အခန်း (၆၇) - အရေးပေါ် အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းခြင်း

ဒီကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို မရီးက အလွန်မြတ်နိုးတာ ချူးဖုန်းသိသည်။ သူမ တစ်ခါမှ ချွတ်လေ့မရှိခဲ့ပေ။

အခုမှ ရုတ်တရက်ကြီး ဝတ်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြောတာကတော့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုဆိုတာ အထင်အရှားပင်။

မရီးကလည်း လိမ်ညာရတာ ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်တော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး ချူးဖုန်းကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ပြာလောင်ခတ်နေသည်။

"ဝတ်ရတာ အဆင်မပြေရင်လည်း သိမ်းထားလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပေါ့!"

ချူးဖုန်းက သူမကို အကျပ်မကိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ကာ— "အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီရက်ပိုင်း ဆေးဆရာကြီးနျူးဆီမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်နေတာနဲ့ အလုပ်များလွန်းလို့ အရေးကြီးတာတစ်ခုကို မေ့တော့မလို့ပဲ။"

"ကျွန်တော် အပြန်လမ်းမှာ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ပါတဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဓားဘုရင်အိမ်တော် ဒီနှစ်တွေထဲမှာ အဆင်မပြေတာကို သူသိတော့ ကျွန်တော့်ကို ငွေစက္ကူ တစ်သောင်း အတင်းပေးလိုက်တယ်ဗျ။"

"ပြီးတော့ တော်ဝင်မိသားစုက သိသွားရင် သူ့အတွက် ဒုက္ခဖြစ်နိုင်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့လည်း သူက အထပ်ထပ် မှာလိုက်သေးတယ်။"

ချူးဖုန်းက ဒီဆင်ခြေကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်ရာ အခုပြောလိုက်တာက အလွန်ပင် သဘာဝကျနေပြီး ဟန်ပန်ကလည်း ပကတိအတိုင်းပင်။

ဓားဘုရင်အိမ်တော်ဟာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ကြာရှည်စွာ ခံထားရတာကြောင့် လူအများက ရှောင်ဖယ်ရမယ့် နေရာတစ်ခုလို မြင်နေကြတာဖြစ်သည်။ ဓားဘုရင်အိမ်တော်နဲ့ ပတ်သက်မိသူတိုင်းဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ သံသယကို ခံရနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကလည်း အလွန်ဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။

"တစ်ခါတည်းနဲ့ ငွေစက္ကူ တစ်သောင်းတောင်လား!"

"ဘယ်သူက ဒီလောက်တောင် ရက်ရက်ရောရော ပေးတာလဲ"

ချူးကျန်းလန်ဟာ ချူးဖုန်းဆီက ငွေစက္ကူတွေကို လက်ခံယူရင်း လက်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေလေသည်။

သူက ငွေစက္ကူတွေကို တစ်ရွက်ချင်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ပေါင်ဘဏ်က ထုတ်ပေးထားတဲ့ ငွေစက္ကူအစစ်တွေ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ရွက်ကို တစ်ထောင်တန် ဆယ်ရွက် တိတိပင်။

"အစ်ကို... အဲဒါကို ထပ်မမေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီဗိုလ်ချုပ်က သူ့အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသား မှာထားတာ။"

"ကျွန်တော်တို့ အိမ်တော်က လူလည်းများ၊ နားလည်းများတယ်လေ။ မတော်တဆ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သူ့အတွက် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။"

ချူးဖုန်းက လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သဖြင့် ချူးကျန်းလန်လည်း ဆက်ပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းချင်စိတ် ပျောက်သွားတော့သည်။

"မောင်ကြီးရယ်... အခုလို ငွေတွေ အများကြီး ရလိုက်တာ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားတာပဲ။ ဒါနဲ့ဆို ဓားဘုရင်အိမ်တော်ရဲ့ မြေခွန်ကို ပေးလို့ရပြီပေါ့။" မရီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာလုံးဆို့နေသည့် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

ဓားဘုရင်အိမ်တော်က အကျယ်အဝန်း အလွန်ကြီးမားသဖြင့် နှစ်စဉ်ပေးဆောင်ရမည့် မြေခွန်ကလည်း မနည်းလှပေ။

ဒီတစ်ခေါက် လျူမင်းသားအိမ်တော်က ဓားဘုရင်အိမ်တော်နဲ့ မင်္ဂလာမဟာမိတ်ပြုဖို့ ကမ်းလှမ်းတာကို ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရတော့ သူတို့က ဘယ်လို လက်သိပ်ထိုး နည်းလမ်းတွေ သုံးလိုက်သည်မသိ၊ အိမ်တော်ရဲ့ မြေခွန်က သုံးဆမက တိုးသွားခဲ့သည်။

ဒါက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပင်။ မရီးနဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတို့မှာ ငွေရှာနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် ဒီလောက်များပြားတဲ့ ငွေတွေကို ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

