အခန်း (၆) - ငွေစကားပြောသည်

ရွှစ်!

နောက်ထပ် ဓားချီ တစ်လိုင်း ပစ်ခတ်လာပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်တိုက် ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ရှီဘင်း၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "နောက်ထပ် လှောင်ပြောင်တဲ့စကား တစ်ခွန်းဟကြည့်၊ နင့်လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်!"

ချူးဖုန်းသည် တကယ်ကို ထပ်ပြီး ပါးစပ်မဟရဲတော့ပေ။တောင်ပေါ်ကကျား မြေပြန့်ရောက်ရင် ခွေးတောင် မကြောက်တော့ဘူး၊ ရေတိမ်မှာ ပိတ်မိနေတဲ့ နဂါးကို ပုစွန်ဆိတ်တွေကတောင် လှောင်ပြောင် ကစားကြတာပဲ။

အကယ်၍သာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်နဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးမသွားခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ‘ဓားသခင်အဆင့်’ သာသာရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်တာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ခံနေရမှာလဲ။

"ဒီကို လာခဲ့!"

ရှီဘင်းက အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချူးဖုန်းက ခရုတစ်ကောင်လို နှေးကွေးစွာ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "မြန်မြန်လုပ်စမ်း!"

ချူးဖုန်းက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး၊ "ဒီလို စိတ်တိုတတ်တဲ့ အကျင့်နဲ့ဆို အပျိုကြီး ဖုန်းဖုန်းချွန် ဖြစ်သွားဦးမယ်၊ သတိထားဦး!" ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှီဘင်းမှာ ချက်ချင်း ပြာယာခတ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရေခဲချောင်းများ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။ ချူးဖုန်း၏ ပါးစပ်သန်မှုကို သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒီ မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင် ကလေးတွေက တကယ်ကို အလိုလိုက်ခံထားရပြီး ပျက်စီးနေကြတာပဲ။

ရွှစ်!

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ နောက်ထပ် ဓားချီ တစ်လိုင်း ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ချူးဖုန်းမှာ လည်ပင်းကို ပုသွားစေပြီး ချက်ချင်းပင် လိမ္မာရေးခြားရှိသွားတော့သည်။

ကြောက်ရွံ့နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ငြိမ်ကျသွားသော ချူးဖုန်းကို မြင်သောအခါ၊ ရှီဘင်း၏ ရင်ထဲတွင် အောင်ပွဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီပြဿနာကောင် ကျောင်းသားကို သူမ ယဉ်ပါးအောင် ဆုံးမနိုင်ခဲ့ပြီလေ။

"ချူးဖုန်း... ဒီနေ့ အတန်းထဲမှာ မင်းမြင်ခဲ့ရတာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူး၊ ကြားလား" ရှီဘင်း၏ လေသံက တင်းမာနေသော်လည်း၊ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာမူ ထိန်းမရသိမ်းမရ နီရဲနေသည်။

သူမ၏ ဘောင်းဘီပေါ်ရှိ အစွန်းအထင်း အရောင်ကို ချူးဖုန်း ထုတ်ပြောလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိပြီး၊ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပညာပေးချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။

ချူးဖုန်းက သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော ဓားချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ "ကျွန်တော် ဘာမှ မမြင်လိုက်ပါဘူး!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှီဘင်းသည် သူ၏ အပြုအမူအပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။

ထိုကိစ္စက သူမကို အရှက်ရစေပြီး ပြာယာခတ်စေခဲ့သဖြင့်၊ သူမသည် ၎င်းကို ဆက်လက် ပြောဆိုမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ‘စိတ်ဝိညာဉ်အားဖြည့် ဆေးလုံး’ သုံးလုံး။ မကြာသေးခင်က အတန်းထဲမှာ မင်း ပင်ပန်းနေပြီး အာရုံမစိုက်နိုင်တာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အားနည်းနေတာ ဒါမှမဟုတ် ထိခိုက်ထားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဆယ်ရက်ကို ဆေးတစ်လုံးသောက်၊ ပြီးရင် ဆေးစွမ်းကို လမ်းညွှန်ဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုစားဖို့ တရားထိုင် ကျင့်ကြံပါ"

