အခန်း (၄၄) - ဆေးပင်များ ရှာဖွေခြင်း

ယခင်က သူမသည် လျူဖျင်ကို ထူးချွန်ပြီး အဆင့်အတန်းရှိသူဟု ထင်မြင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏အပေါ်တွင် အမြင်ကောင်း ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် မနေ့က လျူဖျင်၏ အရုပ်ဆိုးပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အကျင့်စရိုက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ အမြင်တွင် လျူဖျင်မှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားသွားခဲ့လေပြီ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ချူးဖုန်းမှာမူ အလေးအနက်မရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်ကာ အမြဲတမ်း ရယ်မော နောက်ပြောင်နေတတ်သော်လည်း အံ့မခန်း စွမ်းဆောင်ရည်များကို မကြာခဏ ပြသလေ့ရှိသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချူးဖုန်းအပေါ် မြင်သော အမြင်များက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာခဲ့လေပြီ။

ဤသည်ကပင် ချူးဖုန်းတွင် မည်မျှလောက်အထိ အရည်အချင်းများ ဖုံးကွယ်ထားသေးသနည်းဆိုသည်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်များ တားဆီးမရအောင် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

လျူဖျင်သည် လင်းယွီရှင်းက နောက်ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ မှုန်ကုပ်သွားတော့သည်။ "ချူးဖုန်း... မင်းက ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က တရားခံပဲ! မင်းက ဒီမင်းသားကို လာစမ်းသပ်ရဲတယ်ပေါ့၊ မင်း ခံနိုင်ရည်မရှိတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ရစေမယ်!"

...

လူအနည်းငယ်က စာသင်ခန်းအတွင်းသို့ အသီးသီး ဝင်ရောက်လာကြပြီး စာသင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

ချူးဖုန်းသည် စာသင်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ဆွေးနွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရေနွေးအိုး ဆူပွက်နေသည့်အလား အလွန်တရာ ဆူညံသက်ဝင်နေလေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" ချူးဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် စာသင်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ရာ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာ ရေးသားထားသော စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သတိပေးချက်! ကျောင်းသားများ၏ အဂ္ဂိရတ်တာအို စွမ်းဆောင်ရည်များကို ဘက်စုံ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ရန်အတွက်၊ အောက်တန်း ကျောင်းသားများအားလုံးသည် ကျောင်းတော်၏ ဆေးတောင်တော်သို့ အတူတကွ သွားရောက်ကာ ဆေးပင်ရှာဖွေရေး လှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ရမည်! ကျေးဇူးပြု၍ မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်ထားကြပါ!

အဂ္ဂိရတ်ကျောင်းတော်သည် ကျောင်းသားများ၏ ဘက်စုံ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရေးအပေါ် အလွန် အလေးထားလေသည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်တွင် ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း၊ ဆေးပညာကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခြင်း၊ ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်ခြင်း၊ ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများကို ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း၊ မီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ခြင်း အစရှိသည့် ကဏ္ဍများစွာ ပါဝင်လေသည်။

ဆေးပင်များကို ခူးဆွတ်ခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးခြင်းတို့ကို အောက်ခြေအလုပ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အထူးပြု ဆေးတောင်သူများကသာ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြသည်။

သို့သော် ဆေးတောင်သူများသည် အောက်ခြေအဆင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွင်သာ ပါဝင်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကာယလုပ်အားများကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။

အဆင့်မြင့် ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများကို ခူးဆွတ်ခြင်း၊ ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းနှင့် စိုက်ပျိုးခြင်းတို့အတွက်မူ အလွန် ကျွမ်းကျင်သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များ လိုအပ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အလွန်တရာ တင်းကြပ်စွာ တောင်းဆိုသော အထူး ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းအချို့လည်း ရှိသေးသည်။

၎င်းတို့ကို လုံးဝ စိုက်ပျိုး၍မရဘဲ တောနက်ကြီးများနှင့် အန္တရာယ်များသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များတွင်သာ သွားရောက်ရှာဖွေ ခူးဆွတ်ရလေသည်။

