အခန်း ၅၄ - ကိုယ်ခံပညာကို သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ရမယ်
သောကြာနေ့မနက် နင်ဂျာအကယ်ဒမီရဲ့ ပထမနှစ် စာသင်ခန်းထဲမှာ ကျောင်းသားတွေက ကိုယ်ခံပညာအတန်းကို ဘယ်လိုတက်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေကြတယ်။
“ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလိုပဲ ထပ်လုပ်ကြမလား။” ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မေးတယ်။
“ဒီနေ့တော့ မလုပ်နဲ့ဦး။ မနေ့က ဆရာမူယွဲ့ ပြောတဲ့စကားတွေအရဆိုရင် ကိုယ်ခံပညာဆရာက ကိုယ်ခံပညာအတန်းထဲမှာ ငါတို့လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဆရာမူယွဲ့ဆီ သွားတိုင်ထားတာ သေချာတယ်။” ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုက တွက်ချက်ပြတယ်။
“ဆရာမူယွဲ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ဆိုရင် တခြားသူကို အဆုံးထိ ကူညီပေးတဲ့အနေနဲ့ ကိုယ်ခံပညာအတန်းချိန်မှာ လာပြီး လူစုခွဲကြည့်ရှုတာမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားကို ပြန်တိုင်တယ်ဆိုတာ အခုမှပဲ ကြားဖူးတော့တယ်။” ဂန်းဇီတေက လာညည်းတယ်။ ကိုယ်တိုင်တိုင်ရုံတင်မကဘဲ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ဖို့ ကြိုးစားတာက ပိုပြီးတော့ ဘာမှပြောစရာမရှိအောင်ပါပဲ။
“ဒီနေ့တော့ အားလုံး ဆရာမူယွဲ့ကို မျက်နှာထောက်ထားတဲ့အနေနဲ့ သူ့ကို ထွက်သွားအောင် ဖိအားမပေးကြနဲ့ဦး။” ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုက ပြောတယ်။
ကျောင်းသားတွေက ရှန်ယွဲ့ အီဇူမို ပြောတာ အရမ်းကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခံစားရပြီး ကိုယ်ခံပညာအတန်းကို မူယွဲ့ရဲ့ အတန်းလိုမျိုးပဲ သဘောထားပြီး တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
“ဒီကိုယ်ခံပညာဆရာက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။” ဟွန်းဒေါင်က စိတ်ပျက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောတယ်။ ကိုယ်ခံပညာကို သေချာမသင်နိုင်လို့ မူယွဲ့ရဲ့ ဝေဖန်တာကို ခံရရုံတင်မကဘဲ ဆရာမူယွဲ့ဆီ သွားတိုင်ပြီး သူမအကြောင်း မကောင်းတာတွေပါ ပြောခဲ့သေးတာကိုး။
အတန်း ၁ က ကျောင်းသားတွေကလည်း ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ကြတယ်။ တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် သူတို့ရဲ့ တာနီမူရာအပေါ် အထင်အမြင်က အောက်ခြေကို ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ပြီးနောက် တာနီမူရာ ညန်ဟီရို စာသင်ခန်းထဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းသားတွေက စကားမပြောဘဲ ကိုယ့်နေရာကိုယ် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ထိုင်နေကြတာကို မြင်တော့ တာနီမူရာ ညန်ဟီရို စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သတိတော့ မပေါ့လိုက်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့အတန်းက ကျောင်းသားတွေဟာ အစပိုင်းမှာ ဒီလောက်အထိ ရန်လိုမနေခဲ့လို့ပါ။
“အားလုံးပဲ၊ အကြောလျှော့တဲ့အနေနဲ့ ကွင်းထဲမှာ သုံးပတ် ပတ်ပြေးကြရအောင်။” တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုက ချောင်းဆိုးဟန်လုပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
ကျောင်းသားအားလုံးက တာနီမူရာရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အောက်ထပ်ကွင်းဆီ ဆင်းပြီး စတင်ပြေးကြတယ်။ ဘယ်သူမှ တာနီမူရာအကြောင်းကို မဆွေးနွေးကြပါဘူး။
ပြေးပြီးနောက်မှာတော့ တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုက ကိုယ်ခံပညာရဲ့ လှုပ်ရှားမှုပုံစံတွေကို သင်ပေးတယ်။ နှစ်ခေါက်ပြပြီးတာနဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သူတို့ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ဘယ်ကျောင်းသားကမှ တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုကို အပြစ်မပြောခဲ့ကြပါဘူး။
