အခန်း (၇၈) - ခြိမ်းခြောက်မှု

"အထဲမှာ ရေရှိတယ်၊ သွားဆေးကြောလိုက်ဦး။" ဆရာမ ရှီဘင်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေပြီး လက်ကိုမြှောက်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြင်ရသူအဖို့ ရင်နာစရာပင်။

ချူးဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နံစော်နေသော အမည်းရောင် အညစ်အကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ စေးကပ်ကပ်ဖြစ်နေသဖြင့် နေရထိုင်ရ အလွန်ခက်စေသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် သွားလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အသွင်ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာပင် ပို၍ ပေါ့ပါးလာသည်။ ထို့အပြင် စွမ်းအားများ တိုးတက်လာပြီးနောက် သဘာဝအလျောက် ထွက်ပေါ်လာသော ခိုင်မာသည့် ယုံကြည်မှုက သူ၏ စရိုက်သဘာဝကိုပါ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ယခင်က ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းပြီး အရှုံးပေးတတ်သော အပြုအမူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ သူသည် လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေချေပြီ။

"ဆရာမ... ကျွန်တော် ဆေးကြောလို့ ပြီးပါပြီ။ ဆရာမ အဆင်ပြေရဲ့လား။" ဆရာမ ရှီဘင်းအပေါ် ထားရှိသော ချူးဖုန်း၏ ကျေးဇူးတင်စိတ်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင်ပင်။

ရှီဘင်းက သူ့ကို ကူညီရန် များစွာ အနစ်နာခံ ကြိုးပမ်းခဲ့ရာ၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ချူးဖုန်းက သူမကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်မည်ဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်အရဆိုလျှင် သူ၏ သေးငယ်သော ကျေးဇူးဆပ်မှုလေး တစ်ခုကပင် ဆရာမ ရှီဘင်းအတွက် တစ်သက်တာလုံး အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆရာမ ရှီဘင်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ ချူးဖုန်းထံသို့ ခုတ်ပိုင်းဝင်ရောက်လာသည်။

ချူးဖုန်းက ခါးကိုလှည့်ကာ သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ရွှီး!

နောက်ထပ် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ထံသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။

မပြီးသေးပေ။ ချူးဖုန်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ ကော့ချကာ သံမဏိတံတားသိုင်းကွက်ဖြင့် ဓားစွမ်းအင်ကို ထပ်မံရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဆရာမ ရှီဘင်းထံသို့ ခုန်ဝင်သွားလေသည်။

သူမ၏ အခြေခံအဆင့် ဓားသခင် စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်မည် (သို့မဟုတ်) ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ချူးဖုန်းအား ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးလုံးကို စုပ်ယူနိုင်ရန် ကူညီပေးရာတွင် သူမ၏ စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပြန်လည်မပြည့်ဝသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ချူးဖုန်းက သူမကို တိုက်မိပြီး ချက်ချင်း လဲကျသွားစေခဲ့သည်။

ချူးဖုန်းမှာ ပျာယာခတ်သွားသည်။

သူက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်စကားများ ဆိုလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာမ၊ ကျွန်တော် တမင်ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။" စောစောက အမှတ်မထင် ထိတွေ့မိသွားမှုကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ နီရဲသွားကြသည်။

ဆရာမ ရှီဘင်းက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာမတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ သူမအတွက် အမှန်တကယ် ရှက်စရာပင်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အဆင့်ငါး ဓားသမားအဆင့်အထိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးလုံးက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ။ ကဲ... အတန်းတက်ဖို့ အပြင်ထွက်တော့။"

"ဒီမှာ ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့နော်။"

ဆရာမ ရှီဘင်းက သူမ၏ အရောင်အသွေးစုံလင်သော ဂါဝန်ကို သပ်ရပ်အောင်ပြင်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ အရင်ထွက်သွားသည်။ ချူးဖုန်းကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားရင်း သူမ၏ နားရွက်များနှင့် လည်ပင်းတို့ နီရဲနေသည်ကို ရိပ်ကနဲ သတိထားမိလိုက်သည်။

ချူးဖုန်းကတော့ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဆရာမ ရှီဘင်းက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ လန့်သွားလေသည်။