ကျောင်းတော်၏ ဆေးတောင်တော်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

သာမန်နေ့များတွင် ပြင်ပလူများ ဝင်ရောက်ခွင့် မပြုပေ။

ချူးဖုန်း ဝင်ထိုင်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် ဆရာမ ရှီဘင်းက စာသင်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် သူမနှင့် အံကိုက်ဖြစ်သော ပထမအဆင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ပို၍ပင် အရပ်ရှည်ပြီး ကျက်သရေရှိလှပုံ ပေါ်နေသည်။ သူမထံမှ မွန်မြတ်သော အငွေ့အသက်များလည်း ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး၊ ဖြူဖွေးသော အသားအရေတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ နတ်သမီးတစ်ပါးထက်ပင် သုံးဆခန့် ပိုမို လှပနေလေသည်။

"မင်္ဂလာပါ ကျောင်းသားတို့! ကျောင်းတော် အထက်လူကြီးတွေရဲ့ သတိပေးချက်အရ၊ ဒီနေ့ ဆရာမက ကျောင်းသားတွေအားလုံးကို ကျောင်းတော်ရဲ့ ဆေးတောင်တော်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ဆေးပင်တွေ ခူးဆွတ်တာနဲ့ ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို ခွဲခြားသိမြင်တာတွေကို လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ပေးမှာ ဖြစ်တယ်! ဆေးတောင်တော်ထဲကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါ လူတိုင်းကို ဆေးတူးတဲ့ ပေါက်တူးတစ်လက်နဲ့ ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးစီ ပေးပါလိမ့်မယ်။"

"ဒီနေ့ အဓိက လုပ်ရမယ့် တာဝန်ကတော့ ဆေးပင်တွေရဲ့ သက်တမ်းကို ခွဲခြားသိမြင်အောင် လေ့လာရမှာပဲ! သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ဆေးပင်ကို တူးဖော်နိုင်တဲ့သူက ကျောင်းတော်က ချီးမြှင့်တဲ့ အထူးဆုတွေကို ရရှိလိမ့်မယ်!"

ဤအရေးကြီးသော အချက်များကို ကြေညာပြီးနောက် ဆရာမ ရှီဘင်းသည် အတန်းတစ်တန်းလုံးကို တန်းစီစေကာ ဆေးတောင်တော်ဆီသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားလေသည်။

ဆေးပင်ရှာဖွေရန် တောထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ကြသော ဤမာနကြီးသည့် လူငယ်လေးများမှာ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေကြပြီး လတ်ဆတ်မှုနှင့် စူးစမ်းချင်စိတ်များ အပြည့်ဖြစ်နေကြသည်။

ချူးဖုန်းတို့ အတန်း ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူတို့၏ ရှေ့၌ ရှည်လျားသော တန်းစီကြီး ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

အောက်တန်းတွင် စုစုပေါင်း အတန်းငါးတန်း ရှိသည်။

ကျောင်းသားများအားလုံး စုစုပေါင်းဆိုလျှင် လူနှစ်ရာခန့် ရှိပေသည်။

"ဆရာမ ရှီဘင်း... ခင်ဗျားတို့ အတန်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲနော်! စာမေးပွဲတိုင်းမှာ အောက်ဆုံးအဆင့်က ခင်ဗျားတို့ အတန်းကချည်းပဲ။ ဆေးတောင်တော်ထဲဝင်ဖို့ တန်းစီတာတောင် နောက်ဆုံးကနေ ရောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သေးတယ်၊ ကျွတ် ကျွတ်၊ တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့သူတွေက တော်တော်လေး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေကြတာပဲ!"

