အခန်း (၄၅) - လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်း

"ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးမှာ ထိပ်တန်း အတုံးဆုံးဖြစ်တဲ့ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်စက စာမေးပွဲမှာ ငါးမှတ်လေးတောင် အနိုင်နိုင် ရနေတာကိုများ ငါ့ကို လာပြီး ဆရာလုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့! မင်းကိုယ်မင်း အရှက်ခွဲနေတာပဲ။ ဒီနေ့ ဒီသခင်လေးက မင်းကို လူပုံအလယ်မှာ ငတုံးတစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်ပြမယ်!"

"ဒီနေ့ ဆေးပင်ရှာဖွေရေး ပြိုင်ပွဲမှာ ရမှတ် ပိုနည်းတဲ့သူက ကျောင်းတော်ရဲ့ ကွင်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး 'ငါဟာ ငတုံးတစ်ယောက်ပါ' လို့ အကြိမ် တစ်ရာ အော်ရမယ်ဆိုတဲ့ အလောင်းအစားကို မင်း လုပ်ရဲလား"

ကျောက်ရှန်းသည် အမြီးကို အနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား ချူးဖုန်း၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ပြင်းထန်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။

သူက အထက်စီးဆန်မှုများ အပြည့်ပါဝင်သော ကောက်ကျစ်သည့် အပြုံးဖြင့် ချူးဖုန်းထံသို့ စိန်ခေါ်လွှာ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"ဟက်! ဒါကတော့ ပျော်စရာကြီးပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ထိပ်တန်း ပညာရှင်လေးက အောက်ဆုံးအဆင့် ရနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကျောင်းသားရဲ့ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချတော့မှာပဲ!"

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ချူးဖုန်းဆိုတဲ့ အဲဒီငတုံးက ကွင်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ငတုံးပါလို့ အော်နေတာကို ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းနေမှာပဲ!"

"ငါ တကယ်ကို မျှော်လင့်နေပြီ! ငါတို့ အတန်းခေါင်းဆောင်က လှုပ်ရှားတော့မှာဆိုတော့ အတန်း ငါး က လူတွေအားလုံး မျက်နှာကို အသံမြည်အောင် အရိုက်ခံရတော့မယ်။"

အတန်း တစ် မှ ကျောင်းသားများအားလုံးက ချူးဖုန်းကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ သူ အရှက်ကွဲမည့်အချိန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်စားနေကြသည်။

"အို... ဒုက္ခပါပဲ! ဆရာမ ရှီဘင်း၊ ခင်ဗျား အတန်းက ကျောင်းသားတွေက ရမှတ်တွေ ညံ့ဖျင်းရုံတင်မကဘူး၊ သတ္တိကလည်း ကြွက်သတ္တိလေးတွေပါလား! စိန်ခေါ်မှုကိုတောင် လက်မခံရဲကြဘူး၊ တကယ့်ကို 'ဆရာ့လို တပည့်တွေ' ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပဲ!"

"ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ!"

ချိုင့်ခွက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာရှိသည့် ဆရာ အိုယန်ရှူးက မိမိ၏ ကျောင်းသားများ ချူးဖုန်းအပေါ် ထင်တိုင်းကြဲ လှောင်ပြောင် အနိုင်ကျင့်နေသည်ကို တားမြစ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် ဆရာမ ရှီဘင်းကိုပါ ဝင်ရောက် အရှက်ခွဲလိုက်သေးသည်။

ရှီဘင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်လုံးများမှ မီးတောက်များ ပစ်လွှတ်မတတ် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ရီနေကာ ငွေရောင် သွားလေးများကို 'ကျွတ်ကျွတ်' မြည်သည်အထိ တင်းတင်း ကြိတ်ထားမိလေသည်။

သို့သော် ချူးဖုန်း၏ ညံ့ဖျင်းသော စွမ်းဆောင်ရည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

ခဏတာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မာနထောင်လွှားမှုက ချူးဖုန်းကို ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း သူမ သိနေလေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ပြီးနောက် ချူးဖုန်းက ကွင်းပြင်တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ငတုံးတစ်ယောက်ပါဟု ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းတော်တွင် ဘယ်သောအခါမှ ခေါင်းမော့၍ သွားလာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟားဟား... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စိန်ခေါ်မှုကို လက်မခံရဲဘူး မဟုတ်လား"

အိုယန်ရှူးက ပို၍ပင် ရိုင်းစိုင်းလာပြီး ဆရာမ ရှီဘင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ရဲတင်းသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကာ သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ကျောက်ရှန်း၏ ရန်စမှုနှင့် အိုယန်ရှူး၏ ဖိအားပေးမှုတို့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ အောက်ဆုံးအဆင့် ကျောင်းသားဖြစ်သော ချူးဖုန်းက အံ့မခန်း လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

သူက ဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် "ဆေးပင်ရှာဖွေရေး ပြိုင်ပွဲလေးတစ်ခုပဲလေ။ ဒါကို လက်ခံဖို့ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ!"

