အခန်း (၂၉) - ကိုက်ခဲတတ်သော သန်း

အိမ်တော်ထိန်းလောင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ချူးကျန်းလန် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဒေါသထွက်နေသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သေမင်းတမန် ရောက်ရှိလာသည်ကိုပင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းလန်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့!" မရီးဖြစ်သူက လူသတ်ချင်နေသော အစ်ကိုကြီးကို အလျင်အမြန် ဆွဲထားလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းလောင်၏ နောက်ကျိပြီး ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများက ကလယ်ကလယ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ကျောရိုးကို ပြန်မတ်လိုက်သည်။

"မင်းသားကြီး... ဒေါသကို ထိန်းပါဦးခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်မျိုးမှာ သတင်းပို့စရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ပါ!" အိမ်တော်ထိန်းလောင်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် အကြောင်းပြ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။" အစ်ကိုကြီး၏ အသံမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။

"စံအိမ်တော်မှာ မွေးထားတဲ့ မြင်းမက ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး သောင်းကျန်းနေလို့ပါ!" တာဝန်ခံလော့၏ အကြည့်က လူနာကုတင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးထံသို့ တိတ်တဆိတ် ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးကိုများ အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောနေတာလား။" ချူးကျန်းလန်၏ ဒေါသကို မည်မျှပင် ထိန်းချုပ်ထားပါစေ ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ဤအဘိုးကြီးက အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို ပြောနေမှန်း သိသာလှသည်။

သူသည် အိမ်တော်ထိန်းလောင်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ခုန်ကန်ချလိုက်ရာ အိမ်တော်ထိန်းလောင်မှာ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။

"ထွက်သွားစမ်း! မင်းသခင်ကို မရိုမသေလုပ်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် မဝင်ရမယ့်နေရာကို နောက်တစ်ခါ ဝင်လာဖို့ ရဲရင်တော့ ကန်ရုံလောက်နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးနော်!" ချူးကျန်းလန်က ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းလောင်သည် ကုန်းရုန်းထကာ ယုတ်မာသော အစေခံအချို့နှင့်အတူ အလွန်သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်အောင် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဤသင်ခန်းစာဖြင့်ဆိုလျှင် မာနထောင်လွှားနေသော ဤခွေးအိုကြီး အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားရန် လုံလောက်ပြီဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းလောင်နှင့် သူ၏လူများကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် အစ်ကိုကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ညီလေး... အကယ်ဒမီက ဆရာတွေဆီကနေ အသက်ကယ်ဆေးလုံးကို တကယ် ရနိုင်မှာလား။" သူ၏ ညီငယ်သည် အရင်ကနှင့် မတူဘဲ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချူးကျန်းလန် ခံစားမိနေသည်။

သူသည် ဝမ်းနည်းမှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သဖြင့် အခြားအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

ယခု ချူးဖုန်း၏ ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသောအခါ ချူးဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်ရတာက အထပ်ခုနစ်ဆင့်ပါ စေတီတစ်ဆူ တည်ရတာထက်တောင် ကုသိုလ်ပိုကြီးမားတယ်! အကယ်ဒမီက ဆရာတွေက လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။" ချူးဖုန်းသည် သူ၏ အလိမ်အညာကို အဆုံးတိုင်အောင် ဆက်လိမ်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

နှလုံးသွေးကြောကို ပြန်ဆက်ပေးနိုင်သော ဆေးလုံးသည် အဆင့်မြင့်ဆေးလုံး မဟုတ်သော်လည်း ဆေးညွှန်းမှာ ရှားပါးပြီး ဖော်စပ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

အဂ္ဂိရတ်အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း ဆေးဆရာကြီး ချူးဖုန်း ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဖော်စပ်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ဟု သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"အစ်ကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးရမလား။" ချူးကျန်းလန်က စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

"မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။ အစ်ကိုကြီးက ဒုတိယအစ်မကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဓားချီစွမ်းအင်ကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ ရတနာ ငှားဖို့ မရီးနဲ့အတူ လိုက်သွားပေးလိုက်ပါ!" ချူးဖုန်းမှာ အလွန်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် လက်ကာပြကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ချူးကျန်းလန်သာ သူ့နောက်လိုက်လာပါက ဇာတ်လှန်ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်မိုက်လာပြီဖြစ်ရာ ချူးဖုန်းသည် ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဆေးပညာဆောင်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် နျူးပေါ့ထျန်းကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် အခမဲ့ ဆေးဖိုခန်းတစ်ခုကို ရရှိထားသည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူးဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ လျူမင်းသားစံအိမ်တော်သို့ အိမ်တော်ထိန်းလောင် ဝင့်ကြွားစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီ သစ္စာဖောက် ခွေးအိုကြီးကို တစ်နေ့ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်!" ချူးဖုန်း ခန့်မှန်းနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

အိမ်တော်ထိန်းလောင် သည် ဒုတိယအစ်မ၏ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ဒုက္ခရောက်သွားသည့်ကိစ္စကို သတင်းပို့ရန် လျူမင်းသားစံအိမ်တော်သို့ ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဤမျှ ရဲတင်းစွာ အတွင်းသစ္စာဖောက် လုပ်ခြင်းသည် မာနထောင်လွှားခြင်း သက်သက်သာမကဘဲ ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်ကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်သည် ဤခွေးအိုကြီးနှင့် စာရင်းရှင်းရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။ ဒုတိယအစ်မကို ကယ်တင်ရန်က အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ချူးဖုန်းသည် ဆေးပညာဆောင်ဆီသို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အနောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

"တောက်... ငါ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ဖို့ စံအိမ်တော်က ယုတ်မာတဲ့ အစေခံတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ရမယ်!" ချူးဖုန်းသည် ရှေ့ရှိ လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် အရှိန်တင်လိုက်သည်။ ထောင့်ချိုးသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ဟန်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ သူတောင်းစားများ ခိုအောင်းလေ့ရှိသော တဲအိုလေးတစ်ခုသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် အထဲ၌ မည်သည့် သူတောင်းစားမျှ မရှိပေ။ ချူးဖုန်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ အနီရောင် ကြွေပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ခြေသံလုံလုံဖြင့် တဲအို၏ အဝင်ဝတွင် အလျင်အမြန် ဖြူးချထားလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ ပြင်ဆင်ထားသော ယားယံမှုန့်များပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤယုတ်မာသော အစေခံက သူ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ရဲဝံ့တယ်ဆိုရင်တော့ ကံဆိုးဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့။

ချူးဖုန်း၏ ကိုယ်ဟန်က လျှပ်တစ်ပြက် ရွေ့လျားသွားပြီး တဲအို၏ အနောက်ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။

မကြာမီ အနောက်မှ လူတစ်ယောက် လိုက်လာသည်။

အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်မှ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ဤလူ၏ အမည်မှာ လောင် မာအို ဖြစ်ပြီး တာဝန်ခံလောင်၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်ကာ အိမ်တော်ထိန်းလောင်က စံအိမ်တော်တွင် နေရာတစ်နေရာရအောင် သွင်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လောင်မာအိုသည် အိမ်တော်ထိန်းလောင်၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်၏ နေ့စဉ်ကိစ္စရပ်များတွင် အိမ်တော်ထိန်းလောင် လောက် မာနမထောင်လွှားသော်လည်း သူသည် အတော်လေး ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

"ဟေ့... ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က တော်တော် မြန်မြန်ပြေးနိုင်တာပဲ! မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်သွားတယ်။" လောင် မာအို လမ်းကြားထဲသို့ လိုက်ဝင်လာချိန်တွင် ချူးဖုန်းကို မတွေ့ရတော့ပေ။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီ သူတောင်းစားတဲအိုလေးကို သတိထားမိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တတိယမင်းသား... အထဲမှာ ပုန်းနေမှန်း ငါသိတယ်နော်! ထွက်ခဲ့စမ်း!" လောင်မာအိုက တဲအိုနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အသုံးမကျသော ချူးဖုန်းက သူ့အပေါ် ဤကဲ့သို့ ကလေးဆန်သော လှည့်ကွက်များ သုံးချင်နေသေးသည်ဟု သူ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

တဲအိုအတွင်းပိုင်းမှာ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လောင်မာအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တဲအို၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တံခါးကန့်လန့်ကာကို ရုတ်တရက် ဆွဲမလိုက်လေသည်။

