အခန်း ၄၃ - ပြိုင်ပွဲစတင်ခြင်း
ညနေခင်း၊ အုချီဟာ မျိုးနွယ်စု နယ်မြေ။
“အိုဘီတို… သိပ်ပြီး အလောတကြီးမစားနဲ့ဦး၊ သီးလိမ့်မယ်။”
အဖွားဖြစ်သူရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အုချီဟာ အိုဘီတိုက ထမင်းစားတာကို နည်းနည်း လျှော့လိုက်ပြီး ပြန်ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
“အဖွား… သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လာကစားဖို့ ဖိတ်ထားလို့ပါ။”
“ဘယ်သူငယ်ချင်းလဲ… နိုဟာရာရင်းလား။”
အိုဘီတိုရဲ့ အဖွားက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်ပါတယ်။ နိုဟာရာရင်းက အိုဘီတိုဆီ ခဏခဏ လာကစားလေ့ရှိတာကြောင့် အဖွားဖြစ်သူကလည်း နိုဟာရာရင်းကို သိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်… ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေလည်း ပါသေးတယ်ဗျ။”
အိုဘီတိုက ထမင်းစားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ လူငယ်နင်ဂျုဆုပြိုင်ပွဲက မနက်ဖြန် စတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး သေချာ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ထားရတာကြောင့် တော်တော်လေး မောပန်းနေပါပြီ။ မနက်ဖြန်မှာ ခါခါရှီ ဟာတာကဲနဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ ပြန်ဖြစ်ကြတော့မှာမို့လို့ ထင်ပါရဲ့၊ နိုဟာရာရင်းက ဒီညမှာ စိတ်အပန်းပြေအောင် လမ်းလျှောက်ဖို့ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခါခါရှီ ဟာတာကဲ ပါနေတာကြောင့် အိုဘီတိုက မိုက်ဂိုင်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။
“ဝသွားပြီ။”
ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အိုဘီတိုက ပါးစပ်ကို သုတ်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်ပါတော့တယ်။ အိုဘီတိုရဲ့ အဖွားက အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကြိုးစားခဲ့ဦး အိုဘီတို… အဖွားလည်း မြေးချွေးမလေးကို မြင်ချင်လှပြီ။”
အိုဘီတိုတစ်ယောက် ခြေချော်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားပြီး လှည့်အော်လိုက်ပါတယ်။
“အဖွားကလည်း… ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တုန်းပဲ ရှိသေးတာကို။”
စိတ်ထဲမှာတော့ ထိုသို့သော အတွေးမျိုး ရှိနေပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ သူက အရမ်း ငယ်ပါသေးတယ်။
အားလုံးက ကိုနိုဟာဂါကူရီရဲ့ တောင်ဘက်လမ်းတစ်ခုမှာ ဆုံကြဖို့ ချိန်းထားကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အိုဘီတို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ တခြားသုံးယောက်လုံး ရောက်နေကြပါပြီ၊ သူက အနောက်ကျဆုံး ဖြစ်နေပါတယ်။
“လမ်းမှာ ကူညီဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ အဖွားအိုတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ နည်းနည်း နှောင့်နှေးသွားတာ။”
အိုဘီတိုက ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
“မင်းကတော့ အဖွားအိုတွေနဲ့ တကယ့်ကို ဆုံလွယ်လွန်းတယ်၊ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။”