"ဒါက မင်းရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပြဿနာကို သက်သာလာစေဖို့ သေချာပေါက် ကူညီပေးလိမ့်မယ်"

စိတ်ဝိညာဉ်အားဖြည့် ဆေးလုံးများသည် ‘ပထမအဆင့် ဆေးလုံး’ သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန်တရာ ဈေးကြီးလှသည်။

ချူးဖုန်း မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဆေးတစ်လုံးကို အနည်းဆုံး ငွေစအကြွေ ဆယ်ပြား ခန့် ကျသင့်သည်။

ရှီဘင်းသည် သူ၏ သာမန်ဆရာမ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမက ဆေးလုံး သုံးလုံးကို တိုက်ရိုက် လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းက ချူးဖုန်း၏ ရင်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ!" ချူးဖုန်းသည် သူမ၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ သိပ်မလောပါနဲ့ဦး။ မင်းကို စိတ်ဝိညာဉ်အားဖြည့် ဆေးလုံး သုံးလုံးပေးတာက စည်းကမ်းချက်တစ်ခုနဲ့ပါ။ နှစ်ဆုံးစာမေးပွဲမှာ မင်း အတန်းထဲက အဆင့် တစ်ရာအတွင်း ဝင်အောင် ဖြေရမယ်" ဤသည်မှာ အလွန်မြင့်မားသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်ဟု ရှီဘင်းက ထင်ထားခဲ့သည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အောက်ဆုံးအဆင့်ချည်း ရနေသော ချူးဖုန်းအနေဖြင့် အဆင့် နှစ်ရာအတွင်း ဝင်ခဲ့လျှင်ပင် သူမကို ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အဆင့် တစ်ရာ?" ချူးဖုန်းမှာ အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ တိုဟူးတုံးနဲ့ ခေါင်းဆောင့်ပြီး သေလိုက်တာမှ ကောင်းဦးမယ်။

တစ်ချိန်က ‘အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်’ လို့ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဆင့် တစ်ရာအတွင်းပဲ ဝင်မယ်ဆိုတာ—ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။

ဆရာမ ရှီကတော့ သူ့အပေါ် တကယ်ကို "အကောင်းမြင်" လွန်းနေတာပဲ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းအတွက် အရမ်းခက်နေလို့လား" ရှီဘင်းက ချူးဖုန်း၏ မသာမယာ မျက်နှာအမူအရာကို သတိထားမိသွားပြီး နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဒါက မင်း ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ"

"မင်းသာ တကယ်လို့ အဆင့် တစ်ရာအတွင်း ဝင်ခဲ့ရင်၊ ဆရာမက မင်းကို သေချာပေါက် နောက်ထပ် ဆုချဦးမှာပါ!"

သူမသည် တကယ်ကို ရှားပါးပြီး ထူးချွန်သော ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သည်—ချူးဖုန်း၏ ပညာရေး တိုးတက်လာစေရန် ကြီးမားသော အားထုတ်မှုများ ပြုလုပ်ပေးကာ၊ အလွန် စေတနာပါပြီး စာနာနားလည်ပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်!" အဆင့် တစ်ရာဆိုသည်မှာ ချူးဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရာမဝင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့၊ သူသည် ‘ထာဝရသက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးသခင်’ ဟူသော ဘွဲ့အမည်နှင့် ထိုက်တန်စေရန် တစ်တန်းလုံးတွင် အဆင့်တစ်ရဖို့ ရည်မှန်းရမည်ဖြစ်သည်။

...

