အခန်း ၁၀ - ထိုက်ဆွေ

စုဟန်သည် သူ၏ အစောင့်အရှောက်နှစ်ဦးနှင့်အတူ မှောင်ခိုဈေး၏ ဗဟိုလမ်းမအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာရင်း ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်ခန်းများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ သူလိုအပ်သောအရာကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ် အဆင့်တက်သွားခြင်းက သူ့အား ဘက်ပေါင်းစုံမှ တိုးတက်မှုများ ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုသာမက စုဟန်၏ အာရုံခံစားမှုများသည်လည်း ထူးခြားစွာ ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ လေထုထဲရှိ ဟောင်းနွမ်းပုပ်သိုးသောအနံ့နှင့် ထိုအပုပ်နံ့များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည့် သွေးညှီနံ့သင်းသင်းကို သူ ရရှိနေသည်။ ဤနေရာသည် အေးချမ်းသောနေရာ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ မကြာခဏဆိုသလို သွေးထွက်သံယို ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိရာ မိုးရွာသွန်းမှုများကပင် ထိုသွေးညှီနံ့ကို စင်ကြယ်အောင် မဆေးကြောနိုင်ဘဲ သွေးစွန်းသော အရိပ်အယောင်များ စွဲကျန်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မှောင်ခိုဈေးအတွင်း လူအသွားအလာ အတော်အတန် ရှိနေသေးသော်လည်း လူတိုင်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ အလျင်အမြန် သွားလာနေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မော့ကြည့်သည့်အခါတွင်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အလွန်ပင် သတိကြီးလှသည်။

အချို့မှာ သူတို့၏ ရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်ထားကြသည်။

ဈေးအတွင်း သူတို့ရှာဖွေနေသောအရာကို တွေ့ရှိပါက ရောင်းသူနှင့် အကျီလက်ရှည်များအောက်တွင် လက်လှမ်းကာ တိတ်တဆိတ် ဈေးစကားပြောကြသည်။ ဈေးမတည့်ပါက ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဈေးတည့်ပါက အလျင်အမြန် ငွေချေကာ ထွက်သွားကြသည်။ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန် လူတိုင်းက တမင်တကာ အသံကိုနှိမ့်၍ အရောင်းအဝယ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်ကြသည်။

ရှေ့ဘက် ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုမှ ငါးညှီနံ့သင်းသင်း ထွက်ပေါ်လာရာ စုဟန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။

ရောင်းသူမှာ ဝါးခမောက်ဆောင်းထားပြီး လျှော်တေအင်္ကျီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စုဟန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝါးခမောက်အောက်တွင် မြေကြီးနှင့် နပန်းလုံးနေရသည့် ဆင်းရဲသား လယ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ညှိုးမှိန်ကာ ဝါဖျော့နေသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလယ်သမား၏ ရှေ့တွင် ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းကိုသာ ခင်းကျင်းပြသထားသည်။

၎င်းမှာ သွေးစ၊ ကြွက်သား သို့မဟုတ် အကြောမျှင် လုံးဝမပါဝင်ဘဲ ဖြူဖွေးနေသော အဆီခဲကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။ ထိုသို့ မြင်ရသော်လည်း အဆီများလွန်း၍ စေးကပ်နေခြင်းမျိုး မရှိဘဲ မျက်နှာပြင်မှာ ပျော့ပျောင်းကာ ရုန်းကန်အား ရှိလှသည်။ အကယ်၍ ထူးခြားသော အဆီနံ့သာ မရရှိခဲ့ပါက ၎င်းကို ဂျယ်လီတုံးကြီးတစ်ခုဟုပင် စုဟန် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

“ဒါက ဘာလဲ” ဟု စုဟန်က သိလိုစိတ်ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါက တိုင်ဆွေ (အသားပါ” ဟု လယ်သမားက စုဟန်၏ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း “မြေကြီးထဲက ပေါက်တာပါ။ စားလိုက်ရင် ကျန်းမာရေးအတွက် အရမ်းကောင်းသလို အသက်ဓာတ်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးပါတယ်” ဟု အလေးအနက် ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ကောင်းကောင်းရောင်းချင်ရင် အသက်ဓာတ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုပြီး အစွမ်းကုန် ကြွားလုံးထုတ်ရတာပဲ... ဟု စုဟန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ဝေဖန်နေသည်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် ထိုအဖြူရောင် အသားခဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပုံရသည်။ ငါးညှီနံ့အပြင် စုဟန်သည် ရင်းနှီးနေသော အနံ့သင်းသင်းလေး တစ်ခုကိုလည်း ရရှိနေသည်။

