အခန်း ၅၁ - မူယွဲ့ရဲ့ အားနည်းချက်က စိတ်ထားကောင်းလွန်းတာပဲ

မူယွဲ့က လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးစာမေးပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို မဲနှိုက်ခိုင်းပြီး အုပ်စုတစ်ခုစီရဲ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ သုံးသပ်ချက်တွေ ပေးခဲ့တယ်။

“လူယောင်ဖန်တီးတဲ့နည်းစနစ်ကို သုံးတဲ့အချိန် မှားသွားလို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အတိုင်း အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ်ခံပညာက အားနည်းပြီး လက်သီးထိုးတဲ့အရှိန်ကလည်း နှေးလွန်းတယ်။”

“ဒီလိုပုံတူပွားတစ်ခု ဖန်တီးပြီး ရန်သူကို ဘယ်လိုလုပ် မျက်စိလည်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။”

“မင်းတို့ရဲ့ လက်သီးပညာက မကောင်းဘူး၊ ကန်ချက်တွေက အားပျော့တယ်၊ ခြေလှမ်းတွေက ပွနေပြီး တုံ့ပြန်မှုတွေက နှေးတယ်။ ဒီလိုကိုယ်ခံပညာမျိုးနဲ့ ရန်သူကို ဘယ်လိုအနိုင်ယူမလဲ။”

မူယွဲ့က မညှာမတာ ပြောခဲ့ပြီး တင်းကျပ်တယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မူယွဲ့က အပိုတွေ ပြောနေတာမဟုတ်ဘဲ တကယ့်ပြဿနာတွေကိုပဲ ထောက်ပြခဲ့တာပါ။ မူယွဲ့ရဲ့ ထောက်ပြခြင်းခံရတဲ့ ကျောင်းသားတွေအားလုံး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားကြတယ်။

“မင်းတို့ လစဉ်စာမေးပွဲတွေမှာ အမှတ်တွေ အများကြီးရထားတာ ငါသိတယ်။ သီအိုရီရော လက်တွေ့ရော တခြားအတန်းတွေထက် ပိုမြင့်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါကိုအကြောင်းပြပြီး လေ့ကျင့်တာကို ပေါ့ဆလို့မရဘူး။ ငါ့ရဲ့သုံးသပ်ချက်စကားတွေက နည်းနည်းပြင်းထန်သွားရင်လည်း အရင်ဆုံး တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းတို့ကောင်းဖို့အတွက်ပဲ။ ကိုယ်ခံပညာရော နင်ဂျုဆုပါ နှစ်ခုလုံးက အရေးကြီးတယ်။ အခုကတည်းက ကိုယ်ခံပညာကို သေချာမလေ့ကျင့်ထားရင် နောင်ကျရင် ရန်သူနဲ့တိုက်တဲ့အခါ နောင်တရလိမ့်မယ်။” လူတိုင်းကို ဝေဖန်ပြီးနောက် မူယွဲ့က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ဆရာမူယွဲ့၊ သမီး တကယ်မပေါ့ဆပါဘူး။ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ နင်ဂျုဆုအတွက် အချိန်တူတူပဲ ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံပညာဆရာက ဆရာ့လောက် သင်တာမကောင်းလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာပါ။” ဟွန်းဒေါင်က နည်းနည်းဝမ်းနည်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သေချာသင်ယူနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခံပညာဆရာ သင်တာတွေက နားလည်ရ အရမ်းခက်တယ် ဆရာ။” ဂန်းဇီတေကလည်း လိုက်ညည်းတယ်။

မူယွဲ့ရဲ့ ဝေဖန်မှုကို ပထမဆုံးခံရတုန်းက ဂန်းဇီတေက နည်းနည်းမကျေနပ်ခဲ့ဘူး။ မူယွဲ့က တင်းကျပ်လွန်းတယ်၊ သူတို့က ပထမနှစ်ပဲ ရှိသေးတာလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မူယွဲ့ရဲ့ တောင်းပန်စကားကို ကြားပြီးနောက်မှာတော့ ဂန်းဇီတေဟာ သူ့ကိုယ်သူ လူမဆန်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဆရာမူယွဲ့က သူတို့အတွက် ဒီလောက်ထိ တွေးပေးနေတာကို ဆရာမူယွဲ့ မှားနေတယ်လို့ သူက ဘယ်လိုလုပ် တွေးမိရတာလဲ။ ဆရာက ကျောင်းသားတွေကို ပြန်တောင်းပန်တယ်ဆိုတာ ဂန်းဇီတေ တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး။ တကယ်တော့ မူယွဲ့က သူတို့ကို ဘာမှလုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ ဆရာ့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဂန်းဇီတေနဲ့ ဟွန်းဒေါင်ရဲ့ စကားတွေက အတန်း ၁ က ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အားလုံးက လိုက်ညည်းကြတော့တယ်။

