အခန်း (၄) - ဆေးဖို ပေါက်ကွဲရမည်

"ချူးဖုန်း၊ အောက်မဆင်းနဲ့ဦး။ မင်းရဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်ကိုကိုင်ပြီး အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေ။ မင်းရဲ့ အင်မတန်ဆိုးရွားလွန်းတဲ့ အမှတ်ကို တစ်တန်းလုံး မြင်ပါစေ!"

"တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အောက်ဆုံးအဆင့်တဲ့လေ—ငါ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပဲ!"

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်တောင် မင်းနာမည်ကို ထည့်ပြောသွားသေးတယ်!"

ရှီဘင်းမှာ ပြောလေ ဒေါသထွက်လေဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် ပို၍ အေးစက်လာတော့သည်။

"ပြောစမ်း၊ ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောတာကလွဲရင် မင်း တော်တဲ့အရာ တစ်ခုလောက် ရှိသေးလား"

မကြာမီကမှ သူမဘောင်းဘီပေါ်ရှိ အညိုရောင်အစွန်းအထင်းကို ချူးဖုန်း ဖော်ကောင်လုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိလိုက်တိုင်း၊ ဤဒေါသထွက်စရာကောင်းသော ကောင်လေးကို ရှီဘင်း လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။

သူက ကောင်းမြတ်သည့် ကိစ္စများတွင် အသုံးမကျသော်လည်း၊ မကောင်းသည့် ကောက်ကျစ်သော လှည့်ကွက်မျိုးစုံတွင်တော့ ကျွမ်းကျင်လှသည်။

သူမသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်နေစဉ် သူမ၏ဘောင်းဘီကို မတော်တဆ ပေကျံသွားစေခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအချိန်က သူမ၏ အာရုံအပြည့်အဝမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာ လုပ်ငန်းစဉ်အပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ၏ ဘောင်းဘီပေနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ အတန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဆရာမ၊ ကျွန်တော် အတင်းပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တရားကို ပြောနေရုံပါ..." ချူးဖုန်းက မခံချင်စိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူကာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ‘အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်’ တစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ ပေါက်ကရများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောမည်မဟုတ်ပေ။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် စောစောက သူမအတွက် မျက်နှာပန်းလှစေရန် သူ ထောက်ထားညှာတာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ ဒီထက်မက အများကြီး ပြောနိုင်သေးသည်။

"ငြင်းရဲသေးတယ်ပေါ့... မင်းကို ဒီနေရာကနေ ကန်ထုတ်ပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား" ရှီဘင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤမျှ ရဲတင်းပြီး ရိုင်းစိုင်းသော ကျောင်းသားမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။ ယောကျ်ားလေးများထဲတွင် ဤအမှတ်အလွန်ဆိုးရွားလှသော ကောင်လေးမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ သူမအား ပြန်ပြောရဲသည့် သတ္တိမရှိကြချေ။

တစ်ယောက်မှကို မရှိတာ။

သူမ၏ အေးစက်စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူတို့သည် ကျားနှင့်တွေ့သော ကြောင်များကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားကာ၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး နာခံတတ်သူများ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။

"မင်း—အဲဒီမှာရပ်ပြီး ၅ မှတ်ပဲရထားတဲ့ မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းလှတဲ့ စာမေးပွဲစာရွက်ကို မြှောက်ကိုင်ထား။ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းဟတာနဲ့ ဒီစာသင်ခန်းထဲကနေ ထွက်သွားဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့!"

ရှီဘင်းမှာ ဒေါသထောင်းထောင်း ထနေတော့သည်။

ချူးဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ငြိမ်ကျသွားပြီး၊ လူအများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲခံရခြင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် စာမေးပွဲစာရွက်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ ကျေနပ်နေသည့် အပြုံးဖြင့် ရပ်နေလိုက်သည်။

"ဒီလောက် လွယ်တဲ့ မေးခွန်းတွေကိုတောင် သူက လွဲအောင် ဖြေနိုင်သေးတယ်—အနည်းအကျဉ်း မဟုတ်ဘူး၊ အများကြီးပဲ! သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက တကယ်ကို အရှက်ရစရာကောင်းလောက်အောင် ညံ့ဖျင်းလွန်းတာပဲ!" စာရွက်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မေးခွန်းများမှာ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် လွယ်ကူနေကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့အတွက်တော့ ဒါတွေက မူလတန်းအဆင့် မေးခွန်းတွေနဲ့သာ တူနေသည်။

