အခန်း (၄၈) - တကယ်တမ်း မျက်ကန်းက ဘယ်သူလဲ

"ကျွန်မဟာက သက်တမ်း ခုနစ်ရာပဲ ရှိသေးတယ်!"

လင်းယွီရှင်းကမူ ပွင့်လင်းပြီး တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ သူမက ဆေးတောင်းကို ချွတ်ကာ ဆရာ့ကို အကဲဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူမ ပြောသည့်အတိုင်းပင်၊ အကဲဖြတ်ပြီးနောက် သူမ ခူးဆွတ်လာသော ဆေးပင်များအနက် သက်တမ်းအရင့်ဆုံးမှာ ခုနစ်ရာနှစ်ဖြစ်ကြောင်း ဆရာက ကြေညာလိုက်သည်။သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကျောက်ရှန်းလောက် မကောင်းသော်လည်း အတော်လေး အထင်ကြီးလောက်စရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အလှတရားနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်စုံရုံသာမက ထူးချွန်သော အဂ္ဂိရတ်တာအို ပါရမီကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသော လင်းယွီရှင်းမှာ ရုပ်ရည်ရော ဉာဏ်ရည်ပါ ပြည့်ဝသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် နေရာတစ်ဝိုက်လုံး၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်လေးများ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်များကို ရရှိနေလေသည်။

အချို့က ရှက်ရွံ့တွန့်ဆုတ်နေကြပြီး၊ အချို့ကမူ ရူးသွပ်မတတ် စွဲလမ်းနေကြကာ ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ရှိနေကြလေသည်။

"လင်းယွီရှင်း... အရမ်းကောင်းတယ်! နင် တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ့ထက် နည်းနည်းလေးပဲ လျော့တာလေ။ ပြီးတော့ နင်က မိန်းကလေးဆိုတော့ ယောကျ်ားလေးတွေထက် နည်းနည်း ပိုအားနည်းတတ်တာ သဘာဝပါပဲ!" ကျောက်ရှန်းက လင်းယွီရှင်းကို ကြည့်ကာ လူကြီးလူကောင်းဆန်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အပေါ်ယံတွင်မူ သူက နှိမ့်ချနေပုံရသော်လည်း၊ လူတိုင်းကို အထင်သေးနေသည့် သူ၏ မောက်မာမှုက အတော်လေး နေရခက်စေသည်။ ဤသည်မှာ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်၍ လူဆိုးလုပ်နေသည့် အထင်ရှားဆုံး သာဓကပင် ဖြစ်သည်။ လင်းယွီရှင်းသည် ကျောက်ရှန်းကို အနည်းငယ်မျှပင် သဘောမကျခဲ့ပေ။

ယင်းအစား ချူးဖုန်း၏ ပုံရိပ်ကသာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ရှန်းကို ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ အတန်း တစ် မှ ကျောင်းသားများက အတန်း ငါး ၏ ရှေ့တွင် သူတို့၏ သာလွန်မှုကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည်ကို သူမ ထိုင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လူအများစုက လျူဖျင်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားနေကြသော်လည်း၊ ကျောက်ရှန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ ချူးဖုန်းသာဖြစ်မည်ဟု သူမ ခံစားနေမိသည်။

"အယ်... ချူးဖုန်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ" လင်းယွီရှင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချူးဖုန်းကို မတွေ့ရပေ။

"ကိုယ့်အစွမ်းအစကို ကိုယ်မသိတဲ့ အဲဒီညံ့ဖျင်းတဲ့ ကျောင်းသားက ငါနဲ့ အလောင်းအစား လုပ်ထားတာလေ။ ငါထင်တယ်... သူ အခုထိ ဆေးတောင်တော်ထဲမှာ သက်တမ်းပိုရင့်တဲ့ ဆေးပင်တွေကို ရူးရူးမူးမူး လိုက်ရှာနေတုန်းပဲ ဖြစ်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ပါရမီ၊ အတွေ့အကြုံ၊ ဗဟုသုတဆိုတာတွေက အရမ်း အရေးကြီးတယ်လေ။ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ချူးဖုန်းက ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ အစားထိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာက 'တောင်ကိုရွှေ့တဲ့ လူမိုက်အဘိုးအို' ပုံပြင်လိုမျိုး အလကားပဲ ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။"

