အခန်း (၄၇) - အားကုန်ခုန်ချခြင်း

လတ်ဆတ်သော ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို မိမိနှင့်တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်သွားပါက ကျောင်းတော်မှ ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ သိမ်းဆည်းခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရပေမည်။ သို့သော်လည်း သန့်စင်ပြီးသွားပါက ထိုအရာများသည် အချောထည် ဆေးပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားများအားလုံးသာမက ဆရာ၊ ဆရာမများပါ ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်ပြီးနောက် လတ်ဆတ်သော ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို သန့်စင်ရန်အတွက် မြေကမ္ဘာမီးတောက်ကို အသုံးပြုကြရလေသည်။

ထို့ကြောင့် ချူးဖုန်းက သန့်စင်ပြီးသား အချောထည် ဆေးပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို မည်သူကမျှ သံသယဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ညံ့ဖျင်းသော ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ကြီးနေခြင်းကပင် သူ၏ အကောင်းဆုံး အကာအကွယ် ဖြစ်နေလေသည်။ ညံ့ဖျင်းသော ကျောင်းသားတစ်ဦးက 'ထူးခြားသောမီးတောက်' ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက စိတ်ကူးယဉ် ရဲမည်နည်း။

စိတ်ညှို့မြက်ပင်များကို သန့်စင်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် ကြန့်ကြာလှသည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ချူးဖုန်း၏ လက်ရှိ ထူးခြားသောမီးတောက်မှာ အားနည်းနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စိတ်ညှို့မြက်ပင်၏ ရနံ့ကို လုံးဝ မရှူရှိုက်မိစေရန် တစ်မိနစ်ခန့် အသက်အောင့်ထားရပြီး လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်နိုင်ရန်အတွက် အခြားတစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားရသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ကန့်သတ်ချက်ပေါင်းများစွာ အောက်တွင် အချိန်ကုန်ဆုံးမှုမှာ အလွန်တရာ ကြာမြင့်လှပေသည်။

အချိန် ဆယ့်နှစ်နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ "ကြီးမားလှသော အားထုတ်မှု" ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချူးဖုန်းသည် စိတ်ညှို့မြက်ပင် ဆယ့်တစ်ပင်စလုံးကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

မရင့်ကျက်သေးသော စိတ်ညှို့မြက်ပင် နှစ်ပင် ကျန်ရှိနေသေးရာ ၎င်းတို့ကို ဆက်လက် ရှင်သန်ကြီးထွားစေရန် ချူးဖုန်းက ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် ၎င်းတို့က အသုံးဝင်လာနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဆေးပင်ခူးဆွတ်ခြင်း၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ငါးဖမ်းသကဲ့သို့ပင် မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ငါးပေါက်စလေးများကို ပြန်လွှတ်ပေးရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

မရင့်ကျက်သေးသော စိတ်ညှို့မြက်ပင် နှစ်ပင်ကို ချန်ထားရစ်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် အကိုင်းအခက်များ ဖြာထွက်လာကာ စိတ်ညှို့မြက်ပင်များ ပိုမို ပွားများလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာကာ အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံလာချိန်တွင် ချူးဖုန်းသည် အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် လမ်းစရှာတော့သည်။

"အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ကျောက်ရှန်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အလောင်းအစားကို ငါ မေ့နေတော့မလို့! သက်တမ်း အရမ်းရင့်တဲ့ ဆေးပင် နှစ်ပင်လောက်တော့ ငါ ရှာရဦးမယ်!"

လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော ဤချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေ တစ်ဝိုက်တွင် ကျေနပ်လောက်ဖွယ်ရာ ဆေးပင်များ သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဟု ချူးဖုန်း ခံစားမိလေသည်။

သေချာစွာ လိုက်လံ ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက် သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ရလဒ်ကောင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရှေ့ဘက် ချောက်ကမ်းပါး နံရံအနီးတွင် လူတစ်ရပ်ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသော ဆေးပင်အချို့ ပေါက်ရောက်နေလေသည်။ ၎င်းတို့၏ အရွက်များမှာ လှည်းဘီးများအလား ဖြန့်ကျက်နေပြီး အကိုင်းအခက်များကို တိုက်ရိုက် ရစ်ပတ်ထားကြသည်။