"ဆေးပင်ခူးဆွတ်တယ်ဆိုတာ အဂ္ဂိရတ်တာအိုရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ငါးဆယ့်ရှစ်ခုထဲက တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး နည်းပညာ အနည်းဆုံး လိုအပ်တဲ့ အရာပဲ။ မင်းလို တကယ့် ပါရမီမရှိတဲ့သူတွေပဲ ဒီလို နည်းပညာမပါတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးကို နေရာတကာ လိုက်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေကြတာ!"

ကျောက်ရှန်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး ချူးဖုန်းက အမှန်တကယ် လက်ခံလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံ ရလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ! လူတိုင်း သေသေချာချာ ကြားအောင် နားထောင်ထားကြ။ ကျောက်ရှန်းနဲ့ ချူးဖုန်းတို့ အလောင်းအစား လုပ်လိုက်ပြီ - ဒီနေ့ ဆေးပင်ရှာဖွေရေး ပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးတဲ့သူက ကွင်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး 'ငါဟာ ငတုံးတစ်ယောက်ပါ' လို့ အကြိမ် တစ်ထောင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ရမယ်!"

ချူးဖုန်းက နောက်ပိုင်းတွင် ကတိဖျက်မည်ကို ကာကွယ်ရန် ကျောက်ရှန်းက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

မူလက အကြိမ် တစ်ရာသာ အော်ရန်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဆယ်ဆတိုး၍ အကြိမ် တစ်ထောင် အော်ရန် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

သူ အောင်ပွဲခံမည်မှာ သေချာပေါက်ဖြစ်ကြောင်း အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ကျောက်ရှန်းက ကောက်ကျစ်စွာ ပြစ်ဒဏ်ကို တိုးမြှင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချူးဖုန်း... မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရတာလဲ" ရှီဘင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ချူးဖုန်း၏ စာမေးပွဲရမှတ်များကို မြင်သောအခါ သူမက ဆူပူကြိမ်းမောင်းချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားတိုင်းအပေါ် သူမက ဂရုစိုက်လေသည်။

ညံ့ဖျင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ထူးချွန်သည်ဖြစ်စေ။

"ဆရာမ ရှီဘင်း... ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မိန်းမစိုးထက်တောင် ပိုပြီး စိုးရိမ်နေပါလား! သူကိုယ်တိုင်က လက်ခံပြီးနေပြီပဲ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီမှာ လာပြီး ပူပန်နေရတာလဲ"

"ဟားဟား... ငါ တကယ်ကို မျှော်လင့်နေပြီ! ခင်ဗျား အတန်းထဲက ကျောင်းသား ကွင်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ငတုံးတစ်ယောက်ပါလို့ ကျိန်ဆဲနေတာကို ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို မြင်ကွင်းကောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မှာပဲ!"

အိုယန်ရှူးက စိတ်သဘောထား သေးသိမ်သူတစ်ဦး၏ ဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် အောင်ပွဲခံသည့်အလား ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဤလူတွင် သင်ကြားရေး ကျွမ်းကျင်မှုများ ကြီးမားစွာ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းမှာမူ အလွန်တရာ ညံ့ဖျင်းပြီး ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ချူးဖုန်းက ဆက်လက်၍ မည်သည့်စကားမျှ မဟတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောရန်ပင် အရေးမလုပ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျောက်ရှန်းကို အခြားကျောင်းသားများကြားတွင် ထိပ်တန်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း ဆေးပညာရှင်ဧကရာဇ်ဖြစ်သော သူ၏ရှေ့တွင်မူ ကျောက်ရှန်းသည် သူ၏ ဖိနပ်ကို သယ်ပေးရန်ပင် အရည်အချင်း မမီသေးပေ။

အကယ်၍ သူက ဒူးထောက်ပြီး ချူးဖုန်း၏ ဖိနပ်ကို လျက်ချင်သည်ဆိုလျှင်ပင် ချူးဖုန်းက သဘောတူမည်လား ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မူတည်နေသေးသည်။

...