အပြင်ဘက် ရုံးခန်းထဲတွင် ရုပ်ဆိုးဆိုး ဆရာအိုယန်ရှို့က မှိုင်းညှို့နေသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသည်။

အိုယန်ရှို့သည် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းမှ ချူးဖုန်းနှင့် ဆရာမ ရှီဘင်းတို့ကြားရှိ ဆူညံသံ အတော်များများကို ကြားလိုက်ရပုံပေါ်သည်။

"ရှီဘင်း... အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ယောကျ်ားလေး ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲမှာ ပုန်းပြီး ဖောက်ပြန်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီကိစ္စကို လူတိုင်းသိအောင် ငါ ဖွင့်ချပစ်မယ်။" ဆရာမ ရှီဘင်းကို လိုက်လံပိုးပန်းခဲ့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသော အိုယန်ရှို့က ပြောလိုက်သည်။

သူက လက်မလျှော့သေးပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆရာမ ရှီဘင်း၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာကာ သူမကို ထပ်မံ နှောင့်ယှက်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ သူ့ကို မနာလိုဖြစ်ကာ ဒေါသထွက်စေမည့် အခြေအနေတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူ ကိုးကွယ်ရသော နတ်သမီးလေးက ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုကောင်လေးမှာ အတန်းငါးမှ အညံ့ဆုံး ကျောင်းသား ဖြစ်နေပြန်သည်။

"မင်းက လူငယ်လေးတွေကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး ရုပ်ချောတဲ့သူကို ရှာပါလား။"

"ဒါကို မင်းက ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်မှာ အသုံးအမကျဆုံး ဖြစ်ရုံသာမက၊ ငါတို့ အဂ္ဂိရတ်ကျောင်းတော်မှာလည်း အညံ့ဆုံးဖြစ်တဲ့ မြို့တော်ရဲ့ နာမည်ကြီး အမှိုက်ကောင်ကို ရွေးရတယ်လို့။ မင်းက ဘယ်လို အကြိုက်မျိုးရှိနေတာလဲ။"

အိုယန်ရှို့က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်စဉ် တံတွေးများပင် လွင့်စင်သွားသည်။

သူက ချူးဖုန်းကို မနာလိုမှုများ၊ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာအိုယန်... ကျေးဇူးပြုပြီး လေးစားမှုလေးတော့ ထားပါ။ ချူးဖုန်းနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ရှင်ထင်နေသလို မဟုတ်ဘူး။" ရှီဘင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အေးစက်သွားပြီး သူမက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကောလာဟလများက ဆိုးရွားသော သက်ရောက်မှုများ ရှိလာနိုင်သဖြင့် သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟွန့်... ငါ့ကို ငတုံးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ အကုန်ကြားတယ်ကွ။ အခုထိ ဆင်ခြေပေးနေတုန်းပဲလား။"

"ငါ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားချင်တယ်၊ ဒီသတင်းကို မပြန့်စေချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ရပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ မယားငယ်အဖြစ် လိုက်ဖို့ သဘောတူလိုက်။"

အိုယန်ရှို့၏ မျက်လုံးများက တောခွေးတစ်ကောင်လို အရောင်လက်သွားပြီး ဆရာမ ရှီဘင်းကို ရက်စက်ယုတ်မာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှီဘင်း၏ အားနည်းချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်ကာ သူက အရှက်မရှိ ဤသို့ တောင်းဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါသေမှပဲ ရမယ်။" ရှီဘင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားများကို ကြိတ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။