အဝါဖျော့ဖျော့ ဖုန်မှုန့်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လောင်မာအို၏ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"တောက်... ညစ်ပတ်လိုက်တာ!" လောင်မာအို မျက်မှောင်ကျုတ်သွားပြီး နှာခေါင်းကိုပိတ်ကာ ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ရှားရန် လက်များကို အဆက်မပြတ် ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတို့တွင် ယားယံသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သိပ်မတွေးတော့ဘဲ တဲအိုအတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရန် ကုန်းချလိုက်သည်။

"တောက်... ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မရှိရတာလဲ။" မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖုန်များ ပေကျံနေသော လော့မာအိုသည် ချူးဖုန်းကို ထပ်မံလွတ်သွားပြန်သဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းမှ ယားယံမှုများက ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။

ထိုယားယံမှုသည် သူ၏ ဦးရေပြား၊ လက်မောင်းများနှင့် အခြားသော နေရာအနှံ့အပြားသို့ပါ ပျံ့နှံ့စပြုလာသည်။

"ဒီခွေးမသား သူတောင်းစားတွေရဲ့ တဲအိုတွေက သန်းတွေ မွေးမြူထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ ကန့်လန့်ကာကို လှန်လိုက်တဲ့အချိန် ငါ့ဆီ ကူးလာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!" လောင်မာအိုသည် အရူးတစ်ယောက်လို အတင်းကုတ်ဖဲ့ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေတော့သည်။

ထို 'သန်း' များကို လုံးဝ ပြုတ်ကျသွားစေရန် သူ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အလကားပင် ဖြစ်သည်။ သူ ပိုကုတ်လေ ပိုယားလေဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်အောင် အခြေအနေ ဆိုးရွားလာတော့သည်။

"လောင်မာအို... မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ကိစ္စရှိလို့ ခေါ်လိုက်တာလား။" ချူးဖုန်းက တဲအိုအနောက်ဘက်မှ မတ်တတ်ရပ်ကာ လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အား... မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ထွက်မသွားသေးတာလား!" ချူးဖုန်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လောင်မာအို လန့်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် နေဝင်ရီတရောအချိန် ဖြစ်နေပြီး မကောင်းမှုများစွာ ကျူးလွန်ထားသော လောင်မာအိုကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်အတွက် အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ သရဲတစ္ဆေများပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာကိစ္စမှ မရှိရင်တော့ ငါ သွားတော့မယ်!" ချူးဖုန်းက တကယ် ထွက်သွားမည့်ဟန် ပြင်လိုက်သည်။

လောင်မာအို ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်လာသော်လည်း ယားယံနေမှုများကို အူကြောင်ကြောင် ကုတ်ဖဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာသည်။

"တတိယမင်းသား... အချိန်လည်း တော်တော်မိုးချုပ်နေပြီဆိုတော့ မင်းသား တစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ်ကင်းကင်း သွားနိုင်ပါ့မလားလို့ တာဝန်ခံလော့က စိုးရိမ်နေတာပါ။ ဒါကြောင့် အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာရင် ကာကွယ်ပေးဖို့ ကျွန်တော်မျိုးကို နောက်ကလိုက်ခိုင်းတာပါ။" လောင်မာအိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လိမ်ညာလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ! ငါ့နောက်ကသာ ဆက်လိုက်ခဲ့!"

"အို... မင်းရဲ့ မျက်နှာတွေ၊ လက်မောင်းတွေမှာ ဘာလို့ အနီဖုတွေ အများကြီး ထွက်နေတာလဲ။ တော်တော် ယားနေမယ့်ပုံပဲ!"

ချူးဖုန်းက ယခုမှ သတိထားမိသွားသည့်အလား အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နည်းနည်း ယားယံနေလို့ပါ! တောက်... အဲဒီ သူတောင်းစားတဲမှာ သန်းတွေအများကြီးရှိပြီး ငါ့ဆီ ကူးလာလို့ ဖြစ်ရမယ်။" ယခုအချိန်တွင် လောင်မာအိုသည် မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးကောင်များက သူ့ကို ကိုက်ဖဲ့နေသကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှပင် ယားယံနေကြောင်း ခံစားနေရသည်။

အလွန်တရာ နာကျင်ခံရခက်သော ထိုခံစားချက်က လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အရေခွံနဲ့ အသားတွေကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲခွာပစ်ချင်စိတ်ပေါက်လာအောင်၊ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကိုပါ ကုတ်ခြစ်ထုတ်ပစ်ချင်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။