ထိုအနံ့ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

မကြာသေးမီကမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အသားနှင့် သွေးများထံမှ ဤအနံ့မျိုးကို စုဟန် ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

‘ဒီအသားက မိစ္ဆာဆီက လာတာလား’ စုဟန် တွေးတောမိသွားသည်။ သို့သော် မိစ္ဆာအနံ့မှာ အလွန်ပင် ပါးလွှာနေသောကြောင့် မိစ္ဆာကိုယ်တိုင်ဆီက ဖြစ်ဟန်မတူဘဲ မိစ္ဆာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည့် ဘေးထွက်ပစ္စည်းတစ်ခုခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“တစ်ပေါင်ကို ဘယ်လောက်လဲ” ဟု စုဟန်က မေးလိုက်သည်။

“တစ်ပေါင်ကို ငွေစတစ်ကျပ်ပါ” လယ်သမားက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြသည်။

“သဘောတူတယ်” စုဟန်သည် ဤတိုင်ဆွေအသားကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပြီး ဈေးဆစ်ရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ “မင်းမှာ ဘယ်နှစ်ပေါင်ရှိလဲ၊ အကုန်ယူမယ်။”

“အိတ်ထဲမှာ အားလုံး ပေါင်သုံးဆယ်ရှိတယ်၊ စုစုပေါင်း ငွေစ သုံးဆယ်ပါ” လယ်သမား၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ ဝါဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် မချုပ်တည်းနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အထင်းသား ပေါ်လာသည်။

စုဟန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေစအချို့ကို ထုတ်ကာ လယ်သမား၏ ရှေ့သို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

လယ်သမားက ၎င်းတို့ကို ဖမ်းယူကာ အလေးချိန်ကို ခဏတာ ချိန်ဆကြည့်ပြီး ပမာဏ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

“ဒီအသားတွေအားလုံး ခင်ဗျားအတွက်ပါပဲ” လယ်သမားက ငွေစများကို သူ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး ဝါးခမောက်ကို ပြန်ဆောင်းကာ အမှောင်ထုထဲသို့ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ ဆိုင်ခုံနှင့် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်နီကိုပင် ထားရစ်ခဲ့သည်။

တိုင်ဆွေအသားမှာ အပြင်ပန်းတွင် ပျော့ပျောင်းပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အတော်ပင် ခိုင်မာတောင့်တင်းလှသည်။

စုဟန်က ၎င်းကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားလိုက်သည်။

ဘေးရှိ အစောင့်နှစ်ဦးက စုဟန်ကိုယ်စား သယ်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းသော်လည်း သူက ခေါင်းခါကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

တစ်ကြောင်းမှာ ထိုအစောင့်နှစ်ဦးစလုံးသည် သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြပြီး ကီလိုဂရမ် ဆယ်ဂဏန်းရှိသော အလေးချိန်ကို ထမ်းပိုးကာ တောင်တက်လမ်း ဆယ်ကီလိုမီတာကျော် လမ်းလျှောက်ရန်မှာ သူတို့အတွက် မလွယ်ကူလှပေ။

အခြားတစ်ကြောင်းမှာမူ ဤတိုင်ဆွေအသားသည် မိစ္ဆာများနှင့် ဆက်နွှယ်နေနိုင်သည်ဟု သံသယရှိနေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး မသန့်ရှင်းသောအရာများနှင့် ထိတွေ့မိမည်ကို စုဟန် စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ ကီလိုဂရမ် ဆယ်ဂဏန်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သည့်အပြင် မည်သည့်ပင်ပန်းမှုကိုမျှလည်း မခံစားရပေ။

သူသည် မှောင်ခိုဈေးအတွင်း အရှေ့မှ အနောက်သို့ ဆက်လက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

စုဟန်သည် ငွေစ တော်တော်များများကို အသုံးပြုကာ သိုင်းပညာ အမျိုးအစားအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထိုသိုင်းပညာများသည် သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကဲ့သို့ အတွင်းအားကျင့်စဉ်များ မဟုတ်ဘဲ ဓားသိုင်းနှင့် လက်ဝှေ့ကွက် အမျိုးမျိုးသာ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ လက်ရာမြောက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း တန်ဖိုးနှင့် အစွမ်းသတ္တိပိုင်းတွင်မူ သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကို မမီပေ။