သို့မဟုတ် မူကြိုအဆင့်တောင် ဖြစ်နိုင်သေးသည်။

သူ့လို ‘အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်’ တစ်ယောက်အတွက်ကတော့ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဖြေရင်တောင် အမှတ်ပြည့်ရနိုင်သည်။

ဆရာမ ရှီက နာမည်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါ်လိုက်သောအခါ၊ ကျောင်းသားတိုင်းသည် သူတို့၏ စာမေးပွဲစာရွက်ကိုယူ၍ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ ၁၀ မှတ်သာ ရသောသူများပင်လျှင် ချူးဖုန်းရှေ့တွင်တော့ သာလွန်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝင့်ကြွားစွာ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူ့ကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သွားကြသည်။

"လင်းယွီရှင်း၊ ၉၈ မှတ်!"

အတန်းထဲတွင် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ အာမေဍိတ်သံများနှင့် လေးစားအားကျမှု လှိုင်းတံပိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်လုံးတိုင်းသည် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး မတ်မတ်ရပ်နေသော အတန်းထဲရှိ အလှပဆုံး ကောင်မလေး လင်းယွီရှင်းထံသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။

ချူးဖုန်းလည်း သူမကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤမိန်းကလေးမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက တိတ်တခိုး ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ သူမတွင် ကျော့ရှင်းလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားများရှိပြီး၊ ပိုးသားကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ဆံကေသာများက ပခုံးပေါ်တွင် ကျဆင်းနေသည်။ သူမ၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးလေးများမှာ လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ခိုးယူသွားနိုင်သည့်အလား ထင်ရသည်။

"သူမဆီမှာ ဆွဲဆောင်မှုလေးတွေတော့ ရှိသားပဲ!"

သို့သော် အတိတ်ဘဝက ‘အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်’ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလှမယ်များကို မြင်ဖူးခဲ့သူတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ ၎င်းတို့အထဲတွင် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးမှာ သစ္စာဖောက် ချန်အယ် ဖြစ်သည်—

လှပသော အမျိုးသမီးများအပေါ် သူ၏ ခံနိုင်ရည်မှာ အလွန်အားကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လင်းယွီရှင်းကို ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် ချီးကျူးချင်စရာကောင်းသော အကြည့်အချို့ဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လင်းယွီရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် အံ့သြမှုလှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ချူးဖုန်း၏ အပြုအမူကြောင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူမအပေါ် ချူးဖုန်း၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝကို စွဲလမ်းယစ်မူးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ပေါ်လာတိုင်း သူ၏မျက်လုံးများက သူမနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြား မည်သည့်အရာအတွက်မျှ နေရာမရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ၊ သူမသည် သူနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း သူက သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် တစ်ချက်လေးသာ ကြည့်သွားခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ ငါ မိတ်ကပ်လိမ်းတာ တစ်ခုခုများ မှားနေလို့လား"

ပုံမှန်အားဖြင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော လင်းယွီရှင်းသည်၊ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သွယ်လျသော လက်လေးကို အလိုအလျောက် မြှောက်ကာ တောက်ပြောင်နေသော နက်မှောင်သည့် ဆံကေသာကို သပ်တင်လိုက်ပြီးနောက်၊ တောက်ပသော ပုံဆောင်ခဲ နားကပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် နူးညံ့သော နားရွက်လေးကို ထိကိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် စာမေးပွဲစာရွက်ကို လက်ခံယူစဉ် သူမ၏ ပုံမှန် အေးတိအေးစက် အမူအရာကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။

"လင်းယွီရှင်း၊ ဒီတစ်ကြိမ် မင်း တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အဆင့် ကိုး ရတယ်—အရမ်းကောင်းတယ်! ဒီအတိုင်း ဆက်ကြိုးစားပြီး နောက်တစ်ခါ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အဆင့်တစ်ရဖို့ အမှတ်ပြည့်ရအောင် ဖြေနိုင်ပါစေ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ အတန်းအတွက် ဂုဏ်ဆောင်ပေးပါ!"