တာနီမူရာက ဒီအတန်းဟာ ပြီးခဲ့တဲ့အတန်းက ကျောင်းသားတွေနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်သလိုမျိုး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ငါ ဆရာဟန်ယုကို သေချာပေါက် သောက်ဖို့ ဖိတ်ရမယ်။” တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုက မူယွဲ့ကို စိတ်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုတွေအားလုံးက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ မူယွဲ့ဘက်က တစ်ခုခုလုပ်ပေးလိုက်လို့သာ နေမှာပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အမူအရာက ဒီလောက်အထိ ကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
ဒီအချိန်မှာပဲ မူယွဲ့က တာနီမူရာ ညန်ဟီရို တောင်းဆိုထားတဲ့အတိုင်း ကွင်းဘေးကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ မူယွဲ့က တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကွင်းထဲမှာ ခဏလောက် နေပေးခဲ့တယ်။
အတန်းပြီးတဲ့အခါ ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုက ဂုဏ်ယူတဲ့ပုံစံနဲ့ “ငါ ပြောတာ မှန်တယ်မလား၊ ဆရာမူယွဲ့ သေချာပေါက် လာကြည့်မှာပဲ။” လို့ ပြောတယ်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ နောင်ကျရင် ဘာမှမလုပ်တော့ဘူးလား။” ကျောင်းသားအချို့က မကျေနပ်သလို ပြောကြတယ်။ မူယွဲ့က တာနီမူရာကို ဒီလိုမျိုး ကူညီပေးလေလေ၊ သူတို့ ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရလေလေပါပဲ။
“ဒါပေါ့ မဟုတ်ရပါဘူး၊ ဆရာမူယွဲ့က နေ့တိုင်း ဒီလောက်အထိ အားနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ နောက်တစ်ပတ် အတန်းကျရင် ငါတို့ အစီအစဉ်ကို ဆက်လုပ်လို့ရတယ်။” ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုက ပြောလိုက်တယ်။
…
စတုတ္ထနှစ် အတန်း ၂ မှာတော့ နိုဟာရာရင်းက ဘေးနားမှာ ခေါင်းကုတ်ရင်း ပုစ္ဆာတွေ တွက်နေတဲ့ အိုဘီတိုကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပူစွာနဲ့ မေးတယ် “အိုဘီတို၊ မင်း မကြာသေးမီက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အရမ်းကြိုးစားနေသလိုပဲနော်။ နေ့တိုင်း အချိန်ရရင် ရသလို စာကြည့်နေတာ တွေ့ရတယ်။”
ဒီလောက်အထိ အလေးအနက် စာကြည့်တာက ကောင်းတဲ့အချက် ဖြစ်ပေမဲ့ အိုဘီတိုရဲ့ ရုတ်တရက် သီအိုရီပိုင်းကို စိတ်ဝင်စားလာမှုက နိုဟာရာရင်းကို နည်းနည်း စိတ်ပူသွားစေတာပါ။
နိုဟာရာရင်းရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အိုဘီတို ရေးနေတဲ့ လက်က ရပ်သွားပြီး ငိုချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။ ဒါက သူ ကြိုးစားပြီး စာကို ချစ်မြတ်နိုးလာလို့လား။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ကိုယ်ခံပညာကို သေချာမလေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်ပါ။
ပုစ္ဆာတွေကို အရစ်ကျ တွက်ရတာက ပေးဆပ်မှု ရှိပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် မူလက ပုစ္ဆာဆယ်ပုဒ် ရှိတယ်ဆိုရင် အရစ်ကျ ခွဲလိုက်တဲ့အခါ ဆယ့်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားနိုင်တာမျိုးပေါ့။ ဒါက အိုဘီတိုအနေနဲ့ တစ်ရက်တည်းမှာ အများကြီး တွက်စရာမလိုဘူးဆိုပေမဲ့ နေ့တိုင်းတော့ ပုစ္ဆာတွက်နေရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက လေ့ကျင့်မှုက နေ့တိုင်း ရှိနေတာမို့ ပုစ္ဆာအသစ်တွေက နေ့တိုင်း စုပုံလာပြီး အရစ်ကျတွေ ထပ်ခွဲနေရတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခေါက်တည်းနဲ့ အကုန်ပြီးအောင် တွက်ခိုင်းရင်လည်း သူ မတွက်နိုင်ပါဘူး။ ဒါက အရမ်းနာကျင်စရာကောင်းပြီး သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို ထိခိုက်စေနိုင်လို့ပါ။