လူတစ်ရပ်ထက် ပိုမြင့်သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ခွဆုံများ မရှိဘဲ တစ်ပင်ချင်းစီတိုင်းက မားမားမတ်မတ်နှင့် ထီးတည်း ရှင်သန်နေကြလေသည်။

ဤသည်ကား မြွေ၊ ပုရွက်ဆိတ်နှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ အဆိပ်ကို ဖြေနိုင်သော အဖိုးတန် ဆေးတစ်ပါးဖြစ်သည့် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်ပင်များပင် ဖြစ်လေသည်။ ချူးဖုန်းက အနီးသို့ သွားကာ ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းကို သေချာစွာ ခွဲခြား အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤဆေးပင်များသည် သက်တမ်း ဆယ်နှစ်၊ နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးမည်ဆိုပါက ခွဲခြားသိမြင်ရန် အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အရွက်တစ်ရွက်လျှင် တစ်နှစ် သက်တမ်းဟု မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းက အနှစ်သုံးဆယ် ကျော်လွန်သွားသောအခါတွင်မူ ဆေးပညာရှင်တစ်ဦး၏ အစစ်အမှန် စွမ်းဆောင်ရည်ကို စမ်းသပ်လာတော့သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ အကိုင်းအခက်များမှာ အခြေခံအားဖြင့် များစွာ ပြောင်းလဲသွားလေ့ မရှိပေ။

အမြဲတမ်းလိုလို ထိုအရပ်အမောင်း၊ ထိုတုတ်ခိုင်မှုမျိုးတွင်သာ ရှိနေတတ်သည်။ အခေါက်၏ အရောင်အသွေးသာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ ပေါက်ရောက်ရှင်သန်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသဖြင့် လူ့အရေပြားကဲ့သို့ပင် အစိုဓာတ်ကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားသစ်ပင်များကဲ့သို့ အခေါက်များ ကွဲအက်လာမည် သို့မဟုတ် အရောင်အသွေး သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားမည်ဟု သင် မျှော်လင့်ထားလျှင်တော့ ထိုအတွေးကို ဖျောက်ထားလိုက်ပါတော့။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် အရွက်ဟောင်းများ ကြွေကျသွားသော်လည်း နောက်တစ်နှစ်တွင် အရွက်သစ်များ အဆက်မပြတ် အစားထိုး ထွက်ပေါ်လာလေ့ ရှိသည်။

ဤအချက်က ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းကို ဆုံးဖြတ်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားစေသည်။

အခြားသော အောက်တန်း ကျောင်းသားများသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပါက ဆယ်ခါတွင် ကိုးခါခန့် အမှားလုပ်မိမည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်းက ဘယ်သူလဲ။ သူသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဧကရာဇ် ဖြစ်လေသည်! သေချာစွာ ခွဲခြား စစ်ဆေးပြီးနောက် သူသည် သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်ကို လျင်မြန်စွာ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ... ဒါလေး ရှိနေမှတော့ ကွင်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငတုံးပါလို့ အော်ရမယ့်သူက ငါ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး!"

ချူးဖုန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ကျောက်ရှန်း၊ အိုယန်ရှူးတို့က သူ့ကို လာပြီး ယှဉ်ပြိုင်ရဲတယ်ဆိုရင် သူက လက်တစ်ဖျောက်တီးလိုက်ရုံနဲ့တင် သူတို့ကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူတို့က ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားတဲ့ မိသားစုကြီးတွေက သခင်လေးတွေ ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်သေးလဲ။

သူတို့လည်း ဒူးထောက်ရမှာပဲ။

ချူးဖုန်းတစ်ယောက် အဂ္ဂိရတ်တာအိုမှာ ဆရာတစ်ဆူအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့ချိန်တုန်းက ကျောက်ရှန်းနဲ့ အိုယန်ရှူးတို့က မမွေးသေးဘူးလေ။

...

