အခန်း (၂၃) - ရတနာဆေးတိုက်

မီးတောက်ပေါက်ကွဲမှုဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်သော အဂ္ဂိရတ်ဆရာတိုင်းသည် မီးကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် သိမ်မွေ့နက်နဲပြီး ပြောင်မြောက်သော အဆင့်တစ်ခုအထိ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ကြသည်ဟု နျူးပေါ့ထျန်း ကြားဖူးထားသည်။

မီးဆိုသည်မှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းပြီး တက်ကြွပြင်းထန်ကာ ထိန်းချုပ်ရန်ခက်ခဲသော အတက်အကျ အပြောင်းအလဲများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မိမိ၏ မီးထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ဤမျှ တိကျသေချာသော အဆင့်အထိ ရောက်ရှိရန်မှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှုများနှင့် ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီ လိုအပ်သည့်အပြင်၊ ထူးခြားသောမီးတောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဂ္ဂိရတ်ဆရာများသာလျှင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်လေ့ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချူးဖုန်း ဝယ်ယူခဲ့သော ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို နျူးပေါ့ထျန်း အမှတ်ရလိုက်မိသည်။ ထိုအထဲတွင် ထူးခြားသောမီးတောက်ကို ယဉ်ပါးစေရန် အသုံးပြုသော ဆေးပင်အချို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ငါ့ရှေ့က ဒီလူငယ်လေးဟာ ထူးခြားတဲ့ မီးတောက်တစ်ခုကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီများလား။ ပြီးတော့ မီးတောက်ပေါက်ကွဲမှုဆေးလုံးတွေကိုပါ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီလား။"

သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သော ဤအတွေးမှာ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် နျူးပေါ့ထျန်း ကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

မီးဓာတ်အဂ္ဂိရတ်အမှတ်အသားများ၏ နက်နဲမှုကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းနှင့် အနုစိတ်ဆုံးသော မီးထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းများဆိုသည်မှာ အသက်ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အရာများ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် ဗြောင်းဆန်အောင် တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် ချူးဖုန်း၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒါတွေကို ဘယ်လောက်မြန်မြန် ရောင်းနိုင်မလဲ။ ငါက မြန်မြန်ရောင်းရဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဈေးကောင်းကောင်းလည်း ရချင်တယ်။"

တစ်ဖက်လူ၏ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ ချူးဖုန်းသည် နျူးပေါ့ထျန်းကို မည်သည့် ယဉ်ကျေးမှုမျှ မပြတော့ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နျူးပေါ့ထျန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မီးတောက်ပေါက်ကွဲမှုဆေးလုံးများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဂရုတစိုက် ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွတ်... ကျွတ်... သာမန် ပထမအဆင့် အဆောင်ဆေးလုံးတွေက အလွန်ဆုံး အဆင့် (၁) ဓားသမားတစ်ယောက်ကိုပဲ သတ်နိုင်ပြီး အဆင့် (၁) ဓားသခင်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရုံလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒီ မီးတောက်ပေါက်ကွဲမှုဆေးလုံး နှစ်လုံးကတော့ ငါ အာရုံခံမိတာသာ မမှားဘူးဆိုရင် သာမန် ဓားသခင်တစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်ပစ်နိုင်လောက်တယ်။"

"ဒီဆေးလုံးတွေရဲ့ တန်ဖိုးက သာမန် အဆောင်ဆေးလုံးတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြင့်မားမှာ သေချာတယ်။"

"တကယ်တမ်း ဘယ်လောက်ဈေးနဲ့ ရောင်းရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ တိတိကျကျ မပြောတတ်ဘူး။"

"ဆေးပညာဆောင်ကလည်း ဆေးလုံးတွေကို ပြန်ဝယ်လေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဆီမှာက အဂ္ဂိရတ်ဆရာ အများကြီးကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားရတော့ ဆေးလုံးတွေ ပြန်ဝယ်တဲ့အခါ ပေးတဲ့ဈေးက အမြဲတမ်း အရမ်းနှိမ့်တယ်။ ဒါကြောင့် ရတနာဆေးတိုက်မှာ သွားရောင်းဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။"

နျူးပေါ့ထျန်း ကိုယ်တိုင်က ဆေးပညာဆောင်တွင် ထိုင်သော အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ အတွင်းရေးများကို အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်။

ရတနာဆေးတိုက် ဟုတ်လား။

ချူးဖုန်း၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် သူ၏ အရင်ဘဝက လူများ၊ အဖြစ်အပျက်များနှင့် အချိန်တိုအတွင်း ထိတွေ့ပတ်သက်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ အရင်ဘဝနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော အင်အားစုတစ်ခုနှင့် ယခုလို အစောကြီး ထိတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ရတနာဆေးတိုက်၏ တိုက်သခင်ဆိုသည်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချူးဖုန်း၏ တပည့်ကြီး တည်ထောင်ခဲ့သော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ချန်းဒါ့ကျုံ ဟုခေါ်သော သူ၏ တပည့်ကြီးသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာအတွက် မည်သည့် ပါရမီမျှမရှိသော အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ဝမ်းရေးအတွက်ပင် အနိုင်နိုင် ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ချူးဖုန်းသည် အဂ္ဂိရတ်ဘုရင် တစ်ပါးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။

