အခန်း (၂၁) - ဆရာမရှီ၊ လူတစ်ယောက်အကြောင်း မေးမြန်းခြင်း

"ဝါး... ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ..." လူအုပ်ကြီးထံမှ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အများစုမှာ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ကြရသည်။ ဤမျှ အရှက်ကင်းမဲ့ပြီး ရိုင်းစိုင်းယုတ်မာသော လုပ်ရပ်မျိုးကို ကျူးလွန်ရန် လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှအထိ ကာမရမ္မက် ထကြွနေရမည်နည်း။

"ထွီ... ထွီ... ထွီ..." ဤသည်းခံနိုင်ဖွယ်မရှိသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် လင်းယွီရှင်းမှာ အလွန်အမင်း ရွံရှာသွားပြီး သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရဲရဲနီသွားလေသည်။

သာမန်အချိန်များတွင် အထက်တန်းကျကာ ခံ့ညားလှပသော လျူမင်းသားလေးသည် ဤမျှအထိ ရွံစရာကောင်းပြီး အောက်တန်းကျလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးပေ။ ဒါက လျူဖျင် သူမကို လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တဲ့ "စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ပြဇာတ်" ဆိုတာလား။

"နှာဘူးကောင်... ယုတ်မာတဲ့ကောင်!" လင်းယွီရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လျူဖျင်၏ စစ်မှန်သော သရုပ်မှန်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို ကြိမ်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချူးဖုန်းသည် ဤစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ပြဇာတ်ကြီးကို အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ရပ်ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် သူလည်း ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လျူဖျင်၏ ဤအရှက်ကွဲဖွယ် လုပ်ရပ်များသည် အဂ္ဂိရတ်အကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံးသာမက တော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခွင်လုံးသို့ မကြာမီ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

လျူမင်းသားစံအိမ်တော်မှ ဂုဏ်သရေရှိ လျူမင်းသားလေးသည် အဝတ်အစားများ ချွတ်ပစ်ကာ ဝက်မအိုကြီးတစ်ကောင်နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သည်တဲ့လေ။ တကယ်ကို အံ့မခန်း အရှက်ကွဲဖွယ် ပြဇာတ်ကြီးပါပေ။

...

ချူးဖုန်းသည် သူဖော်စပ်ထားသော မီးတောက်ပေါက်ကွဲမှုဆေးလုံး သုံးလုံးကို စမ်းသပ်ထိတွေ့လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်လုံးကို ငွေကြေးအဖြစ် မည်သို့ပြောင်းလဲရောင်းချရမည်ကို တွေးတောနေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးသော မတည်ငွေ ဖြစ်လာပေမည်။ ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်၏ ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်းကို သက်သာစေရန် ထိုငွေများထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ခယ်မဖြစ်သူတို့ထံ ပေးအပ်ရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။

သူ၏ အစ်ကိုနှင့် မရီးတို့သည် ချွေတာစွာ နေထိုင်ကြပြီး ချူးဖုန်း၏ ပညာရေးနှင့် ဆေးကုသစရိတ်များအတွက် ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်မှအစ စုဆောင်းထားကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်မူ နှမြောတွန့်တိုကာ အဝတ်အစားသစ်များကိုပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မဝယ်ယူခဲ့ကြချေ။

လူဆိုသည်မှာ ကျောက်တုံးကျောက်ဆောင်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ မည်သို့လျှင် သံယောဇဉ်ကင်းမဲ့နိုင်မည်နည်း။

ဤခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သည် တတိယမင်းသား၏ ဝိညာဉ်မဟုတ်တော့ဘဲ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်နေသည့်တိုင်၊ ၎င်းက ချူးဖုန်း၏ ခံစားချက်များ သို့မဟုတ် မိသားစု သံယောဇဉ်၊ အဆိုးနှင့်အကောင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းအပေါ် မည်သို့မျှ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးတို့၏ ဤမျှကြီးမားသော ကျေးဇူးတရားကို သေချာပေါက် ပြန်လည်ဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အရမ်းအားနည်းနေသေးတယ်။ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာအောင် နည်းလမ်းရှာရမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓားသွေးကြောတွေက... တစ်ချောင်းမှကို မရှိဘူး။ ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းပြီး ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာလည်း လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။"

ချူးဖုန်းသည် ထူးခြားသောမီးတောက်ကို ယဉ်ပါးစေရန် ကြိုးစားချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဓားသွေးကြောများ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အလွန်ဆုံး ဓားသမား အဆင့် (၁၀) သို့သာ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဓားသွေးကြော ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ဓားသခင်တစ်ဦးဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ဖို့ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ဓားသခင်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော ဓားသခင်ကြီး၊ ဓားသူတော်စင် စသည့် အဆင့်များဆိုလျှင်တော့ လုံးဝကို လက်လှမ်းမီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော အဆောင်ဆေးလုံး နှစ်လုံးကိုသာ ရောင်းချရန် ထုတ်ပြလိုက်ပါက သေချာပေါက် ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ချူးဖုန်းအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို လူသိရှင်ကြား ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရောင်းချရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အမှတ်အသားမှာ အလွန်အကဲဆတ်နေပြီး လျူမင်းသားစံအိမ်တော်၏ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။