"အစ်ကို၊ မရီး... တခြားကိစ္စ မရှိရင် ကျွန်တော် အခန်းပြန်နားတော့မယ်နော်!" ချူးဖုန်းက အိမ်တော်ရဲ့ အခက်အခဲကြီးတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့လို့ စိတ်ထဲမှာ အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ လျူမင်းသားအိမ်တော်က မြေခွန်တိုးအောင် လုပ်လိုက်တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ လောလို့မရသေးပေ။ အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပေးဆပ်ရမည်။

အခန်းပြန်ရောက်တော့ ချူးဖုန်းက အစေခံတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး အစားအသောက်တွေ အရင်ပြင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ အပြင်သွားနေရချိန်မှာ သူ အစိုးရိမ်ဆုံးက အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး ဗိုက်ဆာနေမှာကိုပင်။

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက နန်းတော်ထဲမှာ ဘယ်လိုအမှုကြီး ကျူးလွန်ခဲ့သည်မသိ၊ ရက်တော်တော်ကြာသွားသည့်တိုင် တော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခုလုံး စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှာ စစ်တပ်တွေက လမ်းမပေါ်မှာ အမြဲလှည့်ကင်းပတ်နေပြီး သူမရဲ့ သဲလွန်စကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေကြသည်။

အစေခံက အစားအသောက်တွေ ပို့ပြီးတာနဲ့ ချူးဖုန်းက တံခါးကို အတွင်းကနေ သေချာဂျိတ်ထိုးလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းဆီကို ဦးတည်လိုက်သည်။ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အခန်းထဲမှာ ဝှက်ထားရတာက သူ့အတွက်တော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အကယ်၍ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတို့သာ သိသွားရင် ဘယ်လိုတွေတောင် အထင်လွဲကုန်မလဲ မသိနိုင်ပေ။ သူက လျှို့ဝှက်ခန်းရဲ့ စက်ယန္တရားကို နှိပ်လိုက်တော့ လေးလံတဲ့ ကျောက်တံခါးကြီးက ဝုန်းဝုန်းသံနဲ့အတူ ပွင့်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ချူးဖုန်း အထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လည်ပင်းဆီမှာ အေးစက်စက်နဲ့ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်ပါ!"

သူ အတော်လေး စိတ်တိုသွားသည်။ ဒီအနက်ရောင်ဝတ်မလေးကတော့ တကယ့်ကို ကြမ်းကြုတ်လွန်းလှသည်။

သူ့လည်ပင်းပေါ်မှာ ရောက်နေတာက ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်လက်ဆိုတာ လှည့်ကြည့်စရာပင် မလိုဘဲ သူသိလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဓားကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်နည်းနည်းများနေလို့ ခင်ဗျားကို သေချာ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်!" ချူးဖုန်းက သူမကို အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကိုအနှောင့်အယှက်ပေးထားမိတာဖြစ်သလို၊ သူမကလည်း သူ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင် မဟုတ်ပါလား။

"အပြင်မှာ အစားအသောက်တွေ ပြင်ထားပေးတယ်၊ ခင်ဗျားအကြိုက် ဟုတ်၊ မဟုတ်တော့ မသိဘူး!" ချူးဖုန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်ရင်း သူမကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမက မျက်နှာဖုံး တပ်ထားဆဲဖြစ်ရာ ဖြူဝင်းသွယ်လျတဲ့ လည်ပင်းနဲ့ ချွန်ထက်တဲ့ မေးစေ့ကိုသာ မြင်ရသည်။

သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အေးစက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေမှန်း ချူးဖုန်း ခံစားမိသည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး မြန်မြန်စားလိုက်ပါဦး၊ မဟုတ်ရင် အေးကုန်ရင် မကောင်းတော့ဘူး!" သူမက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ချူးဖုန်းလည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သူ၏ စေတနာကို ဖော်ပြရတော့သည်။ "တစ်ယောက်တည်း စားရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းရင် ကျွန်တော် အဖော်လုပ်ပေးလို့ ရတယ်နော်!"

"ထွက်သွားစမ်း!"

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာထက်မှာ ရှက်သွေးတွေ မထိန်းနိုင်အောင် ဖြာတက်လာသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အခန်းထဲမှာ အတူရှိနေတာက တစ်ကဏ္ဍ၊ စားပွဲတစ်ခုတည်းမှာ အတူထိုင်စားဖို့ဆိုတာကတော့ အလွန်တရာ ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။ ဒါမျိုးက လင်မယားတွေပဲ လုပ်လေ့ရှိတာဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်းက ထပ်ပြီး နောက်ပြောင်နေမှာ စိုးတာကြောင့် သူမဟာ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲက ထွက်လာပြီး စားပွဲမှာ ထိုင်ကာ အစားအသောက်တွေကို စားသုံးတော့သည်။ သူမက အေးအေးဆေးဆေး စားနေပြီး သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တင့်တယ်လှပလွန်းလှသည်။

"မျက်နှာဖုံး ချွတ်လိုက်ပါလား။ စားရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ!"

ချူးဖုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

သူမရဲ့ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို သူ အမြဲတမ်း မြင်ချင်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူမက အလွန်လှပမယ်ဆိုတာ သိထားပေမဲ့လည်း ကိုယ်တိုင် မြင်ကြည့်ချင်သေးသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးကတော့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်စားနေသည်။

ချူးဖုန်းလည်း ပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး— "ဟုတ်သားပဲ၊ ခင်ဗျား အဝတ်အစား မလဲရတာလည်း ရက်တော်တော်ကြာပြီပဲ။ အစေခံတွေကို ရေနွေးပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ခင်ဗျားအတွက် အဝတ်အစား လဲဖို့ တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးမယ်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!"

သူမ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသနဲ့ ရှက်စိတ် ရောပြွမ်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ချူးဖုန်းနဲ့ အခန်းအတူတူ နေရတာက တစ်ကြောင်း၊ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ဖို့ဆိုတာ... သူမ ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလဲ။ ချူးဖုန်းရဲ့ မျက်နှာက အတည်ပေါက်ကြီး ဖြစ်မနေရင်တော့ သူဟာ မိန်းမလိုက်စားတဲ့ လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်လို တမင်သက်သက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောနေတာလို့ သူမ ထင်မိမှာ သေချာသည်။

ဒါ့အပြင် အဲဒီနေ့က မြေစောင့်နတ်ကျောင်းထဲမှာ ဘုရားစင်အောက် ပုန်းနေတုန်းကလည်း သူတို့နှစ်ဦးဟာ အလွန်နီးကပ်တဲ့ ထိတွေ့မှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဒါတွေက သူမကို ပိုပြီးတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"အပြင်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ လုံခြုံရေး သိပ်မတင်းကျပ်တော့ဘူးဆိုရင် ဒီညပဲ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားနေတယ်" ဟု အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လမ်းမတွေပေါ်မှာ စစ်သားတွေက ခင်ဗျားကို အပြည့်ရှာနေတုန်းပဲ၊ မြို့တံခါးတွေကလည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်နေတာ။ သံသယရှိတဲ့လူ တော်တော်များများလည်း အဖမ်းခံနေရတယ်။ ခင်ဗျား ဘယ်လို ထွက်သွားမှာလဲ။"

"ခင်ဗျား ဓားဘုရင်အိမ်တော်က ခြေတစ်လှမ်း ထွက်တာနဲ့ အမိခံရမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဓားဘုရင်အိမ်တော်ကို ပြန်ပုန်းဖို့ဆိုတာကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"

သူမ ထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာ သိရတော့ ချူးဖုန်း စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် နှမြောသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဒီရက်ပိုင်း အတူတူနေရတာက အတော်လေး ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့သလို၊ သူမရဲ့ စွမ်းအားကလည်း အလွန်ကြီးမားရာ ဓားဘုရင်အိမ်တော်မှာ သူမ ရှိနေတာက သူ့အတွက်တော့ အကွက်ကောင်း တစ်ခုကို ကိုင်ထားရသလိုပင်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က လေလံပွဲမှာ လျူမင်းသားက သွေးမုတ်ဆိတ်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ပြောနေတာကို သတိရပြီး ချူးဖုန်း စိတ်ထဲမှာ သတိကြီးကြီး ထားလိုက်သည်။ အကယ်လို့ သွေးဓားဂိုဏ်းက သူ့ကို သတ်ဖို့ ဓားဘုရင်အိမ်တော်ထဲ တကယ် ဝင်လာခဲ့ရင် အိမ်တော်မှာ အင်အားအကြီးဆုံးက ဓားသခင် အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိတဲ့ ဒုတိယအစ်မ ချူးကျန်းလန်ပဲ ရှိသည်။ သူမက ရန်သူကို တောင့်ခံနိုင်ဖို့ မလွယ်လှပေ။

"မင်း ငါ့ကို လိမ်ညာနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးရဲ့ တောက်ပတဲ့ ဖီးနစ်မျက်လုံးတွေက ချူးဖုန်းကို အကဲခတ်တဲ့အနေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေလေ! ခင်ဗျားလို ဒုက္ခအိုးကြီးကို ကျွန်တော်က ဘာလို့များ တမင်သက်သက် ဓားဘုရင်အိမ်တော်မှာ ဆွဲထားချင်ရမှာလဲ။ ခင်ဗျားကို အမြန်ဆုံး မောင်းထုတ်ချင်နေတာပါ!" ချူးဖုန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး ထမင်းစားပြီးသွားတော့လည်း ချူးဖုန်းက အစေခံတွေကို ရေနွေးပြင်ခိုင်းမြဲ ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားလဲဖို့ ကိစ္စကတော့ တကယ်ကို ဖြေရှင်းရမယ့် ပြဿနာတစ်ခုပင်။

နောက်ဆုံးတော့ သူက သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကိုပဲ ယူလာပေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီမှာ ခဏလောက် ထပ်နေရဦးမှာဆိုတော့ ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ!" ချူးဖုန်းက အလွန်ပင် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးကတော့ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေခဲ့တော့သည်။