ချိုင့်ခွက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာနှင့် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သွင်ရှိသည့် လူငယ် ဆရာတစ်ဦးက ရှီဘင်းကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဤအမျိုးသားဆရာ၏ အမည်မှာ အိုယန်ရှူး ဖြစ်ပြီး ထူထဲသော မျက်ခုံးမွေးများနှင့် သိသိသာသာ ပုတိုသော အရပ်အမောင်း ရှိသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါက်များမှာ ထိုချိုင့်ခွက်များပြည့်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မကပ်တကပ် ရှိနေပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဒေါသကြီးပြီး ကိလေသာ ထူပြောမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ယခုလည်း သူက အထက်စီးဆန်သော အမူအရာဖြင့် ဟန်ရေးပြနေသည်။ ချူးဖုန်းမှာ အလွန်တရာ အမြင်ကတ်လွန်းသဖြင့် ထိုကျေနပ်ဝင့်ကြွားနေသော မျက်နှာကြီးကို သူ၏ ဖိနပ်ဖြင့် သွားရောက် တိုင်းထွာပစ်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာလေသည်။

"ဆရာ အိုယန်... ဒီလောက်တောင် နားခါးစရာ စကားတွေ ပြောဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား"

"ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းသားတွေက ဆရာ့ကို ဘာမှ ရန်စထားတာ မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ ကျောင်းသားတွေလို့ နာမည်တပ်နေရတာလဲ။ ကျွန်မက ဆရာ့ရဲ့ ချိန်းဆိုမှုကို ငြင်းလိုက်လို့ ဆရာက စိတ်တိုနေတာများလား"

ရှီဘင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူရော်သွားလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ကျောင်းသားများကို ကြက်မကြီးတစ်ကောင်အလား အကာအကွယ်ပေးကာ ရတနာလေးများသဖွယ် ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။

ဆရာ အိုယန်ရှူးက အစကတည်းက ရိုင်းစိုင်းစွာ စတင်ခဲ့သည်မှာလည်း အဆန်းမဟုတ်တော့ပေ။ တကယ်တော့ သူသည် ဟင်္သာကိုမှန်းသည့် ဖားသူငယ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး ဆရာမ ရှီဘင်း၏ ငြင်းပယ်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မကျေမချမ်း ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုနောင်တတရားများက ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အငြိုးအတေးများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့က ညံ့ဖျင်းတဲ့ ကျောင်းသားတွေ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ဘယ်အတန်းက ဆေးပင်ရှာဖွေရေး ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရမလဲဆိုတာကို ငါတို့ နှစ်တန်း ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ကြတာပေါ့!"

အိုယန်ရှူး၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မောက်မာမှုများနှင့် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

သူ သင်ကြားနေသော အတန်းမှာ အကောင်းဆုံး အတန်းဟု နာမည်ကြီးလေသည်။ တစ်တန်းလုံးတွင် အဆင့် တစ် ရရှိသော ကျောင်းသားမှာ သူ၏ အတန်းမှ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တစ်တန်းလုံး၏ ထိပ်ဆုံး အဆင့်ဆယ်နေရာတွင် တစ်ဝက်ခန့်မှာ သူ၏ အတန်းမှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အိုယန်ရှူးက ဤမျှလောက် ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အိုယန်ရှူး၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ အတန်းမှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က ချူးဖုန်းတို့ အတန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်က သူ၏ ရှုံးနိမ့်သွားသော ရန်သူများကို ဘုရင်တစ်ပါးက စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည့်အလား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ အပြည့်ဖြစ်ကာ မောက်မာသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

"အတန်း ငါး... မင်းတို့ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငါ လက်ခံတယ်! လင်းယွီရှင်း၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က နင် ၉၈ မှတ် ရတယ်၊ ငါ့ထက် နှစ်မှတ်ပဲ လျော့တာလေ။ ဆက်ကြိုးစားပါ! နင် ငါနဲ့အတူ ရမှတ် ၁၀၀ ရမယ့်နေ့ကို ငါ မျှော်လင့်နေပါတယ်"

ဤအရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ချောမောသော ကောင်လေးမှာ ကျောက်ရှန်း ပင်ဖြစ်သည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် ဤသူက စာမေးပွဲများ၌ ပထမဆုကို ရယူလေ့ရှိသည်။ သူသည် မြို့တော်၏ မွန်မြတ်သော မိသားစုကြီး လေးခုအနက်မှ ကျောက်မိသားစုမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ကျောက်မိသားစုသည် ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်းကို အထူးပြု လုပ်ကိုင်ကြသဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆေးပင်ရှာဖွေခြင်းမှာ ကျောက်ရှန်း၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအောက်တန်း၏ ဆေးပင်ရှာဖွေရေး ပြိုင်ပွဲအတွက်မူ သူသည် ပထမဆုကို ရယူကာ အခြားသူများအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားလေသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူ့အတွက် အန္တရာယ်တစ်ခုဟု မသတ်မှတ်ထားပေ။

လင်းယွီရှင်းအပေါ် သူပေးလိုက်သော ပြင်းထန်သည့် အကြည့်များအရ၊ သူ့တွင်လည်း သူမအပေါ် ချစ်ခင်စုံမက်သည့် ခံစားချက်များ ရှိနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သို့သော် ဤသူသည် အလွန်တရာ မာနကြီးသဖြင့် လင်းယွီရှင်းကို တက်တက်ကြွကြွ သွားရောက် ပိုးပန်းမည် မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်တွင် သူမထက် သာလွန်အောင် ကြိုးစားကာ သူမ၏ လေးစားအားကျမှုကို ရယူပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင်က သူ့နောက်သို့ လိုက်လာစေရန်သာ ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

"ကြွားလုံးထုတ်နေတာ!" လင်းယွီရှင်းက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လွှဲကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အထက်စီးဆန်မှုကို ကြွားလုံးထုတ်နေသော မောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းသည့် ကျောက်ရှန်းကို မမြင်ရစေရန် ရှောင်လွှဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှန်းသည် နားပါးသူဖြစ်ရာ သူမ၏ စကားကို အမှန်တကယ်ပင် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မကျေနပ်သည့်ဟန်များ ပေါ်လာလေသည်။

သူက လှောင်ပြောင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် "ဟက်... အနည်းဆုံးတော့ ငါက ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ အရင်းအနှီး ရှိတယ်လေ! အဲဒါက နင်တို့ အတန်းထဲက အဆင့်နောက်ဆုံး ရနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ထက်တော့ အဆပေါင်း သန်းနဲ့ချီပြီး ပိုသာသေးတယ်" ဟု ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ကျောက်ရှန်းသည် တမင်သက်သက်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ ချူးဖုန်းဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် အထင်သေးမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများတွင်လည်း လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချူးဖုန်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။ သူက အရမ်းချောနေလို့များ အမုန်းခံရလွယ်တဲ့ ပါရမီကို မွေးရာပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား မသိဘူး။ သူ ဘာမှ ဝင်မပါဘဲနဲ့တောင် ပစ်မှတ်ထား ခံနေရတယ်။

သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားမစထားပါဘဲနဲ့ ကျောက်ရှန်းက သူ့ကို နင်းတက်စရာ လှေကားထစ်တစ်ခုအဖြစ်၊ မကောင်းတဲ့ ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချဖို့ ဆွဲထုတ်လာတယ်။

"မင်းက ငါ့နာမည်ကို ထည့်ပြောလာမှတော့၊ ငါ ဒီစကားကို ပြောရတော့မှာပေါ့! လင်းယွီရှင်းက ငါတို့ အတန်းရဲ့ အလှဘုရင်မ ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ ထိပ်တန်း ကျောင်းသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူမ ရမှတ် တစ်ရာ ပြည့်ဖို့ဆိုတာ အချိန်ပြဿနာတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ကိုယ့်နေရာကို ထိန်းထားနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ။"

"နှိမ့်ချမှုက တိုးတက်မှုကို ဖြစ်စေတယ်၊ မာနက ဆုတ်ယုတ်မှုကို ဖြစ်စေတယ် — ဒီအကြောင်းကို ငါ အထူးတလည် ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ပါတယ်!"

တစ်တန်းလုံးတွင် အမြဲတမ်း အဆင့်နောက်ဆုံး ရနေသော ချူးဖုန်းက နှစ်တိုင်း ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူထားသော ကျောက်ရှန်းကို တိုက်ရိုက်ပင် စိန်ခေါ်လိုက်လေသည်။