင်အား အများဆုံး၊ လက်နက် အစုံလင်ဆုံးနှင့် အတင့်အဆုဆုံး ဂိုဏ်းများသည် အရာရှိများနှင့် အင်အားကြီး မိသားစုသုံးစုမှ လူများကိုပင် တိုက်ခိုက်ရန် ဝန်မလေးကြတော့ပေ။

ချန်ချင်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာသွားချင်သူများလည်း ရှိလာသည်။

သို့သော် ထွက်ခွာရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

ချန်ချင်းခရိုင်သည် ချိုင့်ဝှမ်းဒေသတွင် တည်ရှိပြီး ပြင်ပလောကသို့ ရောက်ရှိရန် ဟေးခွေတောင်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဟေးခွေတောင်တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ခရီးသွားရန် အဆင်ပြေသည်။

သို့သော် မကြာသေးမီက ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ တောင်ပေါ်တွင် မြူများ စတင်ဆိုင်းလာပြီး ခရီးသွားများကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ တိုက်ခိုက်သည့် သတင်းများ မကြာခဏ ကြားနေရသည်။

လမ်းများ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် ချန်ချင်းခရိုင်သည် ကြီးမားသော သံလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

ယင်းက မြို့အတွင်းရှိ လေထုကို ပိုမိုဖိနှိပ်ပြီး ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာစေသည်...

ဒိုင်း!

မိုးတိမ်များ လိပ်တက်နေပြီး ရာသီဥတုက အုံ့မှိုင်းနေသည်။

ဝေးလံသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မိုးခြိမ်းသံ ကြားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးနီနီနှင့် ကျီးကန်းနက်အချို့သည် အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်မှ ဝဲပျံနေကြသည်။

အိမ်စွန်းအောက်တွင် စုဟန် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

[စုဟန်]

[အရပ် - ၁.၉၀ မီတာ]

[အလေးချိန် - ၂၆၅ ပေါင်]

[အဆင့် - သွေးကြောအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ၅၅%]

[ကျင့်စဉ် - သန့်စင်သော ယန်ကျင့်စဉ် အဆင့် (၈) (အထူးအာနိသင် - သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်)၊ အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာ (အခြေခံ)]

[ဂုဏ်သတ္တိအမှတ်များ - ၃၀]

ဟေးခွေတောင်မှ ထူးခြားသော သားရဲအသား အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိအမှတ်များ တိုးနှုန်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

ထို့အပြင် သွေးကြောအသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာလည်း ၃၅ မှ ၅၅ အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ကျင့်စဉ်ပိုင်းတွင်မူ...

ဂုဏ်သတ္တိအမှတ် ၃၀ ရှိသော်လည်း သန့်စင်သော ယန်ကျင့်စဉ်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ မတက်နိုင်ဘဲ အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုးနေသည်။

ဤကျင့်စဉ်မှာ သူကျင့်ကြံနိုင်သမျှ အထ က်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း စုဟန် ခန့်မှန်းမိသည်။ ရှေ့ဆက်တိုးရန် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဂုဏ်သတ္တိအမှတ် အမြောက်အမြား လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကိုမူ စုဟန် ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးပေ။

သို့သော် ဤအတောအတွင်း စုဟန်သည် အတွင်းအားကျင့်စဉ်နှစ်ခုအနက် အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာကို အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာ၏ နောက်တွင် အပေါင်း (+) လက္ခဏာလေးတစ်ခု ဖျော့တော့စွာ ပေါ်လာသည်။

“အရင်ဆုံး ဂုဏ်သတ္တိအမှတ်တွေကို ဆက်စုထားဦးမယ်။ အမှတ် ၅၀ အထိ တက်လာတာတောင် သန့်စင်သော ယန်ကျင့်စဉ်ကို ရှေ့တိုးလို့မရသေးဘူးဆိုရင်တော့ အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာနဲ့ အနီရောင် အဆိပ်ပညာ ဘက်ကို ပြောင်းကျင့်မယ်။”

စုဟန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲလိုက်သည်။

အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် စုဟန်သည် သွေးကြောအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုနားလည်လာခဲ့သည်။

မတူညီသော ကျင့်စဉ်များသည် မတူညီသော သွေးကြောများကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သန့်စင်သော ယန်ကျင့်စဉ်နှင့် သက်ဆိုင်သော သွေးကြောများသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင် ရှိပြီး အနက်ရောင် မိစ္ဆာပညာနှင့် သက်ဆိုင်သော သွေးကြောများသည် လက်မောင်းနှင့် လည်ချောင်းတို့တွင် ရှိသည်။

ဤအတွေးအတိုင်း ဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းက စုဟန်၏ သွေးကြောအသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေရန်အတွက် ကျောင်းတော်အသီးသီး၏ အားသာချက်များကို ပေါင်းစပ်ကျွမ်းကျင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါက မလွယ်ကူလှသော အလုပ်ပင်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ပါရမီက ထူးချွန်ပြီး အစွမ်းအညွှန်းဘောင်၏ အထောက်အပံ့လည်း ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မခက်ခဲသလို အချိန်လည်း အများကြီး ကြာမည်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့သော်လည်း...

စုဟန်သည် ကျင့်ကြံမှု စတင်ကတည်းက မိမိဘာသာသာ ရှာဖွေကျင့်ကြံလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ပြည့်စုံသော ကျင့်ကြံမှုစနစ် မရှိသေးသဖြင့် အကွေ့အကောက်များစွာ ကြုံနေရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

“ချင်းမောင်တောင်က သိုင်းဆရာကြီးနှစ်ယောက်က ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲ။”

စုဟန်သည် စုကွေ ပြောဖူးသော ချင်းမောင်တောင်မှ သိုင်းဆရာကြီးများကို သတိရမိသည်။ ၎င်းတို့ထံတွင် ဤနယ်ပယ်နှင့် ပတ်သက်သော အမွေအနှစ်များ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

သို့သော်...

လမ်းခရီးတွင် တစ်ခုခု ကြုံနေရသည်လား မသိပေ။

ချင်းမောင်တောင်မှ ချန်ချင်းခရိုင်သို့ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့်သာ ခရီးသွားရသော်လည်း အခုဆိုလျှင် တစ်လခွဲခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သိုင်းဆရာကြီးနှစ်ဦးထံမှ သတင်းအစအနပင် မရရှိသေးပေ။