လင်းယွီရှင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို ကျောက်ရှန်း သတိထားမိလိုက်သဖြင့် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။

ချူးဖုန်းအပေါ် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ရှန်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ချူးဖုန်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ... ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင် ချူးဖုန်းက သူရှုံးတော့မယ်ဆိုတာ သိလို့ ဆေးတောင်တော်ထဲမှာ ပုန်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်!"

"ချောက်ထဲကျပြီးတောင် သေနေလောက်ပြီ!" လျူဖျင်က ကောက်ကျစ်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်မှ နောက်လိုက် ဆယ်ယောက်ကျော်ကလည်း သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးများကို ဆင်မြန်းထားကြသည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင် ချူးဖုန်းကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ခုန်ချရန် ဖိအားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုဘဲ ချူးဖုန်းမှာ သေချာပေါက် ပြုတ်ကျသေဆုံးသွားပြီဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

"နင်တို့အားလုံးက ချူးဖုန်းအကြောင်းကို ဘယ်လိုများ ပြောထွက်ရက်ရတာလဲ! သူ့မှာ ပါရမီမပါရင်တောင် သူကြိုးစားသရွေ့ တစ်နေ့ကျရင် ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေကို ရရှိလာမှာပဲ။ သူက နင်တို့ကိုတောင် ကျော်တက်သွားနိုင်သေးတယ်!" သူတို့၏ အဆိပ်ပြင်းသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းယွီရှင်းမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်လေသည်။

ချူးဖုန်းဘက်မှ သူမ ဝင်ရောက် ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်းက လျူဖျင်နှင့် ကျောက်ရှန်း အပါအဝင် အခြားသူများကို ပို၍ပင် မနာလိုဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"ယွီရှင်း... အဲဒီ ချူးဖုန်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးဆီမှာ ဘာတွေများ အဲဒီလောက် ကောင်းနေလို့လဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး! နင်က သူ့ကို ဒီလိုမျိုးတောင် ကာကွယ်ပေးနေသေးတယ်!"

"လူတိုင်း ပြန်ရောက်နေပြီ၊ သူတစ်ယောက်ပဲ မရောက်သေးဘူး။ ငါထင်တာတော့ သူ သေချာပေါက် ပြုတ်ကျပြီး သေသွားလောက်ပြီ!" လျူဖျင်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်ခက်ထန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"လျူဖျင်... ငါ သေရတာ သိပ်ကို သနားစရာ ကောင်းတာပဲကွာ!" သြရှရှနှင့် တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လူတိုင်းမှာ ဆေးတောင်တော်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဤအချိန်တွင် နေမင်းကြီးမှာ လုံးဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး ယင်လေအေး တစ်ချက် သဲ့သဲ့ တိုက်ခတ်လာသောအခါ လူတိုင်းကို ကျောချမ်းသွားစေခဲ့သည်။

အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး ဆေးတောင်းကို လွယ်ထားကာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လူငယ်တစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

လျူဖျင်နှင့် ချူးဖုန်းကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့ကြသော ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချူးဖုန်း၏ ခြောက်လှန့်မှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံလိုက်ရသော လျူဖျင်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားပြီး နီးကပ်လာသော ချူးဖုန်းကို တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် "မင်း... မင်းက လူလား သရဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူက အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ဝူး ဝူး... ငါက အသက်ကို လာတောင်းတဲ့ သရဲပဲကွ..." ချူးဖုန်း အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ လျူဖျင်မှာ လန့်ဖြတ်ပြီး အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားတော့သည်။