အတန်းဆင်းပြီးနောက် ချူးဖုန်းသည် သီချင်းလေး ညည်းကာ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဂိုဏ်း ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ တော်ဝင်မြို့တော်တွင်၊ ဆေးပညာရှင်ဂိုဏ်း၏ ခန်းမကြီး မှာ အကြီးဆုံးသော ဆေးလုံးဆိုင်ကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဆေးဝါးကုန်ကြမ်း အမျိုးအစားတိုင်းနီးပါးကို ရှာတွေ့နိုင်သည်။

၎င်းသည် ကြိုတင်ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများကိုလည်း ရောင်းချသည်။ ထို့အပြင် ဝယ်ယူသူများသည် ကုန်ကြမ်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ထိုနေရာရှိ ဆေးဖော်စပ်သူများကို ၎င်းတို့အတွက် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ပေးရန်လည်း တောင်းဆိုနိုင်သည်။

ဝယ်ယူသူ အများစုမှာ အောင်မြင်မှုနှုန်း မြင့်မားသော ဆေးဖော်စပ်သူများကို ငှားရမ်းခြင်းကို ပို၍ သဘောကျကြသည်။

ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို သက်သာစေရုံသာမက၊ အရည်အသွေးမြင့် ဆေးလုံးများ ရရှိရန်ကိုလည်း အာမခံချက်ပေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် အညံ့စား ပစ္စည်းများ ရောနှောခြင်း သို့မဟုတ် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ခြင်းများ မရှိနိုင်ကြောင်း သေချာစေသည်။

ချူးဖုန်းသည် စစ်သူကြီး၏သား ဟုန်းဂန်း ထံမှ ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားကို အနိုင်ရထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အတော်လေး များပြားသော ငွေပမာဏ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ယန်မီးတောက် ကို သန့်စင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများ ဝယ်ယူရန် အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဆေးခန်းမကြီးဆိုတာက ငွေကုန်ကြေးကျ အရမ်းများတဲ့ နေရာပဲ။ လိုအပ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားကို ဉာဏ်သုံးပြီး သေသေချာချာ သုံးမှရမယ်!"

ချူးဖုန်းသည် ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်၏ တတိယမြောက် မင်းသားဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ မိသားစုမှာ ကျဆင်းနေပြီဖြစ်ပြီး မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာလည်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မင်းသားဘွဲ့မှာ အမည်ခံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ သွားလေရာတိုင်းတွင် လှောင်ပြောင်ခံရလေ့ရှိသည်။

ဆေးခန်းမကြီး အဝင်ဝတွင် စောင့်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးက သူ့အား အလွန်တရာ အထင်အမြင်သေးပြီး သာလွန်နေသည့် အမူအရာဖြင့် အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လာကြသည်။

"ချီးတဲ့မှပဲ၊ ဒီ ခွေးစောင့် နှစ်ကောင်က ငါ့ကို ဒီလို ကြည့်ရဲတယ်ပေါ့လေ!"

သူ၏ ယခင်ဘဝကဆိုလျှင်၊ ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်သရိုက်များသည် သူ၏ ဖိနပ်ကို လျှာဖြင့်လျက်ရန်ပင် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။

"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း!"

"ဒါက အဆင့်မြင့်တဲ့ နေရာကွ။ သူတောင်းစားတွေနဲ့ ခွေးတွေ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး!"

အစောင့်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ အော်ငေါက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ စကားများမှာ ချူးဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ဖယ်ကြဉ်ထားကာ တမင်သက်သက် စော်ကားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အခြား အစောင့်တစ်ဦးကလည်း ခွေးတစ်ကောင် အရှက်ခွဲခံရသည်ကို ကြည့်ရတော့မည့်အလား ပျော်ရွှင်စွာ စောင့်မျှော်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် လှောင်ပြောင် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဆိုင်ဖွင့်ထားပြီးတော့ ဈေးဝယ်သူကို ပေးမဝင်ဘူးဆိုတာ—ဘယ်လို ယုတ္တိမျိုးလဲ"

ချူးဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကင်းစောင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်!"