ခါခါရှီ ဟာတာကဲက ဒါက နည်းနည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကူညီဖို့ လိုနေတဲ့ အဖွားအိုတစ်ယောက်ကို မြင်နေရက်နဲ့တော့ ပစ်ထားလို့ မရဘူးမလား။”
အိုဘီတိုက လမ်းမှာ အဖွားအိုကို တကယ် ကူညီခဲ့တာ ဖြစ်လို့ နည်းနည်း မခံချင်ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ရပါတယ်… ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အိုဘီတိုက အရမ်း ကြင်နာတတ်ပြီး အကူအညီလိုနေတဲ့လူတွေကို ရှာဖွေရမှာ တော်တဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိလို့နေမှာပါ။”
နိုဟာရာရင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲ ဝင်လျှောက်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
ဒီအဖြစ်အပျက်လေး ပြီးသွားတဲ့နောက် သူတို့ လေးယောက်သား လမ်းအတိုင်း အတူတူ လျှောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
“လူတွေ အများကြီးပဲ… ခါခါရှီ ဟာတာကဲ… တို့တွေ လူအုပ်ကြားထဲကနေ ဘယ်သူ ပိုမြန်မြန် ဖြတ်ကျော်နိုင်မလဲ ပြိုင်ကြမလား။”
လမ်းပေါ်က သိပ်သည်းလှတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မိုက်ဂိုင်က မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ငြင်းပယ်ပါရစေ။”
ခါခါရှီ ဟာတာကဲက ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ငြင်းဆိုလိုက်ပါတယ်။ ဒီလို စိန်ခေါ်မှုမျိုးက အရမ်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဒီနေ့ ဒီလမ်းမှာ ပွဲတော်တစ်ခု ရှိနေလို့ လူတွေ အများကြီး ရောက်နေကြတာ။”
နိုဟာရာရင်းက ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် နိုဟာရာရင်းက သူတို့ သုံးယောက်ကို ပွဲတော်ကျင်းပတဲ့နေရာဆီ ခေါ်သွားပါတယ်။ လမ်းတစ်ခုလုံးမှာ ဈေးသည်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး မီးရောင်စုံတွေ လင်းထိန်နေကာ ယူကာတာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူတွေက အတူတူ လမ်းလျှောက်နေကြပါတယ်။
“ကြည့်စပါဦး… ဒီရွှေငါးလေးက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။”
နိုဟာရာရင်းက ရွှေငါးဖမ်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့တော့ အားလုံးကို ပြုံးပြီး လက်လှမ်းပြလိုက်ပါတယ်။
“ညီမလေး… စမ်းကြည့်မလား၊ ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို ဆယ်ပဲပဲ ပေးရမယ်နော်။”
ဆိုင်ရှင်က ဆွဲဆောင်လိုက်ပါတယ်။
“ဆယ်ပဲ…”
နိုဟာရာရင်းက စဉ်းစားဟန် ပြလိုက်ပါတယ်။ ဆယ်ပဲဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ ပိုက်ကွန်တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ရချင်မှ ရမှာပါ။ ဒီလို စက္ကူပိုက်ကွန်တွေက အရမ်း ပျက်စီးလွယ်လွန်းလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
“ငါ စမ်းကြည့်မယ်။”
အိုဘီတိုက ရှေ့တိုးလာပြီး ဆိုင်ရှင်ကို ပိုက်ကွန်ဖိုး ပေးလိုက်ပါတယ်။ အိုဘီတိုက လျင်မြန်ပြီး အလှဆုံးငါးကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ နှစ်ခါ၊ သုံးခါ ဖမ်းကြည့်ပေမဲ့ ငါးကို မမိဘဲ ပိုက်ကွန်ပဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။
“နောက်တစ်ခါ!”