အဂ္ဂိရတ်ကမ္ဘာတွင် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာကာ ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်း ကျော်ဇောမှုများ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တပည့်လက်ခံရန် သူ့တွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်များသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် များစွာလိုသေးသည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်မြတ် အဆင့်သို့ မရောက်မချင်း တပည့်လက်ခံရန် သူ စဉ်းစားမည်မဟုတ်ပေ။

ဤ ချန်းဒါ့ကျုံ ဆိုသူသည် ချူးဖုန်း၏ ဒဏ္ဍာရီလာ ဇာတ်လမ်းများကို တိုက်ဆိုင်စွာ ကြားသိခဲ့ရပြီးနောက် ချူးဖုန်းအား သူ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူကာ အလွန်အမင်း လေးစားအားကျခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တိမ်ကောလှသော ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် သာမန် သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ချန်ပိုင်တောင်ပေါ်သို့ ခေါင်းမာမာဖြင့် တက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ချူးဖုန်းကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ဆေးဖိုစောင့်ကောင်လေးအဖြစ် နေရမည်ဆိုလျှင်တောင် ချူးဖုန်းထံတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ယူလိုကြောင်း သူ၏ ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဆေးဖိုစောင့်ကောင်လေး ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး၏ အစေခံအဖြစ် ခေါ်ယူထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တပည့်လက်ခံရန် အစီအစဉ်မရှိသည့်အပြင် ချန်းဒါ့ကျုံ၏ လုံးဝကို ဆိုးရွားလှသော ပါရမီကြောင့် ချူးဖုန်းသည် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤ ချန်းဒါ့ကျုံသည် အတော်လေး ခေါင်းမာသူဖြစ်ပြီး ချူးဖုန်း၏ ဆေးစံအိမ် အပြင်ဘက်တွင် ခုနစ်ရက် ခုနစ်ည တိုင်တိုင် ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။

ချူးဖုန်း ဆေးလုံးဖော်စပ်ပြီး၍ အပြင်ထွက်လာချိန်တွင်တော့ သူသည် နှင်းလူရုပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချူးဖုန်းက သူ့ကို ခေါ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရခဲ့ပေ။ သတိလစ်မေ့မြောနေသည့်တိုင် သူသည် ဒူးထောက်ထားသော ကိုယ်ဟန်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

ချူးဖုန်း သူ့ကို အချိန်မီ တွေ့ရှိခဲ့၍သာ ကံကောင်းသွားသည်။ မဟုတ်လျှင် ချန်းဒါ့ကျုံသည် သေချာပေါက် အအေးဒဏ်ကြောင့် အေးခဲသေဆုံးသွားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်းဒါ့ကျုံကို သတိပြန်လည်လာအောင် ပြုစုပြီးနောက် ချူးဖုန်းသည် သူ၏ ရိုးသားကြိုးစားမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ အမည်ခံတပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ပါရမီသည် အလွန်အမင်း ညံ့ဖျင်းလှသော်လည်း ချူးဖုန်းသည် သူ့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ကြားပြသပေးခဲ့သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ မီးထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ပါရမီမပါလျှင် ကြိုးစားမှုဖြင့်သာ အစားထိုးနိုင်သည်။ ချူးဖုန်းသည် သူ၏တပည့် ချန်းဒါ့ကျုံအတွက် သီးသန့် မီးထိန်းချုပ်မှု ပညာရပ်တစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးပေးခဲ့သေးသည်။

ချန်းဒါ့ကျုံ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အလွန် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ဇွဲကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချူးဖုန်းနောက်သို့လိုက်ကာ အဂ္ဂိရတ်ပညာကို ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သင်ယူပြီးနောက် ချန်းဒါ့ကျုံသည် သူ၏ ပထမဆုံး ဆေးလုံးအသုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ အဂ္ဂိရတ်ကမ္ဘာတွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပမာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် တားဆီး၍မရနိုင်လောက်အောင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ပါရမီမရှိသော အသုံးမကျသူဘဝမှ နောက်ဆုံးတွင် ဆဋ္ဌမအဆင့် အဂ္ဂိရတ်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချန်းဒါ့ကျုံ၏ တောက်ပလှသော အောင်မြင်မှုများကို လူတိုင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အကြီးမားဆုံးသော ကျေးဇူးတရားမှာ ချူးဖုန်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ချူးဖုန်းထံတွင် တပည့်ခံကာ ပညာသင်ယူလိုသူများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချူးဖုန်းသည် ချန်းဒါ့ကျုံကို တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ချန်းဒါ့ကျုံတွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားလှသော ပါရမီရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်းဒါ့ကျုံကို တောင်ပေါ်မှဆင်းကာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ခွင့်ပေးခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဆေးလုံးများနှင့် ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို သီးသန့်ရောင်းချသော ရတနာဆေးတိုက် ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရတနာဆေးတိုက်ကို စတင်တည်ထောင်ချိန်တွင် အခက်အခဲပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ချန်းဒါ့ကျုံ၏ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချူးဖုန်းသည် သူ၏တပည့်ကို ထောက်ခံအားပေးရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများစွာကိုပင် ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရတနာဆေးတိုက်ကို လမ်းမှန်ပေါ်ရောက်စေရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး နာမည်ရလာစေကာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိလာစေရန် လမ်းစဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