ထိုသူကား နျူးပေါ့ထျန်း ဟုခေါ်သော အဂ္ဂိရတ်ဆရာနျူး ပင်ဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်းသည် ဆေးပညာဆောင် သို့ ဦးတည်သွားနေမိသည်။ နျူးပေါ့ထျန်း သူ့ကို လိုက်ရှာမည့်အချိန် ရောက်လောက်ပြီဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။

...

အဂ္ဂိရတ်အကယ်ဒမီအတွင်း၌မူ နျူးပေါ့ထျန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ကျေနပ်စရာကောင်းသော နေ့ရက်တစ်ရက်ကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ သူ ဆေးလုံးဖော်စပ်ရာတွင် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ကျရှုံးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျိန်ဆဲခဲ့မိသည်။

ကျေနပ်စရာကောင်းသည်မှာ ချူးဖုန်း ပေးခဲ့သော ဆေးညွှန်းသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်သော ရလဒ်များကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခရမ်းရောင် မန္ဒာလာအဆိပ် မိခဲ့ပြီးကတည်းက နျူးပေါ့ထျန်းသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ရှင်သန်နေခဲ့ရသည်။

သူ စဉ်းစားတွေးတောနိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ့ကို မည်သည့်အရာကမျှ မကုသနိုင်ခဲ့ပေ။

အဆိပ်သည် သူ့ကို အဆက်မပြတ် နှိပ်စက်ကာ ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုများကို ယူဆောင်လာပေးရုံသာမက၊ အချိန်မရွေး သူ၏ အသက်ကို နုတ်ယူသွားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော ခေါင်းဖြတ်စက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သည်။

ချူးဖုန်း၏ ဆေးနည်းက အမှန်တကယ် အာနိသင်ရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ချိန်တွင် နျူးပေါ့ထျန်းသည် အလွန်ဝမ်းသာရွှင်မြူးသွားပြီး ချူးဖုန်းကို သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရှင် မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ရှုမြင်သွားခဲ့သည်။

"ဒီကောင်လေးက တတိယနှစ် အတန်း (၅) က ကျောင်းသား ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။" နျူးပေါ့ထျန်းသည် ဆေးဖိုခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ချူးဖုန်းကို ချက်ချင်း သွားရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မကြာမီကမှ ချူးဖုန်းသည် ဘေးဘက်ရှိ ဆေးဖိုခန်းတွင် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နေခဲ့သည်ကိုတော့ သူ မသိခဲ့ချေ။

သူ၏ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နျူးပေါ့ထျန်းသည် အတန်း (၅) ၏ အတန်းပိုင်ဆရာမ ရှီဘင်းကို ချက်ချင်း ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သင်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် တတိယနှစ် အတန်းများအတွက် ဆရာမငါးဦးစလုံးသည် သူ၏ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို သူကပင် ခွဲဝေစီမံရသည်။

အကယ်ဒမီအတွင်း၌ နျူးပေါ့ထျန်းသည် ဩဇာအာဏာကြီးမားသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

"တာဝန်ခံနျူး... ကျွန်မကို ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းလေး သိပါရစေရှင်။" ရှီဘင်းက အလွန်ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အေး... ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့! ဆရာမရဲ့ အတန်းထဲက ချူးဖုန်းဆိုတဲ့ ကျောင်းသားအကြောင်း သိချင်လို့။ သူ့ကို အခုချက်ချင်း တွေ့ချင်တယ်။" နျူးပေါ့ထျန်းက သူ၏ တည်ကြည်ခက်ထန်သော အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ချူးဖုန်း ဟုတ်လား။" နျူးပေါ့ထျန်း၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှီဘင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

"တာဝန်ခံနျူး... ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းသား တစ်ခုခု ပြဿနာရှာပြန်ပြီလား။"

"သူ့ရဲ့ ပညာရေးရလဒ်တွေက ညံ့ဖျင်းတာ မှန်ပေမဲ့ အခုတလော သူ ကြိုးစားနေပါတယ်..."