“ဆရာမူယွဲ့၊ ကိုယ်ခံပညာဆရာကို လဲပေးလို့မရဘူးလား။ သူ တကယ်သင်ရတာကို မသိဘူး၊ အတန်းကလည်း ပျင်းစရာကောင်းပြီး နားလည်ရခက်တယ်။”

“ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်ခံပညာဆရာက ဒီလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဆို ကိုယ်ခံပညာဆရာ လုပ်လို့ရတယ်လို့တောင် ခံစားရတယ်။ လူတွေကို ကွင်းထဲမှာ ပတ်ပြေးခိုင်းရုံပဲမလား၊ ဘယ်သူမလုပ်တတ်ဘဲ ရှိမှာလဲ။”

“ဆရာတာနီမူရာကို အဲလိုမပြောပါနဲ့။ သူက မင်းတို့ရဲ့ဆရာဖြစ်ခဲ့တာ နှစ်လတောင် ရှိပြီပဲ။ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက မင်းတို့ကို ပိုသန်မာစေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။” မူယွဲ့က ကိုယ်ခံပညာဆရာ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောပေးလိုက်တယ်။

သူတို့အတန်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာဆရာ နာမည်က တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုလို့ ခေါ်တယ်။ မူယွဲ့လို လူသစ်မဟုတ်ဘဲ နင်ဂျာအကယ်ဒမီမှာ စာသင်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့သူပါ။ သုံးနှစ်ရှိပြီဆိုပေမဲ့ တာနီမူရာရဲ့ သင်ကြားမှုအဆင့်အတန်းကိုတော့ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ ဖော်ပြဖို့ ခက်ပါတယ်။ အတန်းတူတူ သင်ရတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ မူယွဲ့က တာနီမူရာနဲ့ ထိတွေ့ဖူးတာပေါ့။ ချူးနင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ဆရာတွေထဲမှာတော့ သင်ကြားမှုညံ့ဖျင်းတဲ့အထဲကလို့ပဲ ပြောရပါလိမ့်မယ်။

အတန်း ၁ က ကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ သူတို့ အထိတွေ့ရဆုံးဆရာက မူယွဲ့ ဖြစ်နေတယ်။ မူယွဲ့နဲ့ တာနီမူရာကို နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် တာနီမူရာက ကဏ္ဍစုံမှာ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုံးနိမ့်နေခဲ့တယ်။

“ဆရာမူယွဲ့၊ ကျွန်တော်တို့က သူ့ရဲ့သင်ကြားရေးသဘောထားမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ သူ အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ပဲ ပြောတာပါ။” ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုက ရှင်းပြတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဘေးအတန်းကလူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို နင်ဂျုဆု တော်တယ်လို့ပဲ ပြောကြတာ၊ ကိုယ်ခံပညာ တော်တယ်လို့ ဘယ်သူမှမပြောဖူးဘူး။” တစ်ယောက်က ဥပမာပေးပြီး ပြောတယ်။

ပုံမှန်အချိန်တွေမှာတော့ ဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ကြပြီး ကိုယ်ခံပညာဆရာရဲ့ သင်ကြားမှုက နည်းနည်းညံ့ပြီး ပျင်းစရာကောင်းရုံပဲလို့ တွေးခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုလို အတူတူစုပြီး ဆွေးနွေးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အတန်း ၁ က ကျောင်းသားတွေ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါက ပျင်းစရာကောင်းရုံတင်မကဘဲ နင်ဂျာတွေရဲ့ အခြေခံစွမ်းအားနဲ့ သက်ဆိုင်နေလို့ပဲ။ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးစာမေးပွဲမှာ ကျောင်းသားတွေ အချင်းချင်း အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှာမဟုတ်ဘဲ မတော်တဆမှုတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဆရာတွေက ဝင်တားမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ့်မစ်ရှင်တွေ ဒါမှမဟုတ် စစ်မြေပြင်မှာ တွေ့ရမယ့် ရန်သူတွေကတော့ ညှာတာမှာမဟုတ်ဘူး။