ကျောင်းသားများသည် ဆေးတောင်တော်အတွင်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းကို ဆေးတူးရန် ပေါက်တူးတစ်လက်နှင့် ဆေးပင်များ ထည့်ရန် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးစီ ပေးအပ်ထားသည်။

အတန်းငါးတန်းမှ ဆရာ၊ ဆရာမများသည် သူတို့၏ ကျောင်းသားများကို ဆေးပင်များ ခွဲခြားသိမြင်ပုံနှင့် ခူးဆွတ်ပုံတို့ကို သင်ကြားပြသပေးကြသည်။ လုံလောက်စွာ သင်ကြားပြသပေးပြီးနောက် ကျောင်းသားများကို ဆေးပင်များ ရှာဖွေခူးဆွတ်ရန် ဆေးတောင်တော်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုလိုက်ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောင်းသားများ ရှာဖွေခူးဆွတ်ရန်အတွက် ကျောင်းတော်က ဆေးပင် အမျိုးအစား စုစုပေါင်း ဆယ်မျိုးကို သတ်မှတ်ပေးထားသည်။

ဤဆေးပင် အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးထဲမှ သက်တမ်း နှစ်တစ်ရာကျော်သော မည်သည့် ဆေးပင်ကိုမဆို ခူးဆွတ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆေးပင်အမှားကို တူးဖော်မိပါက သို့မဟုတ် သက်တမ်း မပြည့်သေးပါက အမှတ်များ လျှော့ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ပြစ်ဒဏ်လည်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဆေးတောင်တော်သည် ကျယ်ဝန်းရုံသာမက အလွန် အန္တရာယ်လည်း များလှပေသည်။ချူးဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန် အားနည်းလှပြီး တတိယအဆင့် ဓားသမားအဆင့်တွင်သာ ရှိရာ ကျောင်းသားများအားလုံးထဲတွင် အောက်ဆုံးအဆင့်၌ ရှိနေလေသည်။

စွမ်းဆောင်ရည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသူများတွင်ပင် စတုတ္ထအဆင့် ဓားသမား ကျင့်ကြံမှု ရှိကြသည်။ ပို၍ ထူးချွန်သူများဆိုလျှင် ပဉ္စမအဆင့် ဓားသမားအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။

လူတစ်ယောက်သည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလေလေ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တက်ရန် ပို၍ပို၍ ခက်ခဲလာလေလေ ဖြစ်သည်။

အစစ်အမှန် ကွာဟချက်ကို စတုတ္ထအဆင့် ဓားသမားအဆင့်မှ စတင်၍ သိသာထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လာရသည်။

တတိယအဆင့် ဓားသမားအဆင့်ပြီးနောက် ရှေ့ဆက်တက်လှမ်းရန် အခက်အခဲမှာ အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားလေသည်။

စတုတ္ထအဆင့် ဓားသမားမှာ အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပဉ္စမအဆင့် ဓားသမားမှာမူ ကြီးမားသော အတားအဆီးကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချူးဖုန်းက လူလုပ် ဓားသွေးကြောတစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ပါက သူသည် တစ်သက်လုံး စတုတ္ထအဆင့် ဓားသမားအဆင့်တွင်သာ ရပ်တန့်နေရပေလိမ့်မည်။

ထူးချွန်သော ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးသည် ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများ၏ အသွင်အပြင်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်ပြီး ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရုံသာမက ၎င်းတို့ ပေါက်ရောက်ရှင်သန်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထိုသို့ဆိုမှသာ မိမိအလိုရှိသော ဆေးပင်များကို တိကျမှန်ကန်စွာ တူးဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီဆေးပင် ဆယ်မျိုးထဲမှာ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးကတော့ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်နဲ့ ပန်းခါးနွယ်ပင်တို့ပဲ! ကြယ်ခုနစ်ပွင့်မြက်က မြွေဆိပ်ဖြေဆေး တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး မြွေနဲ့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေ ကိုက်ခံရတဲ့ အဆိပ်တွေကို ပြေစေနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သူ ရှင်သန်ပေါက်ရောက်ဖို့အတွက် အလွန် သီးခြားကျတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ လိုအပ်တယ်။

သူက ယေဘုယျအားဖြင့် စိုစွတ်ပြီး ကွယ်ဝှက်နေတဲ့ နေရာတွေမှာ ပေါက်ရောက်လေ့ရှိတယ်။"

"ပန်းခါးနွယ်ပင်ကတော့ သစ်ပင်ကြီးတွေပေါ်မှာ ကပ်တွယ်ပြီး ရှင်သန်ပေါက်ရောက်ရတာကို နှစ်သက်တဲ့ ကပ်ပါးဆေးပင် တစ်မျိုးပဲ!"