အိုယန်ရှို့က ဆက်တိုက် လှောင်ပြောင်ကာ ဆရာမ ရှီဘင်း ငိုလုမတတ် ဖြစ်လာသည်အထိ နှောင့်ယှက် ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သည်။ ချူးဖုန်းကတော့ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူက ပန်းလေးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ချက်ချင်း တက်လိုက်ပြီး၊ ဆရာမ ရှီဘင်းကို သူ၏ ကျောဘက်တွင် ကာကွယ်ပေးထားလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ ပါးစပ်က ခင်ဗျား မျက်နှာပေါ်မှာပဲ ရှိတာလေ။ ပြောချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ပြောပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီရုံးခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်တည်း ရှိတာ။ ပြီးတော့ ဆရာမ ရှီဘင်းနဲ့ ကျွန်တော့်မှာလည်း ပါးစပ်တွေ ရှိတယ်နော်။"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို အကွက်ဆင်ချင်တယ်ပေါ့။ ဒါဆိုရင်လည်း ဆရာအိုယန်ရှို့က ဆရာမ ရှီဘင်းကို လိုက်ပိုးပန်းတာ မရလို့ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်ပြီး တမင်သက်သက် အသရေဖျက်တာပါလို့ ကျွန်တော်ကလည်း အပြင်လူတွေကို ပြန်ပြောနိုင်တာပဲ။"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် လူတွေအားလုံးက ခင်ဗျားကို ယုံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်နဲ့ ဆရာမ ရှီဘင်းကို ယုံမလား ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့။"

လူများက သူဖန်တီးထားသော လိမ်ဆင်များကို ယုံကြည်ကြမည်ကို ချူးဖုန်း လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း 'သူခိုးက လူဟစ်တယ်' ဆိုသည့်စကားလိုပင်။ ချူးဖုန်းက ဤမျှ ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု အိုယန်ရှို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့် သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အချည်းနှီးဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက ကိုယ့်အကြောင်းပြချက်နှင့်ကိုယ် ရှိနေကြသော်လည်း၊ သူက ဆရာမ ရှီဘင်းကို ပိုးပန်းခဲ့ပြီး ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်ကိုတော့ လူအများ သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကြိုတင်သိထားသော အမြင်များအရ၊ လူများက သူ့အစား ချူးဖုန်းကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားနိုင်လေသည်။

"မင်းလို သာမန် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်ပေါ့။ ငါ မင်းကို ပညာမပေးမချင်း ဆရာတွေကို ရိုသေလေးစားရမယ်ဆိုတဲ့ အရေးပါမှုကို မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။" အိုယန်ရှို့၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ အကြံအစည်များ ကျရှုံးသွားသဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ချူးဖုန်းအား ကိုယ်ထိလက်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သာမန် ဓားသမားတစ်ယောက်ကို ချူးဖုန်းက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်မထားပေ။

သူ၏ ယန်ကိုးပါး ထူးခြားသောမီးတောက်က အိုယန်ရှို့ကို ပြာအဖြစ်သို့ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဟန်ချန်းရန်နှင့် သွေးမုတ်ဆိတ်တို့ကဲ့သို့သော မဟာဓားသခင်ကြီးများပင်လျှင် ချူးဖုန်း၏ ယန်ကိုးပါး ထူးခြားသောမီးတောက်ကို အလွန်အမင်း သတိထားကြရသည်။ အိုယန်ရှို့ကတော့ လုံးဝ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော့်ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် လာထိကြည့်လိုက်လေ။ မတ်တတ်ရပ်လျက် ဝင်လာပေမဲ့ အလောင်းကောင်ဖြစ်ပြီးမှ ပြန်ထွက်သွားရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်။" ချူးဖုန်းက မကြောက်မရွံ့ဘဲ လက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း၊ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပလာသည်။

ဆရာမ ရှီဘင်းသည် ချူးဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို မသိသောကြောင့် ချူးဖုန်း အထိနာသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချူးဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အဆင့်ငါး ဓားသမားအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သူနှင့် အိုယန်ရှို့ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။

"သိပ်မောက်မာနေပါလား။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ရှီဘင်းက မင်းကို ခဏလောက်ပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်၊ တစ်သက်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အစွမ်းအစလည်းမရှိဘဲ ငါ့ရှေ့မှာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ရဲတဲ့ မင်းလို အမှိုက်ကောင်ကို အစောကြီးမဟုတ်ရင်တောင် တစ်နေ့နေ့တော့ ငါ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်။"

အိုယန်ရှို့သည် ဆင်ခြင်တုံတရား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက တဖျပ်ဖျပ် လက်သွားသော်လည်း တကယ်တမ်း လှုပ်ရှားရန်တော့ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

သူက ချူးဖုန်းကို ကြောက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ချူးဖုန်း၏ အနောက်မှ ဆရာမ ရှီဘင်းကို သတိထားနေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။