“လူတိုင်းရဲ့ အမှတ်တွေက တက်လာကြပြီဆိုတော့ ငါလည်း နောက်ကနေ ကျန်မနေခဲ့ချင်ဘူးလေ။” အိုဘီတိုက မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ဟန်ဆောင်ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ကိုယ်ခံပညာ ညံ့လို့ ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ ပုစ္ဆာတွေ တွက်နေရတယ်ဆိုတဲ့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရင်းကိုတော့ သူ သေချာပေါက် အပြောခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“မင်းမှာ ဒီလိုအတွေးမျိုး ရှိတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ မင်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ အရမ်းကြီးပြင်းလာသလို ခံစားရတယ်။” နိုဟာရာရင်းက ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောတယ်။
ကျောင်းစတက်ကတည်းက နိုဟာရာရင်းဟာ အိုဘီတိုကို သူမရဲ့ မောင်လေးအရင်းတစ်ယောက်လို အမြဲ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာပါ။ အခု အိုဘီတိုက လက်တွေ့ပိုင်းမှာ အတန်းထဲမှာ ထိပ်ဆုံးက ဖြစ်နေပြီး သီအိုရီပိုင်းမှာပါ အောင်မှတ်ရလာတာကို မြင်တော့ နိုဟာရာရင်း တကယ်ပဲ ဝမ်းသာနေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
“ဟာဟာ၊ အဲလိုလား။” အိုဘီတိုဟာ နိုဟာရာရင်းရဲ့ ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ အပင်လေးတွေ ရေလောင်းလိုက်သလိုမျိုး သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်အပြုံးက ချက်ချင်းပဲ သဘာဝအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။
နိုဟာရာရင်းရဲ့ ချီးကျူးမှုနဲ့ အားပေးမှုကြောင့် အိုဘီတိုရဲ့ ပုစ္ဆာတွက်တဲ့အရှိန်က နည်းနည်း ပိုမြန်လာခဲ့ပြီး မနက်ဖြန်အတွက် အရစ်ကျကိုပါ ကြိုတင်ပြီးအောင် တွက်နိုင်တော့မလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ပြန်ပြီး ပိတ်ရက် ရောက်ပြန်ပြီနော် အိုဘီတို၊ ပိတ်ရက်မှာ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။” နိုဟာရာရင်းက မေးတယ်။
“နေဦး၊ ဒီနေ့ သောကြာနေ့ ရောက်နေပြီလား။” အိုဘီတိုရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေ ပြန်လာခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်မှုတွေနဲ့ အမျိုးမျိုးသော ပုစ္ဆာတွေကြောင့် သူ အချိန်အာရုံ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာပါ။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ အတန်းပြီးရင် ပိတ်ရက် ရပြီပဲဥစ္စာ။ မင်း မပျော်ဘူးလား။” နိုဟာရာရင်းက ပြုံးပြီး မေးတယ်။
အိုဘီတိုဟာ နိုဟာရာရင်းရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက် မျက်စိရှေ့မှာ မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ တနင်္လာနေ့ကနေ သောကြာနေ့အထိက သူတို့ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ညနေပိုင်း နေမဝင်ခင်အထိပဲ လေ့ကျင့်ရတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိတ်ရက်တွေကတော့ မတူပါဘူး။ ပိတ်ရက်တွေက မနက်ပိုင်း လေ့ကျင့်မှုကနေ စပြီး နေဝင်တဲ့အထိ ဖြစ်တယ်။ လေ့ကျင့်ချိန် အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ မိုက်ဂိုင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ့် အကြိမ်ရေ ပိုများလာမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှု ပိုများလေလေ ပြဿနာတွေ ပိုများလေလေပါပဲ။ အိုဘီတိုဟာ ပုစ္ဆာတွေနဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်တွေက သူ့ဆီ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာပြီး သူ့ကို နစ်မြုပ်စေတော့မယ့် မြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်နေမိတော့တယ်။
“အိုဘီတို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်း ဖြူဖျော့နေသလိုပဲ။ ဆေးခန်းကို လိုက်ပို့ပေးရမလား။” အိုဘီတိုရဲ့ ပျက်ယွင်းနေတဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်တော့ နိုဟာရာရင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးတယ်။