ချူးဖုန်းသည် ပထမဆုံး ဆေးပင်အမျိုးအစားကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ သူက မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုသို့ တက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တောင်တန်းဒေသများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ဤဆေးပင်နှစ်မျိုးကို တွေ့ရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသော နေရာအချို့ကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြားသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆေးပင် တွေ့ရှိမှုများကြောင့် လုယက်တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အခြေအနေကို ကာကွယ်ရန် ကျောင်းသား အများစုမှာ တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

သို့မဟုတ် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများနှင့် တွဲဖက်၍ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

ချူးဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မမြင့်မားသော်လည်း သူသည် တောင်ပေါ် သစ်တောများကြားတွင် အလွန်တရာ လျင်မြန်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် သွားလာလှုပ်ရှားနေလေသည်။

ဤသည်မှာ လေ့ကျင့်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝက အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်အတွက် လိုအပ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် တောင်တန်းပေါင်း ထောင်သောင်းမက၊ မြစ်ချောင်းပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ဖူးသည်။

သူ့အတွက် ဤကဲ့သို့သော ဆေးတောင်တော်မျိုးမှာ သာမန် မြေပြန့်လွင်ပြင်တစ်ခုနှင့် ဘာမှ မကွာခြားလှပေ။

"မြန်မြန်... ဆက်လိုက်ကြ၊ အဲဒီကောင်လေးကို လွတ်မသွားစေနဲ့!"

လျူဖျင်သည် ချူးဖုန်းအပေါ် လက်စားချေရန် ကြံစည်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ချူးဖုန်းကို ခြေရာခံ လိုက်နေသော လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို စုစည်းထားပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ဆရာ၊ ဆရာမများ၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ဤလူများက သူ့ကို အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု ချူးဖုန်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံလိုက်ရချိန်တွင်မူ ထွက်ပြေးရန် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လျူဖျင် တစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ချူးဖုန်းသည် လုံးဝ ထွက်ပြေးမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင် လူဆယ်ယောက်ကျော် ရှိနေပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့် ဓားသမား နှစ်ယောက်ပါ ပါဝင်နေခြင်းက ချူးဖုန်းအပေါ် အတော်လေး ဖိအားသက်ရောက်စေခဲ့သည်။

"ချူးဖုန်း... ဒီနေ့ ဒီမင်းသားက မင်းကို သေချာပေါက် အသေအလဲ လုပ်ပစ်မယ်!"

လျူဖျင်သည် နာကြည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ချူးဖုန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။ သူ၏ နောက်လိုက် ဆယ်ယောက်ကျော်ကလည်း တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ဝိုင်းရံထားမှုကို ပိုမို ကျဉ်းမြောင်းလာစေသည်။

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း!"

ချူးဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး မိမိကိုယ်မိမိ အသာစီးရနေပြီဟု ထင်မှတ်ကာ လျူဖျင်သည် ချူးဖုန်းကို ထောင့်ပိတ်ဖမ်းမိပြီဟု ယုံကြည်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အလျင်စလို လှုပ်ရှားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

"ပြောစမ်း... မနေ့က ကျောင်းတော်ရဲ့ အရက်ဆိုင်လေးမှာ ငါတို့ အရက်သောက်နေတုန်း ငါတို့ရဲ့ အရက်ခွက်တွေကို မင်း ခိုးပြီး လဲထားလိုက်တာ မဟုတ်လား" သူကိုယ်တိုင် အဆိပ်ခတ်ထားသော အရက်ကို ပြန်သောက်မိပြီး ဝက်ခြံပတ်လည်တွင် ဝက်မကြီးတစ်ကောင်နောက်သို့ လိုက်နေခဲ့ရသည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ လျူဖျင်၏ ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာတော့သည်။