ဆေးတောင်တော်၏ ထွက်ပေါက်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေပြီး၊ ကျောင်းတော်မှ ဆရာ၊ ဆရာမအချို့က ဆေးပင်များ ရှာဖွေပြီး ပြန်ထွက်လာသော ကျောင်းသားတစ်ဦးချင်းစီကို စစ်ဆေး မှတ်တမ်းတင်နေကြလေသည်။

ညနေစောင်းသည်အထိ မစောင့်ဘဲ အစောကြီး ပြန်ထွက်လာမည့် ငတုံးမျိုး တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

အချိန်ပိုရလေလေ၊ တောင်တော၏ ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေများကို ပိုမို ရှာဖွေနိုင်လေလေ ပင်ဖြစ်သည်။ တောထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် သက်တမ်း နှစ်ရာရှိသော ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့ပါက အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီဟု ထင်မှတ်ရပေမည်။

သို့သော် ဆက်လက် ရှာဖွေသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သက်တမ်း သုံးရာရှိသော ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ရှာတွေ့လာနိုင်ပြီး၊ ယင်းက ပထမဆု ရရှိနိုင်ခြေကို ပိုမို မြင့်မားသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းတော်က မည်သည့်ဆု ချီးမြှင့်မည်ကို မသိရသော်လည်း၊ ပုံမှန် စည်းမျဉ်းများအရ ဆေးပင်ရှာဖွေရေး ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမအဆင့် ရရှိသော ကျောင်းသားသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အများအားဖြင့် ယင်းတို့မှာ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြလေသည်။ ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်သော ကျောင်းသားများသည် ဆေးတောင်တော်မှ စတင် ထွက်ခွာလာကြလေပြီ။ အများစုမှာ များပြားလှသော ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်ရရှိခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် ယနေ့ ပြိုင်ပွဲမှာ ဆေးပင်များ၏ အရေအတွက်ကို မဟုတ်ဘဲ သက်တမ်းကို အခြေခံ၍ ယှဉ်ပြိုင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သက်တမ်း နှစ်ရာရှိသော ဆေးပင် တစ်ရာကို ခူးဆွတ်လာနိုင်လျှင်တောင်မှ၊ သက်တမ်း သုံးရာရှိသော ဆေးပင် တစ်ပင်တည်းကို ခူးဆွတ်လာသူနှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ရှန်းနှင့် အတန်း တစ် မှ သူ၏ အတန်းဖော်များအားလုံးမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးများကို ဆင်မြန်းထားကြပြီး အခြားသူများအားလုံးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် အထက်စီးမှ ကြည့်နေကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် အောက်တန်း ကျောင်းသားများကြားတွင် ထိပ်တန်း ကျောင်းသားဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို အငြင်းပွားဖွယ်မရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကျောက်ရှန်းပင် ဖြစ်သည်။ အလွန်တရာ မာနကြီးသော ဤသူ၏ ဆေးတောင်းထဲတွင် ဆေးပင် နှစ်ပင်သာ ပါရှိလေသည်။

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှပိုင်ရှင် လင်းယွီရှင်းကလည်း သူမ၏ ဆေးတောင်းကို လွယ်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေရာ သူမလည်း များစွာ အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချူးဖုန်းကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့သော လျူဖျင်သည်လည်း နောက်လိုက်တစ်အုပ် ခြံရံလျက် ကြက်ဖကြီးတစ်ကောင်အလား ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ကာ ထွက်လာခဲ့ပြီး အတော်လေး အရှိန်အဝါ ကြီးမားပုံ ပေါ်နေလေသည်။ သူသည် ချူးဖုန်းကို အနိုင်ယူပြီး သူ၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွန်တရာ ကျေနပ် အားရနေပုံရလေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ ခြေတစ်ရွတ်ဆွဲကာ လမ်းလျှောက်နေရပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း နာကျင်နေသည့် လက္ခဏာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။ ချူးဖုန်း၏ ပျံဝဲ ခြေကန်ချက်က သူ့ကို တကယ်ပင် အထိနာသွားစေခဲ့ပုံ ရသည်။ သို့တိုင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရောင်ကိုင်းနေမှုများကား အနည်းငယ် လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျောက်ရှန်းက ဆေးပင် နှစ်ပင် ခူးဆွတ်လာပါတယ်။ တစ်ပင်က သက်တမ်း ငါးရာရှိတဲ့ ကြိုးကြာဖြူဆေးပင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ပင်က သက်တမ်း ရှစ်ရာရှိတဲ့ ပန်းခါးနွယ်ပင် ဖြစ်ပါတယ်!"