သောက်ရမ်းလန့်သွားပြီး သေးတောင် ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

"ဒီလောကမှာ သရဲဆိုတာ မရှိဘူး။ ချူးဖုန်း... လျှောက်ပြီး နောက်မနေနဲ့တော့!" ဆရာမ ရှီဘင်းက ချူးဖုန်း၏ နောက်ပြောင်နေမှုများကို ရပ်တန့်ရန် ကပျာကယာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ချူးဖုန်းက ဆရာမ ရှီဘင်းကို ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်လိုက်ကာ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ကင်းစင်တယ်ဆိုရင် သန်းခေါင်ယံမှာ သရဲလာခြောက်တာကို ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး! ဆရာမ... ကျွန်တော်က သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ကြည့်ရုံလေးပါ။ ကြည့်ပါဦး၊ လျူဖျင်က ဒီလောက်တောင် လန့်သွားတယ်ဆိုတော့ သူက မကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ထားလို့ နေမှာပေါ့!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ ဟာသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျောင်းသားများစွာက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ချူးဖုန်းက သရဲဟန်ဆောင်လိုက်သည်ကို လန့်ပြီး လဲကျကာ အရှက်ကွဲသွားခဲ့ရသော လျူဖျင်မှာ ရှက်ရမ်းရမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထလိုက်သည်။ လျူဖျင်က ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ချူးဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ "ချူးဖုန်း... ခွေးမသား! မင်းလို အမှိုက်ကောင်က မင်းခူးလာတဲ့ ဆေးပင်တွေကို ဆရာ အကဲဖြတ်ဖို့ အမြန်ထုတ်ပြလိုက်စမ်း။ ပြီးရင် ကွင်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငတုံးပါလို့ အော်တော့!" ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမတိုင်ခင် ဒီမင်းသားက မင်းကို ပညာပေးလိုက်ဦးမယ်!"

"ကွာဟချက်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်း မြင်အောင် ပြပေးမယ်!"

ပြောရင်းဆိုရင်း လျူဖျင်က သူ၏ ဆေးတောင်းကို ဆရာ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျူဖျင်သည် ကျောက်ရှန်းနှင့်မူ မိမိကိုယ်ကို မယှဉ်ရဲသော်လည်း၊ သူ၏ လူများကိုမူ ရက်စက်စွာ နင်းခြေကာ ချူးဖုန်းကို အရှက်မဲ့စွာ အရှက်ခွဲရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

အကဲဖြတ်မှု ရလဒ်က လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လျူဖျင်... ခူးဆွတ်လာတဲ့ ဆေးပင်တွေထဲမှာ သက်တမ်းအရင့်ဆုံးက နှစ်ခြောက်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ သွေးလင်ဇီး ဖြစ်ပါတယ်!"

သာမန်အားဖြင့် သက်တမ်း ခြောက်ရာရှိသော ဆေးပင်တစ်ပင်မှာ အတော်လေး အထင်ကြီးလောက်စရာဖြစ်ပြီး အံ့သြချီးမွမ်းသံများကို သေချာပေါက် ထွက်ပေါ်လာစေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သက်တမ်း ရှစ်ရာနှင့် ခုနစ်ရာရှိသော ဆေးပင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီးဖြစ်ရာ လျူဖျင်၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

လျူဖျင်ကို အတင်း ဖားယားနေကြသော သူ၏ နောက်လိုက်များမှလွဲ၍ အခြားသော ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေကြလေသည်။ ယင်းက အောင်ပွဲခံရန် ဟန်ပြင်နေသော လျူဖျင်ကို အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသွေးလင်ဇီးမှာ သူနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များက သူခိုးများ ဖောက်ထွင်းထားသော သင်္ချိုင်းဟောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အလွန်တရာ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လူများက ဆေးတောင်တော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆေးပင်များ ခူးဆွတ်လေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သက်တမ်း ခြောက်ရာရှိသော ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ သက်တမ်း ရာကျော်ရှိသော ဆေးပင်တစ်ပင်ကိုပင် ရှာတွေ့ရန် အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