အိုဘီတိုက အားမလျှော့ဘဲ ထပ်စမ်းကြည့်ပေမဲ့ ရှုံးနိမ့်နေဆဲပါပဲ။ ကိုးကြိမ်မြောက်အထိ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ နိုဟာရာရင်းက အိုဘီတိုကို တိုက်ရိုက် တားလိုက်ပြီး “ရပါပြီ… တို့တွေ တခြားနေရာ သွားရအောင်။” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ရှစ်ဆယ်ပဲဆိုရင် ရာမန်တစ်ပွဲ စားလို့ရနေပါပြီ။
“ဒါပေမဲ့ ငါ အကြိမ်အများကြီး စမ်းပြီးသွားပြီလေ၊ အရင်ကထက်လည်း ပိုကျွမ်းကျင်လာပြီဥစ္စာ။ အခုမှ ရပ်လိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး မဟုတ်ဘူးလား။”
အိုဘီတိုက တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ငါလည်း ကစားကြည့်မယ်။”
တစ်ခါမှ မကစားဖူးတဲ့ မိုက်ဂိုင်က လက်တုံးတွေကို လိပ်တင်ပြီး ခွန်အားရှိသမျှ ငါးဖမ်းဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စက္ကူပိုက်ကွန်က ချက်ချင်းပဲ ပေါက်ပြဲသွားခဲ့ပါတယ်။
“ငါ လုပ်မယ်။”
ခါခါရှီ ဟာတာကဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို ပိုက်ကွန်ဖိုး ပေးကာ ရွှေငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ရော့… ဒီမှာ။”
ခါခါရှီ ဟာတာကဲက ဆိုင်ရှင် ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ ငါးအိတ်ကို နိုဟာရာရင်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
နိုဟာရာရင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးပဲ ခါခါရှီ ဟာတာကဲ။” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ “အိုဘီတိုနဲ့ ဂိုင်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။” လို့ ထပ်လောင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
မျက်နှာ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အိုဘီတိုဟာ ချက်ချင်းပဲ အူကြောင်ကြောင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတော့တယ်။
အဲဒီနောက် သူတို့ လေးယောက်သား အတူတူ ကစားကြပြီး ရှုရီကန် ပစ်တာတွေ၊ အရိပ်ကိုယ်ပွား ခွဲခြားတာတွေ လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားတဲ့အထိ ကစားပြီးတဲ့နောက် ရေဘဝဲလုံးတွေ ဝယ်စားပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။
“ခါခါရှီ ဟာတာကဲ… မနက်ဖြန်ကျရင် စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ အပြတ်အသတ် ပထမရမှာ။”
အိုဘီတိုက ရေဘဝဲလုံးကို ကိုက်စားရင်း စကားကြမ်းတွေ ပြောဖို့ မေ့မနေပါဘူး။
“မင်း ပထမဆုကို လိုချင်ရင် ငါ ရအောင်ယူပြီး မင်းကို ပေးလို့ရတယ်လေ။”
ခါခါရှီ ဟာတာကဲကလည်း တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားလုံး စစ်ပွဲက မိုက်ဂိုင်ကို သွေးဆူလာစေပါတယ်။ အကယ်၍ လူငယ်တိုင်ဂျုဆုပြိုင်ပွဲသာ ရှိရင် သူ ခါခါရှီ ဟာတာကဲကို သေချာပေါက် စိန်ခေါ်မိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
…
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်တာကြောင့် နင်ဂျာအကယ်ဒမီ ပိတ်ပါတယ်။ ပြိုင်ပွဲက မွန်းလွဲပိုင်းမှာ စမှာဖြစ်ပြီး အိုဘီတိုကတော့ မနက်ပိုင်းမှာ နောက်ဆုံးပိတ် လေ့ကျင့်ရေးကို သွားလုပ်ခဲ့ပါတယ်။
လူငယ်နင်ဂျုဆုပြိုင်ပွဲကို ကိုနိုဟာဂါကူရီရဲ့ စီးပွားရေးလမ်းမတစ်ခုမှာ ကျင်းပတာ ဖြစ်ပါတယ်။ နင်ဂျာအကယ်ဒမီ ကျောင်းသားတွေကို အားပေးဖို့အတွက် သက်ကြီးနင်ဂျာ ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်က ဦးစီးကျင်းပခဲ့တာလို့ အိုဘီတို ကြားဖူးပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ လူစည်ကားတာကို တွေ့ရတော့ အားလုံးက ပိုက်ဆံစုပြီး အတူတူ ကျင်းပခဲ့ကြရာကနေ နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“အိုဘီတို… ဒီတစ်ခေါက် ပြိုင်ပွဲမှာ ဘယ်နင်ဂျုဆုကို သုံးမှာလဲ။”
နိုဟာရာရင်းက မေးလိုက်ပါတယ်။
“မီးလုံးကြီးနင်ဂျုဆု။”