ကြွက်သားများ အပြည့်နှင့် အရပ်မောင်းကောင်းသော အစောင့်မှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေးကများ၊ နို့နံ့တောင် မစင်သေးဘဲ လူကြီးစကားတွေ လာပြောနေတယ်ပေါ့လေ?!"

"ငါ မင်းကို သေအောင်မဖြတ်ရိုက်ရင်၊ မင်း အရှေ့နဲ့အနောက်တောင် ကွဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အစောင့်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ချူးဖုန်းကို ရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဤအစောင့်သည် ဓားသမား အဆင့် ရှစ်မှ ကိုးဝန်းကျင်ခန့်တွင် ရှိပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံမဏိဖြင့် သွန်းလောင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ၊ လှုပ်ရှားမှုများက သွက်လက်ပြီး အားအင်များက ပြင်းထန်လှသည်။

"မင်း သေချင်နေတာလား" ချူးဖုန်းက ရှောင်တိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုတ်ခြင်း မပြုဘဲ၊ မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာ တစ်ခုလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ၏ ခါးကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီး၊ လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ဓားတစ်လက်ပုံစံ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်မျှဖြင့်သာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ၊ အတွေ့အကြုံများနှင့် သိုင်းပညာစွမ်းရည်များမှာ နဂိုအတိုင်း ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

‘ဓားသခင်အဆင့်’ ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ အသတ်ခံရနိုင်ချေ ရှိသည်။

သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိ အဆင့်ခြောက်ဆင့်ခန့် သာလွန်နေသော ဤအစောင့်အတွက်မူ၊ တိုက်ရိုက် မသတ်နိုင်လျှင်တောင် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းသွားသည်အထိ သူ ရိုက်နှက်နိုင်မည်ဟု ချူးဖုန်း ယုံကြည်မှုရှိသည်။ သေချာသည်မှာတော့ သူ့ကိုယ်သူလည်း ဒဏ်ရာရရှိမှုများနှင့် ရင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ကြွက်သားများ အပြည့်နှင့် အရပ်မောင်းကောင်းသော ထိုအစောင့်မှာ ချူးဖုန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ကြောင့် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး၊ ရှင်းပြ၍မရသော အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အလိုအလျောက်ပင် သူက နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်မိပြီးနောက်၊ အသုံးမကျသော ဒုတိယအဆင့် ဓားသမားမျှသာဖြစ်သည့်—ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံလိုက်ရကြောင်း သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ သူ၏ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ၊ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် သူ၏မျက်လုံးများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သို့သော် ချူးဖုန်းက သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်—၎င်းမှာ ရွှေတုံးတစ်တုံးပင် ဖြစ်သည်။

"ခွေးစောင့်၊ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ပြီး သေသေချာချာ ကြည့်စမ်း!" ချူးဖုန်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ရွှေတုံးကို မြှောက်ကိုင်ပြလိုက်ပြီး အားပါးတရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခွေးကောင်းဆိုရင် လမ်းမပိတ်ဘူးကွ။ ထွက်သွားစမ်း၊ ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ပျောက်သွားလိုက်! ပိုက်ဆံရှိရင် သူဌေးပဲ—နားလည်လား"

အရပ်မောင်းကောင်းသော အစောင့်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ခရမ်းရောင် သန်းသွားပြီး၊ သူ၏ ဒေါသများကြောင့် သွေးအန်မတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း—မင်း ကောင်စုတ်လေး၊ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ" သူ ထပ်ပြီး မတိုက်ခိုက်ရဲတော့သလို၊ ချူးဖုန်းကို ဆက်ပြီး လမ်းပိတ်ရပ်နေရန်လည်း ပို၍ပင် မရဲတော့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့လုပ်ခဲ့ပါက၊ အတွင်းဘက်ရှိ ခန်းမမန်နေဂျာ ထွက်လာပြီး သူ့ကို အရှက်တကွဲ အရေးယူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ချူးဖုန်း ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်ငွေကသာ စည်းမျဉ်းများကို သတ်မှတ်ပေးလေသည်။