"ချူးဖုန်း... ငါတို့ရဲ့ အလောင်းအစားကို မင်း မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား"

"မင်း ခူးလာတဲ့ ဆေးပင်တွေကို ထုတ်ပြလိုက်စမ်းပါ။ ငါ ခူးဆွတ်လာတဲ့အထဲက သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ဆေးပင်က ရှစ်ရာနှစ် သက်တမ်းရှိတယ်" ကျောက်ရှန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ယှဉ်ချင်တာလား။ တော်လိုက်ကြရအောင်ဗျာ!" ချူးဖုန်းက အားနည်းချင်ယောင်ဆောင်ကာ တမင်သက်သက် ရူးချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့၊ အခုချက်ချင်း ထုတ်ပြစမ်း!" ကျောက်ရှန်းက ချူးဖုန်းကို မည်သို့လုပ်၍ လွယ်လွယ် လွှတ်ပေးမည်နည်း။

အိုယန်ရှူးကလည်း ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရှီဘင်း၏ ရှေ့တွင် ရမ်းကားစွာ ကြွားလုံးထုတ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို စတင် ပြောဆိုလာလေသည်။ ဤလူမှာ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အချစ်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း မခံရသဖြင့် လက်စားချေနိုင်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီကို ယူခဲ့စမ်း!"

အိုယန်ရှူးကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ချူးဖုန်း၏ ဆေးတောင်းကို အတင်းအဓမ္မ လုယူလိုက်ကာ အတွင်း၌ တစ်ပင်တည်းသာ ပါသော ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် သက်တမ်းရှိတဲ့ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်ပါလား! ပါရမီရှင်ကြီး... ဒီတစ်ကြိမ်လည်း မင်း အဆင့်နောက်ဆုံး ရပြန်ပြီပေါ့ကွာ!"

ချူးဖုန်း ခူးဆွတ်လာသော ဆေးပင်ကို နှစ်ကြိမ်ခန့် ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ အိုယန်ရှူးက လူတိုင်း မြင်နိုင်စေရန် ၎င်းကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။

"ဆရာမ ရှီဘင်း... ခင်ဗျားရဲ့ ကျောင်းသားက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ! တခြားသူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ညံ့တယ်ဆိုဆို အနည်းဆုံးတော့ သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာရှိတဲ့ ဆေးပင်ကိုတော့ ခူးဆွတ်နိုင်ကြသေးတယ်။ သူကျတော့ရော။ နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဆေးပင်ကို သွားခူးလာတယ်တဲ့၊ ဆရာမပဲ သူ့ကို အဲဒီလို သင်ပေးလိုက်တာလား"

ဤမှတ်ချက်မှာ အလွန်တရာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှပြီး၊ ချူးဖုန်းကို အရှက်ခွဲရုံသာမက ရှီဘင်း၏ သင်ကြားရေး စွမ်းရည်များကိုပါ လူပုံအလယ်တွင် ဗြောင်ကျကျ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှီဘင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ငိုမတတ် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းလာလေသည်။

"ကျောက်ရှန်း... မင်းက အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတယ်ဆိုရင် ဒီ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်စမ်းပါ။ သူ့သက်တမ်းက ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ" ချူးဖုန်းက ကျောက်ရှန်းကို ပြုံးပြရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မျက်ကန်းနေလို့လား။ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်ရဲ့ အရွက်အရေအတွက်က သူ့ရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ ညီမျှတယ်လေ! သူ့သက်တမ်းက နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ၊ မင်း မမြင်ဘူးလား" ကျောက်ရှန်းက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

ချူးဖုန်းက စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ၎င်းကို ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ ယူသွားကာ "ဒါဆိုရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး!" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။