ရှီဘင်းသည် သူမ၏ ကျောင်းသားများကို အလွန်ဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်ရာ ချူးဖုန်းက နျူးပေါ့ထျန်းကို ဒေါသထွက်အောင်များ လုပ်မိလေသလားဟု စိုးရိမ်ကာ အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်မိသည်။

သူမအမြင်တွင် နျူးပေါ့ထျန်းကဲ့သို့သော ရာထူးအဆင့်အတန်းရှိသူ တစ်ဦးသည် ကြီးမားသောအကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ပညာရေးညံ့ဖျင်းသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကို အာရုံစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ချူးဖုန်းသည် အကယ်ဒမီအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ပြစ်မှုတစ်ခုခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။

"နေပါဦး၊ နေပါဦး... ငါက ချူးဖုန်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စရှိလို့ပါ။ သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး! သူ့ကို ငါနဲ့ အခုချက်ချင်း လာတွေ့ဖို့ ခေါ်ပေးပါ။" နျူးပေါ့ထျန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရှီဘင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ့အဆိပ်အတွက် အမြစ်ပြတ်ကုသနိုင်မည့် နည်းလမ်းရှာဖွေရေးကသာ အဓိကဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသို့သော ရှင်းပြချက်များကို သူ နားမထောင်ချင်တော့ပေ။

ထိုအဖြေကို ချူးဖုန်း တစ်ယောက်တည်းကသာ သိထားသည်။

"တာဝန်ခံနျူး... ရှင် ဒီနေ့ ချူးဖုန်းကို တွေ့ချင်တာလား။ အဲဒါက နည်းနည်း အခက်အခဲရှိမယ် ထင်တယ်!" သူ၏ အလောတကြီး အပြုအမူကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကာ ရှီဘင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ အသုံးမကျသော ကျောင်းသားကို နျူးပေါ့ထျန်းက ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဝင်စားနေရသနည်းဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ချူးဖုန်း၏ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို သူမ အသိအမှတ်ပြုမိပြီး အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်တော့ အမှန်ပင်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ချူးဖုန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား။" နျူးပေါ့ထျန်းက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နေရာမှ အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်သည် ချူးဖုန်းအပေါ်တွင် မူတည်နေသဖြင့် သူ အလွန်တင်းမာကာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

ရှီဘင်းသည် နျူးပေါ့ထျန်း ဤမျှ ပြာယာခတ်ကာ အလောတကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူမက အလျင်အမြန် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ကာ "တာဝန်ခံနျူး... မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ချူးဖုန်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး! ဒီနေ့ အတန်းတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ သူ အိမ်ပြန်သွားလောက်ပြီလို့ ပြောမလို့ပါ။"

"သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် စိတ်အေးသွားကာ နျူးပေါ့ထျန်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြန်လည် နူးညံ့သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဆရာမ ကိစ္စရှိတာ သွားလုပ်လို့ ရပါပြီ။" နျူးပေါ့ထျန်းက သူမကို ထွက်သွားရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ရုံးခန်းကို အနည်းငယ် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဂ္ဂိရတ်အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာကာ ဆေးပညာဆောင်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ဒုတိယအဆင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ကို တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းရှိ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

တာဝန်နှစ်ရပ်ကို ပူးတွဲထမ်းဆောင်နေသူဖြစ်ရာ သူသည် အဂ္ဂိရတ်အကယ်ဒမီတွင် စာသင်ကြားပေးရုံသာမက ဆေးပညာဆောင်၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း ကိစ္စရပ်များကိုလည်း ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ရသည်။

...

ချူးဖုန်းသည် ဆေးပညာဆောင်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူသည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

လှေကားထစ်များကို တက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဝင်ဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသော ရိုင်းစိုင်းသည့် သက်တော်စောင့် နှစ်ဦးက သူ့ကို ထပ်မံတားဆီးလိုက်ပြန်သည်။

"ဟေ့... ရပ်လိုက်စမ်း။"

"မင်းဆီမှာ ငွေစရှိရင် ပေးဝင်မယ်။ မရှိရင်တော့ နောင်တမရခင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်စမ်း!"

သက်တော်စောင့်များထဲမှ တစ်ဦးသည် အငြိုးအာဃာတ ကြီးမားနေပုံရသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချူးဖုန်းသည် ငွေကြေးဖြင့် သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့ပြီး တံခါးစောင့်ခွေးတစ်ကောင်ထက် မပိုဘူးဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ ထိုစော်ကားမှုကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားဆဲဖြစ်ရာ ချူးဖုန်းကို တမင်တကာ ဒုက္ခပေးရန် တွန်းအားဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ငါ့ဆီမှာ ငွေစမရှိရင်ကော။ ဒီမှာ ဆေးလုံးတွေ လာရောင်းလို့ မရဘူးလား။"

"ဒီဆေးပညာဆောင်က မင်းတို့နှစ်ကောင် ပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ တံခါးစောင့်ခွေး သက်သက်ဖြစ်ရက်နဲ့ ငါတို့လို ဆင်းရဲသားတွေအပေါ်ကို ဘာလို့ အာဏာလာပြနေရတာလဲ။ သတ္တိရှိရင် မင်းသားတွေ၊ ဝန်ကြီးတွေကို သွားတားကြည့်ပါလား။"

ချူးဖုန်းက သူတို့ကို အထင်သေးလှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။