ဆရာမ ရှီက ပြုံး၍ လင်းယွီရှင်းကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကျတဲ့ ကျောင်းသားနဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသား ကြားက ဆက်ဆံရေး ကွာခြားချက်က တကယ့်ကို အံ့သြစရာကြီးပဲ!" ချူးဖုန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဆရာမ ရှီက ဆောင်းတွင်းနှင်းခဲကဲ့သို့ တင်းမာနေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်များကို သူ့ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ လျူဖျင် နှင့် လင်းယွီရှင်းကဲ့သို့သော ပညာရေးတွင် ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားများကိုမူ သူမသည် နူးညံ့နွေးထွေးကာ အပြုံးများဖြင့် ဆက်ဆံလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ထိပ်တန်းကျောင်းသားဖြစ်အောင် ကြိုးစားလေ၊ ညည်းတွားမနေနဲ့!" ဆရာမ ရှီက ချူးဖုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"ကဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ အတန်းထဲကလူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကွာခြားချက်ကြီးမားလဲဆိုတာကို မြင်ရအောင် စာမေးပွဲစာရွက်တွေကို မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်စမ်း!" ဆရာမ ရှီသည် လင်းယွီရှင်းနှင့် ချူးဖုန်းတို့ကို ယှဉ်ရပ်ခိုင်းပြီး သူတို့၏ စာမေးပွဲစာရွက်များကို မြှောက်ကိုင်ထားစေသည်။ တစ်ယောက်က ၉၈ မှတ်၊ အခြားတစ်ယောက်က ၅ မှတ် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ထင်ရှားလှသော ကွာဟချက်ကို မီးမောင်းထိုးပြပြီး ချူးဖုန်းကို အရှက်ခွဲရန် ဖြစ်သည်။

အတန်းတစ်တန်းလုံးက ချူးဖုန်းကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး၊ အချို့က လက်ညှိုးထိုးကာ အချို့ကမူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် လှောင်ပြောင်နေကြသည်။

အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ၊ ချူးဖုန်းက အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူက လင်းယွီရှင်း၏ စာရွက်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ "ဆရာမ၊ ‘ကွာခြားချက်ကြီးမားတယ်’ ဆိုတာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ‘မိုးနတ်မင်း ဖန်ဆင်းပေးတဲ့ ဖူးစာရှင်’ ဆိုတာကိုပဲ ကြားဖူးတယ်!" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း!

ဟား ဟား ဟား...

အတန်းတစ်တန်းလုံး ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ လင်းယွီရှင်း၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးကာ နီရဲသွားသည်။ "ဘယ်သူက နင့်ရဲ့ ဖူးစာရှင်လဲ" သူမက ချူးဖုန်းကို ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခွာ၍ ရပ်လိုက်သည်။

"မင်း—မင်း ... လုံးဝကို ပြင်လို့မရတော့ဘူး! အခုချက်ချင်း ထိုင်လိုက်စမ်း!"

ဆရာမ ရှီမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် ချူးဖုန်းကို အရှက်ခွဲခြင်းဖြင့် သူ၏ ပညာရေးကို တိုးတက်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလူလည်လေး၏ ပါးစပ်သန်မှုကတော့ အမှန်ပင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေသည်။

"သာမန် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကများ ဒီ ‘အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်’ ကို အရှက်ခွဲနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ပညာပြခံချင်နေတာပဲ!" ချူးဖုန်းက အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ လင်းယွီရှင်းအနားမှ ဖြတ်သွားစဉ်၊ "သံချပ်ကာကြံ့ချိုကို အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ်သုံးပြီး ‘သွေးကြောချဲ့ဆေးလုံး’ ကို ဖော်စပ်တဲ့အခါ၊ မီးစုန်းမှုန့်ကို ထည့်လိုက်ရင် ဆေးဖို ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်" ဟု သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ထိုင်ခုံဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လင်းယွီရှင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက သူမ မှားယွင်းစွာ ဖြေဆိုခဲ့သော အဖြေအတွက် တိကျသည့် အမှန်ကို ပြောသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူမ ဖြေဆိုရန် လွဲချော်ခဲ့သည့် ကွက်လပ်ဖြည့် မေးခွန်းတစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။

မေးခွန်းမှာ- ပထမအဆင့် သွေးကြောချဲ့ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရာတွင် ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သံချပ်ကာကြံ့ချိုကို အသုံးပြုပြီး သာမန် ထင်းများကို အသုံးပြုပါက၊ ၎င်းကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် မည်သည့် အရန်ဆေးဝါးကို ထည့်သွင်းရမည်နည်း ဟူ၍ဖြစ်သည်။

သူမက ‘အကြေးခွံဖြူမှုန့်’ ဟု ရေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာတွင် အများဆုံးအသုံးပြုလေ့ရှိသော မီးစုန်းမှုန့်သည် အပူချိန် ၁၀၀ ဒီဂရီထက် ကျော်လွန်သောအခါ အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ တစ်ခဏအတွင်း အပူချိန် ၁၀၀၀ ဒီဂရီကျော်အထိ ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်သည်။ ထိုအပူချိန်သည် သံချပ်ကာကြံ့ချိုကို ဖော်စပ်ရန် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယွီရှင်းက သူမကိုယ်သူမ ပါဝင်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးနှင့် အရန်အဂ္ဂိရတ်ပညာ ဆေးဝါးများ၏ ဂုဏ်သတ္တိများအကြောင်းကို အလွန်နားလည်ကျွမ်းကျင်သည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