“ဒါကတော့…” မူယွဲ့က မျက်နှာပျက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သက်ပြင်းချရင်း “ဒီစကားတွေကို ဆရာတာနီမူရာ့ ရှေ့မှာ သွားမပြောပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ပုံမှန်ရက်တွေမှာလည်း ကိုယ်ခံပညာကို ပိုပြီးလေ့ကျင့်ကြပါ။ တကယ်လို့ နားမလည်တာရှိရင် အချိန်ရတဲ့အခါ ငါ့ကိုလာမေးလို့ရပါတယ်။” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျောင်းသားတွေရဲ့ တာနီမူရာအပေါ် မကျေနပ်မှုတွေက ယမ်းပုံကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး မီးစာတစ်ခုပဲ လိုတော့တဲ့ အခြေအနေပါ။ မူယွဲ့က ကိုယ်ခံပညာဆရာ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောပေးနေတုန်းပဲဆိုတာကို မြင်တော့ အတန်း ၁ က ကျောင်းသားတွေက မူယွဲ့အတွက် မတန်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ မူယွဲ့က စိတ်ထားကောင်းလွန်းတယ်လို့ သူတို့ ထင်ကြတယ်။

“ငါတို့အားလုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲလေ၊ ဆရာမူယွဲ့က ဆရာတာနီမူရာကို မျက်နှာမပျက်စေချင်တာ နေမှာပါ” လို့ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အုချီဟာ ရှီဆုအီက စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်တယ်။ ရှီဆုအီလည်း ကိုယ်ခံပညာဆရာရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်းညံ့တယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ အုချီဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံဆရာတွေကိုတောင်မမှီဘူး၊ မူယွဲ့နဲ့ဆိုရင်တော့ ဝေးလာဝေးပေါ့။

အတန်းပြီးလို့ မထွက်သွားခင်မှာ မူယွဲ့က ကျောင်းသားတွေကို သူတို့ရဲ့ကိုယ်ခံပညာဆရာအကြောင်း မကောင်းတာတွေ မျက်နှာချင်းဆိုင် သွားမပြောဖို့နဲ့ ပိုပြီးကိုယ်ချင်းစာပေးဖို့ ထပ်ပြီး သတိပေးခဲ့တယ်။ ကျောင်းသားတွေအားလုံးကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ကတိပေးခဲ့ကြတယ်။

မူယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ဟွန်းဒေါင်က ဦးဆောင်ပြီး ကိုယ်ခံပညာဆရာအသစ်တစ်ယောက် ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာကို အတန်းထဲမှာ ဆွေးနွေးကြတော့တယ်။

“အမှတ်တွေ ညံ့ရင် ဆရာလဲပေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ စာမေးပွဲမှာ တမင်တကာ ကျအောင်လုပ်ရင် ရမလား။” ကျောင်းသားတချို့က အကြံပြုတယ်။

“ဒါပေမဲ့ သီးသန့်ကိုယ်ခံပညာစာမေးပွဲမှ မရှိတာ။ မင်းက လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးစာမေးပွဲမှာ တမင်တကာ ကျအောင်လုပ်ရင် နင်ဂျုဆုသင်တဲ့ ဆရာမူယွဲ့ပါ ထိခိုက်လိမ့်မယ်။” ဂန်းဇီတေက ခေါင်းခါရင်း ပြောတယ်။

“ဒါဆိုရင်တော့ မဖြစ်ဘူး။ ဆရာမူယွဲ့က အရမ်းတော်တာ၊ ငါတို့ ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ သူပဲ သင်ပေးစေချင်တာ။” မူယွဲ့ ထိခိုက်မယ်ဆိုတာကို ကြားပြီးနောက်မှာတော့ ဟွန်းဒေါင်က ဒီအကြံပြုချက်ကို ချက်ချင်း လုံးဝငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ ဟွန်းဒေါင်ရဲ့ စကားကို လူတိုင်းကလည်း ထောက်ခံကြတယ်။

“ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့သင်ကြားနိုင်စွမ်း မကောင်းဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို အားလုံးဆီ ဖြန့်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားအောင် လုပ်မလား။” လူအများကြီးရှိတော့ အိုင်ဒီယာတွေလည်း စုံနေပြီး မကြာခင်မှာပဲ နောက်ထပ် အကြံပြုချက်တစ်ခု ထွက်လာပြန်တယ်။

“ဒါက မကောင်းပါဘူး၊ ဆရာမူယွဲ့က ငါတို့ကို ဒါမျိုးမလုပ်ဖို့ တားထားတယ်မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဒါက ဆရာမူယွဲ့အတွက် ကောင်းဖို့လုပ်တာပဲ။ ဘာလို့မလုပ်ရမှာလဲ။ ဆရာမူယွဲ့က ငါတို့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာလေ။ ငါတို့တော်မှ သူလည်း မျက်နှာပွင့်မှာ။” ဂန်းဇီတေက ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ကိုယ်ခံပညာဆရာ ပြောင်းသွားပြီး သူတို့ ပိုတော်လာရင် မူယွဲ့အတွက်လည်း ကောင်းတာပဲလေ။

“ငါ့အထင်တော့ ဒီအကြံပြုချက်က အဆင်ပြေပါတယ်။ ဆရာ့ကို ထွက်သွားအောင် ငါတို့ဘာသာ ဖိအားပေးတာဆိုတော့ ဆရာမူယွဲ့အပေါ် ဘာမှသက်ရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။” ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံတယ်။

“ပြီးတော့ တကယ်လို့ သူက ဇွတ်မထွက်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ့မှာ အကြံကောင်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။” ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုကို တွေးမိသွားတယ်။

“နောက်ဆုံးစာမေးပွဲအတွက် နောက်ထပ် တစ်လကျော်ပဲ လိုတော့တယ်။ ငါတို့ လက်တွေ့စာမေးပွဲမှာ နင်ဂျုဆုနဲ့ ကိုယ်ခံပညာရဲ့ သင်ယူမှုရလဒ်တွေကို သိသိသာသာ ကွာခြားအောင် ပြသလိုက်မယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျောင်းက ကိုယ်ခံပညာဆရာ တကယ်သင်တာ မကောင်းဘူးဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်။”

“ဒါပေမဲ့ အလုံးစုံရလဒ်ကတော့ ကောင်းနေရမယ်၊ ဒါမှ ကျောင်းက ငါတို့ကို သတိထားမိမှာ။” ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုက သတိပေးလိုက်တယ်။

ဂန်းဇီတေက ရှန်ယွဲ့ အီဇူမိုရဲ့ ပုခုံးကိုဖက်ပြီး ရယ်လိုက်တယ် “မင်းပဲဖြစ်ရမယ် အီဇူမို။”

လူတိုင်းက ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ကြပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ပိုပြီးကြိုးစားလေ့ကျင့်ဖို့၊ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲမှာ ရလဒ်ကောင်းတွေရအောင်လုပ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာဆရာအသစ် ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။

…

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မူယွဲ့က သူ့ရုံးခန်းကို ပြန်မသွားဘဲ တာနီမူရာ ညန်ဟီရို ရှိတဲ့ ဘေးကရုံးခန်းကို သွားခဲ့တယ်။

“ဆရာဟန်ယု။” မူယွဲ့ ရုံးခန်းထဲဝင်လာတာနဲ့ ဆရာတော်တော်များများက နှုတ်ဆက်ကြတယ်။

မူယွဲ့က အပြုံးနဲ့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပြီးနောက် တာနီမူရာ ညန်ဟီရို ဆီကို လျှောက်သွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိတယ်လို့ အကြောင်းပြကာ တာနီမူရာကို လူသူကင်းဝေးတဲ့နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တယ်။

“တာနီမူရာဆန်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။” မူယွဲ့က တာနီမူရာကို တောင်းပန်လိုက်တယ်။

“ဆရာဟန်ယု၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး တောင်းပန်တာလဲ။” တာနီမူရာ ညန်ဟီရိုက နည်းနည်းကြောင်သွားပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။