အိုဘီတိုက ဖုံးကွယ်မထားဘဲ နိုဟာရာရင်းကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
“လက်တွေ့စွမ်းရည်စစ်ဆေးမှုတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ နဂါးမီးတောက်နင်ဂျုဆုကို မသုံးဘူးလား။”
နိုဟာရာရင်းက နည်းနည်း နားမလည်ဖြစ်သွားပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အိုဘီတိုက ခါခါရှီ ဟာတာကဲကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့တုန်းက မီးလုံးကြီးနင်ဂျုဆုကို သုံးခဲ့တာဖြစ်ပြီး ရမှတ် ၃၀ မှာ ခါခါရှီ ဟာတာကဲထက် ကိုးမှတ်တိတိ လျော့နည်းခဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဒီတစ်ခေါက်က ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်နဲ့ မတူတော့ဘူး။ အခု ငါ့ရဲ့ မီးလုံးကြီးနင်ဂျုဆုက အရမ်းကို အစွမ်းထက်နေပြီ။”
အိုဘီတိုက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ မျက်နှာပေးကို ပြသလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မီးလုံးကြီးနင်ဂျုဆုက ပရိသတ်အားလုံးကို သေချာပေါက် တုန်လှုပ်သွားစေလိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်ထားပါတယ်။
“အင်း… ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မျှော်လင့်နေမယ်နော်။”
နိုဟာရာရင်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“အိုဘီတို… ကြိုးစားစမ်းပါ၊ ငါ့ရဲ့ ထာဝရပြိုင်ဘက်အနေနဲ့ အဲဒီလူကို အနိုင်ယူဖို့က မလွယ်ဘူးနော်။”
မိုက်ဂိုင်က လက်ပိုက်ပြီး နက်နဲတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မင်းတို့က ငါ့ကို အဝေးထွက်သွားစေချင်တာလား။”
ဘေးနားမှာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ခါခါရှီ ဟာတာကဲက ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရှေ့တင်ပဲ သူ့ကို ဘယ်လိုအနိုင်ယူရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ။
“ခါခါရှီ ဟာတာကဲ… မင်းကော ဘယ်နင်ဂျုဆု သုံးမှာလဲ။”
နိုဟာရာရင်းက ပြုံးပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
“မတွေးရသေးဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျမှ တစ်ခုခု ထုတ်သုံးလိုက်မယ်။ မြေလှိုင်းတံတိုင်းနင်ဂျုဆုကို သုံးရင် သုံးမှာပေါ့။”
ခါခါရှီ ဟာတာကဲက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဒါက ကြွားဝါတာမဟုတ်ပါဘူး၊ သူတတ်မြောက်ထားတဲ့ နင်ဂျုဆုတွေက တော်တော်များတာကြောင့် ဒီလိုပြိုင်ပွဲမျိုးမှာတော့ အဆင်ပြေရာ တစ်ခုခုကို သုံးလိုက်ရုံပါပဲ။
အိုဘီတိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ နင်ဂျာအကယ်ဒမီက အသိတွေအပြင် နင်ဂျာနဖူးစီး ပတ်ထားတဲ့ နင်ဂျာနှစ်ယောက်ကိုပါ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“ဒီတစ်ခေါက်က ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ထက် လူတွေ အများကြီး ပိုများလာတယ်နော်။”
အိုဘီတိုက ပြီးခဲ့တဲ့ ပြိုင်ပွဲကို ပြန်ပြောင်းတွေးရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဆုလာဘ်တွေ တိုးလာလို့လေ။ ဒီတစ်ခေါက် ပထမရတဲ့လူက သေသပ်လှပတဲ့ ငွေရောင်ခူနိုင်းကို ရမယ့်အပြင် ဆုကြေးငွေ ရှစ်ထောင်ပဲလည်း ရမှာ။”
နိုဟာရာရင်းက ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ရှစ်ထောင်ပဲ!”
အိုဘီတိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားပြီး ပထမဆုကို ရယူဖို့ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ ဒါက ရှစ်ထောင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ရင်းကို ထမင်းကျွေးဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ လက်ဆောင်ပေးဖို့ဖြစ်ဖြစ် အရမ်းကို လွယ်ကူသွားပါပြီ။
“ပြိုင်ပွဲ စတင်ပါပြီ၊ ပြိုင်ပွဲဝင် နံပါတ် ၁ ကို စွမ်းရည်ပြသဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။”