“ရပါတယ်၊ ပိတ်ရက်ရလို့ အရမ်းပျော်သွားလို့ပါ။” အိုဘီတိုက အတင်းအကျပ် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ အရမ်းပျော်တယ်။ ပိတ်ရက်မှာ ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး လေ့ကျင့်ရတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အများကြီး တက်လာမှာပေါ့။ ငါ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာပြီး ရင်းရဲ့ အားကျမှုကို ရတော့မယ်။” အိုဘီတိုဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီး ဖျောင်းဖျနေခဲ့ရတယ်။
“ငါ့ကို ကတိပေးပါ ရင်း၊ မင်းလည်း ကိုယ်ခံပညာကို သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ပါနော်။” အိုဘီတိုက မပြောဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားတယ်။
“အင်း… ငါ သိပါတယ်၊ ကိုယ်ခံပညာက အရမ်းအရေးကြီးတာပဲလေ။” နိုဟာရာရင်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်၊ အိုဘီတိုရဲ့ စကားထဲက နာကျင်မှုတွေကိုတော့ သူမ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် အိုဘီတိုက တောင်ပိုင်းတောအုပ်ထဲက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ သွားခဲ့တယ်။ မိုက်ဂိုင်က အိုဘီတိုထက် တစ်လှမ်းစောပြီး ရောက်နေခဲ့ကာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေနှင့်ပါပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အနိုင်ယူချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပိတ်ရက်က သူတို့အတွက် ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ သေသေချာချာ သိကြတာကိုး။ ဒါက နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်လို့ မေ့လျော့နေမယ်ဆိုရင် ရေတွက်လို့မရတဲ့ ပုစ္ဆာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ ဖြစ်တယ်။
“တကယ်လို့ အုချီဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရာှာရင်းဂန်းမျက်လုံး သာ ပွင့်လာရင် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပဲ။” အိုဘီတိုဟာ အုချီဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးသားစွမ်းရည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရမ်း ဖွင့်ချင်နေခဲ့တာပါ။ ဒီမျက်လုံးက အားကောင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုအာရုံခံစနစ် ရှိတာမို့ ရန်သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ သူက ဒီပိတ်ရက်အပြီးမှာ တွက်ရမယ့် ပုစ္ဆာတွေက စာသင်နှစ်ကုန်အထိ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားနိုင်တယ်လို့ ကြိုတင်ခံစားနေရတာပါ။
“ဒီလိုမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။” အိုဘီတိုက သစ်သားတုံး ရုပ်တုကို လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တယ်။
အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ မိုက်ဂိုင်ကလည်း ကျောက်တုံးကြီးကို အသံတိတ် မလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပေါင်ကြွက်သားတွေ သန်မာဖို့အတွက် ထိုင်ထလုပ်ပြီး လေ့ကျင့်နေခဲ့တယ်။ သူက ပုစ္ဆာတွေကို အရစ်ကျ မတွက်ချင်ရုံတင်မကဘဲ အတန်းထဲမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ချင်နေတာလည်း ပါတာပေါ့။
မူယွဲ့က သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တွန်းအားအပြည့်နဲ့ လေ့ကျင့်နေကြတာကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်တယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်နေမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်လအကြာမှာတော့ ဟျူဂါ မျိုးနွယ်စုကလူတွေလည်း သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။