သူ ဝယ်ယူရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာမူ၊

အချို့သော ခွန်အားထုတ်လွှတ်မှု နည်းစနစ်များသည် လေ့လာရန် ထိုက်တန်သည်ဟု စုဟန် ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အနာဂတ်တွင် မိစ္ဆာများ ပိုမိုနိုးထလာပြီး ကမ္ဘာကြီး ပိုမိုရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာတော့မည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သဖြင့် စုဟန်သည် အိမ်တွင် ကျမ်းစာဆောင်အသေးလေးတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ သိုင်းလောကမှ သိုင်းပညာများကို စုဆောင်းရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူ့အိမ်ရှိ အစေခံများနှင့် အစောင့်အရှောက်များ လေ့လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများကို မတိုက်ခိုက်နိုင်လျှင်ပင် အခွင့်ကောင်းယူတတ်သော သာမန်လူများကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။

အဆုံးတွင်တော့ စုမိသားစုမှာ ကြီးကျယ်ထင်ရှားသော မိသားစုဖြစ်သည်။

စနစ်တကျ အုပ်ချုပ်မှုများ ပြိုလဲသွားပါက သူတို့ကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသူများစွာ ရှိလာနိုင်သဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

မှောင်ခိုဈေးတွင် သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကဲ့သို့သော အတွင်းအားကျင့်စဉ်မျိုး ထပ်မံမတွေ့ရသဖြင့် စုဟန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ဓားသိုင်းနှင့် လက်ဝှေ့သိုင်းအချို့ ရရှိခဲ့ခြင်းက ဤခရီးစဉ်ကို ထိုက်တန်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကီလိုဂရမ် သုံးဆယ်ကျော်ရှိသော တိုင်ဆွေအသားကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော ဝမ်းမြောက်စရာပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ရိတ်သိမ်းမှုက မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပါတယ်” ဟု စုဟန်က သူ၏ ထုပ်ပိုးမှုကို သယ်ဆောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် စာအုပ်များကို ငွေပုံအောသုံးကာ ဝယ်ယူခဲ့သဖြင့် အတော်ပင် အာရုံစိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူအချို့သည် စုဟန်၏ အနီးအနားတွင် မသိမသာ ဝဲလည်နေကြပြီး မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှသည်။ စုဟန်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် အနည်းငယ်ပင် မျှော်လင့်နေမိသေးသည်။ အကယ်၍ ထိုလူများက အခွင့်ကောင်းယူ၍ လုယက်ရန် ကြိုးစားလာပါက သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးမင်းဆက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်ရာ၊

စုဟန်သည် စည်းစိမ်ချမ်းသာများကြားတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အန္တရာယ် သို့မဟုတ် သွေးထွက်သံယိုမှုများနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးပေ။

သို့သော် သိုင်းပညာ တိုးတက်လာပြီးနောက်၊ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာများနှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် စုဟန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ဖြစ်လာနိုင်သော ပဋိပက္ခများအတွက် သူသည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖော်မပြနိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည်။ ဤခံစားချက်နှစ်ခုမှာ ရောယှက်နေသော်လည်း ဒုတိယခံစားချက်အပေါ် တောင့်တမှုက ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်...

စုဟန်သည် ကီလိုဂရမ် သုံးဆယ်ကျော်ကို ထမ်းကာ တောင်တက်လမ်းအတိုင်း သွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားခြင်းနှင့် မိစ္ဆာအသားကို စားသုံးထားခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် သာမန်လူများထက် သာလွန်သော ကြံ့ခိုင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

မှောင်ခိုဈေးရှိ လောဘကြီးသူအချို့သည် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့၏ အသက်ကိုသာ နှမြောတွန့်တိုသွားကြသည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာက အဖိုးတန်သော်လည်း ၎င်းကို ခံစားရန်မှာ အသက်ရှင်နေမှ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော စွန့်စားမှုကို ပြုလုပ်ရန်မှာ မထိုက်တန်ဟု သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့်၊

စုဟန်နှင့် အစောင့်နှစ်ဦးတို့သည် မြို့အတွင်းသို့ ချောမွေ့စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မြို့တံခါးများ ပိတ်ထားသည်ကို မြင်ရပြီး လမ်းမများပေါ်ရှိ လင်းထိန်နေသော မီးရောင်များနှင့် ကင်းလှည့်နေသော အစိုးရစစ်သည်များကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အစောင့်နှစ်ဦးစလုံးမှာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကြသည်။ တိုင်ဆွေအသားများကို ထမ်းလာသူမှာ စုဟန် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်နှင့် အမောတကော ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။