တာဝန်ခံ ညွှန်ကြားရေးမှူး နျူးပေါ့ထျန်းက ကျောက်ရှန်း၏ ရလဒ်ကို ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်ရာ အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ယခင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ကြသော ကျောင်းသားများမှာ ကျောက်ရှန်း၏ ရလဒ်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် လေလျော့သွားသည့်အလား မှိုင်ကျသွားကြတော့သည်။ ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများကို အဓိကထား ရောင်းဝယ်သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူပီပီ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်က အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်မှာလည်း အဆန်းမဟုတ်တော့ပေ။

သာမန် ကျောင်းသားများဆိုလျှင် သက်တမ်း သုံးရာ သို့မဟုတ် လေးရာရှိသော ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်နိုင်ပါက အလွန်တရာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး နေရာတကာ လိုက်လံ ကြွားလုံးထုတ်နေကြမည် ဖြစ်သည်။

သူ ခူးဆွတ်လာသော ဆေးပင်နှစ်ပင်အနက် အညံ့ဆုံးအပင်မှာပင် သက်တမ်း ငါးရာ ရှိနေလေရာ၊ အခြားသူများအားလုံး သူ့ကို မော့ကြည့်ရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"ကျောက်ရှန်း မင်းက တကယ့်ကို အထင်ကြီးလောက်စရာပဲကွာ! ငါတို့က မင်းကို မြှောက်ပင့်ပေးဖို့တောင် အမီလိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျောက်ရှန်းက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ! သက်တမ်း ရှစ်ရာရှိတဲ့ ဆေးပင်ကို ခူးဆွတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကံကောင်းလို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို အစစ်အမှန် စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ကြောင့်ပဲ!"

ကျောင်းသားများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြှောက်ပင့်ကာ ချီးကျူးစကားများ ဆိုနေကြလေသည်။

"ဟားဟား... မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ ငါက စာအုပ် နည်းနည်းပိုဖတ်ဖြစ်ပြီး မိသားစုက လူကြီးတွေနဲ့အတူ ဆေးပင်လိုက်ရှာတဲ့အထဲ အကြိမ်နည်းနည်း ပိုလိုက်သွားဖူးရုံပါ!"

မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လူတိုင်းကို အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ ကျောက်ရှန်းက နှိမ့်ချသော စကားကို ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှိမ့်ချမှု၏ အရိပ်အယောင် တစ်စက်ကလေးမျှ မရှိခဲ့ပေ။ မိမိ အတန်းမှ ထိပ်တန်း ကျောင်းသားက ဤမျှ အံ့မခန်း ရလဒ်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အတန်း တစ် မှ ဆရာ အိုယန်ရှူးမှာလည်း ပီတိဖြာကာ တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်နေလေသည်။

"ဟဲဟဲ... ဆရာမ ရှီဘင်း၊ ဆရာမ အတန်းက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရလဒ်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ။ လင်းယွီရှင်းက ဆရာမ အတန်းရဲ့ အကောင်းဆုံး ကျောင်းသူလေး မဟုတ်လား။ ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့၊ သူမ ခူးဆွတ်လာတဲ့ ဆေးပင်တွေကို အကဲဖြတ်ဖို့ အပြင်ကို ထုတ်ပြခိုင်းလိုက်ပါဦး!"

အိုယန်ရှူးမှာ အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားနေလေသည်။

ကျောက်ရှန်းသည် သာလွန်သူတစ်ဦး၏ အမူအရာဖြင့် အလွန် တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်ပြီး၊ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် သူ၏ အကြည့်များက လင်းယွီရှင်း၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ဘုရင်တစ်ပါးက သူ စိတ်ဝင်စားသော သားကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးက သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေလေသည်။

လင်းယွီရှင်းကို အနိုင်ယူကျော်လွန်ပြီး သူမက သူ့အပေါ် လေးစားအားကျမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူမကိုယ်တိုင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လိုလိုလားလား ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။