ဆရာချူးဖုန်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ချန်းဒါ့ကျုံသည် ယနေ့အချိန်တွင် ဤအောင်မြင်မှုမျိုး ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ယခုအခါ ရတနာဆေးတိုက်သည် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ စူပါအင်အားစုကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ချန်းဒါ့ကျုံသည်လည်း ဘဝ၏ အောင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဥစ္စာဓန နှစ်မျိုးစလုံးကို ရရှိကာ အဆုံးအစမရှိသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။

"ငါ့ကိစ္စဖြစ်ပြီးတာ အချိန်တစ်ခုတောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ။ သူတို့ဆရာအတွက် လက်စားချေပေးဖို့ တွေးမိတဲ့ တပည့်များ ရှိနေမလားမသိဘူး။"

ချန်အယ်၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံရပြီးကတည်းက ချူးဖုန်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ အလွယ်တကူ မယုံကြည်တော့ပေ။

သူ၏ တပည့်များအပါအဝင်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွန်းမင်းဆက် ဆိုသည်မှာ တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ သေးငယ်သော နေရာလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရတနာဆေးတိုက်၏ ဌာနခွဲတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

သူ၏ လက်ရှိ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အမှတ်အသားက အလွန်အကဲဆတ်နေပြီး အခြေအနေများမှာလည်း အလွန်အန္တရာယ်များနေသည်သာ မဟုတ်လျှင် ချူးဖုန်းသည် ရတနာဆေးတိုက်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ကာ အခြေအနေများကို စုံစမ်းမေးမြန်းချင်မိသည်။

"နျူးပေါ့ထျန်း... ခင်ဗျား အကြံပေးတဲ့အတိုင်းပဲ ဒီ မီးတောက်ပေါက်ကွဲမှုဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ရတနာဆေးတိုက်မှာ သွားရောင်းလိုက်!"

"ဒီကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ အနည်းဆုံး တစ်လတိတိ ခင်ဗျားကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေနိုင်စေမယ့် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး တစ်လုံး ချီးမြှင့်ပေးမယ်။"

ချူးဖုန်းသည် ပထမအဆင့် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး တစ်သုတ်ကို ဖော်စပ်ထားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ သိပ်တန်ဖိုးမကြီးလှပေ။ ၎င်းတို့ကို နျူးပေါ့ထျန်းအား ဆုကြေးအဖြစ် ပေးအပ်ခြင်းမှာ အတော်လေး သင့်လျော်ပေသည်။

အပ်စိုက်ကုသခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုပါက နျူးပေါ့ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်ကို တစ်လခန့် ဖိနှိပ်ထားရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိချေ။

"တစ်လလောက်ပဲ ကောင်းမွန်နေစေမှာလား။ တစ်ခါတည်းနဲ့ အဆိပ်ကို အမြစ်ပြတ်အောင် ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရဘူးလား။" နျူးပေါ့ထျန်းသည် မမိုက်မဲသဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ စကားတွေ မပြောစမ်းနဲ့! ငါနဲ့မတွေ့ခင်ကဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ အဆိပ်က သုံးရက်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့တာ! အခု တစ်လတိတိ စိတ်အေးလက်အေး နေရတော့မှာကိုပဲ တော်တော်လေး ကောင်းနေပြီ မှတ်ပါ။"

"ခင်ဗျားရဲ့အဆိပ်ကို ဖြေပေးနိုင်တဲ့ ပိုပြီးစွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ ရှိတယ်လို့ ထင်ရင် တခြားလူကိုသာ သွားရှာလိုက်တော့! ငါက ခင်ဗျားကို တခြားဘာမှတောင် ခိုင်းသေးတာမဟုတ်ဘူး၊ ဆေးလုံးနှစ်လုံးလောက် သွားရောင်းပေးရမယ့် အလုပ်လေးတစ်ခုကိုတောင် ခင်ဗျားက တွန့်ဆုတ်နေပြီလား။"

ချူးဖုန်းတွင် ဒေါသမာန်ဟုန် ရှိပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နျူးပေါ့ထျန်းသာ သူ့ကို စည်းကမ်းချက်များ လာရောက်ညှိနှိုင်းရဲမည်ဆိုပါက အခြားအစေခံတစ်ဦးနှင့် လဲလှယ်လိုက်ရန် ပြဿနာမရှိပေ။

ချူးဖုန်း အနေဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထိုကိစ္စက အရေးမကြီးလှပေ။

သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များဖြင့် အောက်ခြေအစေခံတစ်ဦးကို ရှာဖွေရခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။