ဤမေးခွန်းတွင် သူမ ဘယ်နေရာ မှားသွားသည်ကို သူမ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

"သံချပ်ကာကြံ့ချိုနဲ့ မီးစုန်းမှုန့် ပေါင်းစပ်လိုက်လို့ ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး! ဒီကျရှုံးနေတဲ့ ကျောင်းသားက ငါ့အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့အတွက် ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!" လင်းယွီရှင်းက မာနတကြီး တွေးလိုက်သည်။

စာမေးပွဲတွင် ၅ မှတ်သာ ရထားသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်က၊ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အဖြေမှားခဲ့သော မေးခွန်းကို ဘယ်လိုလုပ် အမှန်ဖြေဆိုနိုင်မည်နည်း။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးမှုများနှင့် အေးစက်သော မာနများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး၊ သူမသည် ချူးဖုန်းကို တစ်ချက်လေးပင် ထပ်မကြည့်တော့ပေ။

...

စာမေးပွဲစာရွက်များ အားလုံးဝေပေးပြီးနောက်၊ ဆရာမ ရှီသည် ကျောင်းသားများ၏ မှားယွင်းနေသော အဖြေများအတွက် အမှန်ကို စတင် ရှင်းပြလေသည်။

"ကဲ အားလုံးပဲ၊ အားလုံး မှားခဲ့ကြတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါက မင်းတို့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာမ သေချာ မသင်ပေးခဲ့လို့ပါ!"

"ဒီ ကွက်လပ်ဖြည့် မေးခွန်းကို ကြည့်ကြပါ။ သံချပ်ကာကြံ့ချိုနဲ့ သွေးကြောချဲ့ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်တဲ့အခါ သာမန် ထင်းတွေကိုပဲ သုံးပြီး ဘယ်လို ဖော်စပ်နိုင်မလဲ"

ကျောင်းသားတိုင်းသည် ကိုယ်ကိုမတ်ကာ ဆရာမ ရှီ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေကြသည်။

လူတစ်ယောက်မှ လွဲ၍ပေါ့—အောက်ဆုံးအဆင့် ကျောင်းသားကတော့ ခုံပေါ်မှောက်ကာ အိပ်မောကျနေလေသည်။

"ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေမှန်ကတော့ ကျောက်မီးသွေးပဲ ဖြစ်တယ်!"

အတန်းတစ်တန်းလုံး ဆူညံသွားပြီး မတရားကြောင်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ဆေးဖိုအတွင်းသို့ ထည့်ရမည့် အရာတစ်ခုဟု လွဲမှားစွာ တွေးထင်ခဲ့ကြပြီး၊ အပြင်ဘက်မှ ထည့်ရမည့် အရာဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။

ကျောက်မီးသွေးကို ထင်းနှင့်တွဲ၍ မီးရှို့သောအခါ အပူချိန် ၁၅၀၀ ဒီဂရီခန့်အထိ ရရှိနိုင်ပြီး၊ ထိုအပူချိန်မှာ သံချပ်ကာကြံ့ချိုကို ဖော်စပ်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသည်။

"မင်းတို့ထဲက အများစုက မီးစုန်းမှုန့်လို့ ဖြေခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါက ကြံ့ချိုကို တကယ်ပဲ အရည်ပျော်အောင် ဖော်စပ်ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ ဆေးဖိုကိုတော့ ပေါက်ကွဲသွားစေလိမ့်မယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား"

ဆရာမ ရှီ ကိုယ်တိုင်ပင် အစပိုင်းတွင် မီးစုန်းမှုန့်ကို အဘယ်ကြောင့် အသုံးပြု၍မရကြောင်း နားလည်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်၏ လေ့ကျင့်ရေးတာဝန်ခံနှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက်မှသာ အကြောင်းရင်းကို သူမ သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားအများစုက ခေါင်းခါပြကြသော်လည်း၊ လူတစ်ယောက်ကတော့ ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်—သူကတော့ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချူးဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ အိပ်မောကျနေသော်လည်း၊ သူ၏ခေါင်းမှာ ငါးမျှားနေသကဲ့သို့ သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် အောက်သို့ ခဏခဏ ကျနေလေသည်။