အခန်း (၁၆) - ကိုယ်တိုင်သာ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ

ရလဒ်အနေဖြင့် လျူဖျင် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ချူးဖုန်းတစ်ယောက် သစ်သားရုပ်ကြီးတစ်ရုပ်လို သက်မဲ့မျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ခွေးကောင် ချူးဖုန်း ဆေးဖော်တာ သေချာပေါက် ကျရှုံးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်! ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူက မီးကိုစောစောစီးစီးငြှိမ်းပြီး တရားထိုင်နေတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလို ထိုင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" လျူဖျင်က အထင်အမြင်သေးစွာ တွေးလိုက်ပြီး ချူးဖုန်း ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျရှုံးသွားသည်ကို ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားလေသည်။

မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ အောက်ဆုံးအဆင့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်သော ချူးဖုန်းက သူ့ထက် ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်မည်ဟု သူ မည်သည့်အခါမျှ တွေးထင်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

လျူဖျင်က အတန်းထဲတွင် သူသည် ဆေးဖော်စပ်ရာ၌ ပထမဆုံး အောင်မြင်သူဖြစ်သည်ဟုပင် တစ်ထစ်ချ မှတ်ယူထားလေသည်။

အတန်းထဲမှ အလှပန်းလေး လင်းယွီရှင်းပင်လျှင် ဆေးဖော်စပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆရာမ ရှီဘင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး လျူဖျင်အနီးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ "လျူဖျင်... မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ! မင်းကိုပေးထားတဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ဆိုရင် အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဆေးလုံး ဆယ်လုံးလောက် ထွက်လာနိုင်တယ်။"

"ပထမဆုံးအကြိမ် ဆေးဖော်စပ်တာမှာ ဆေးလုံး ခြောက်လုံး ထွက်လာတယ်ဆိုတာက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပါပြီ! မင်းကို အမှတ်ခြောက်မှတ် ပေးမယ်!"

"နှစ်နာရီခွဲနဲ့ ပြီးတယ်ဆိုတာက နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် မြန်ဆန်ပါတယ်။ ယေဘုယျအားဖြင့် နှစ်နာရီအတွင်း ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်တာကို အထူးထူးချွန်တယ်လို့ သတ်မှတ်တယ်။ အချိန် ဆယ့်ငါးမိနစ် ပိုကြာတိုင်း အမှတ် တစ်မှတ်ခွဲ အနှုတ်ခံရမယ်။ အချိန်အတွက် မင်းကို ခုနစ်မှတ် ပေးမယ်!"

"အရည်အသွေးပိုင်းအနေနဲ့ကျတော့ အရောင်က အနည်းငယ် မှိုင်းပြီး မသန့်စင်ဘူး၊ အညစ်အကြေးတွေ အများကြီး ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတယ်! သိပ်သည်းဆကတော့ အတော်အသင့်ကောင်းမွန်ပြီး ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်! ဒါကြောင့် ခုနစ်မှတ် ပေးမယ်!"

"လျူဖျင်... ရမှတ် နှစ်ဆယ်!"

ဆရာမ ရှီဘင်း၏ အမှတ်ပေးစနစ်တွင် အကဲဖြတ်စံနှုန်း သုံးခု ပါဝင်လေသည်။ စုစုပေါင်း အမှတ်သုံးဆယ်တွင် လျူဖျင်က အမှတ်နှစ်ဆယ် ရရှိခဲ့ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ထူးချွန်သော ရလဒ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွီရှင်းကလည်း ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် နောက်ဆုံး၌ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် သူမသည် အတန်းထဲမှ အလှပန်းလေးဖြစ်ပြီး အလှအပနှင့် စွမ်းရည်တို့ကို ပေါင်းစပ်ထားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်လေးများ၏ အိပ်မက်နတ်သမီးလေးပင် ဖြစ်သည်။

"ယွီရှင်း... မင်းရဲ့ ကြာချိန်အတွက် ခြောက်မှတ်ပဲ ရနိုင်မယ်၊ ဆေးလုံးအရေအတွက်က ခုနစ်လုံးဆိုတော့ ခုနစ်မှတ် ပေးမယ်။ အရည်အသွေးကတော့ သီသီလေး အောင်မြင်တဲ့အဆင့်ပဲဆိုတော့ ခြောက်မှတ်ရမယ်။ စုစုပေါင်း ဆယ့်ကိုးမှတ်ပဲ။"

စုစုပေါင်း ဆယ့်ကိုးမှတ်ဖြင့် လင်းယွီရှင်းသည် လတ်တလောတွင် ဒုတိယနေရာ၌ ရပ်တည်နေသည်။

ကျောင်းသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အောင်မြင်လာကြပြီး ဆရာမ ရှီဘင်းက သူတို့ကို ဘက်လိုက်မှုကင်းစွာဖြင့် အမှတ်ပေးကာ အကဲဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ပေးလေသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ဆေးလုံးပုံစံပေါ်လာအောင်ပင် မနည်းကြိုးစားခဲ့ရသည်။

အနည်းငယ် ထိလိုက်သည်နှင့် ထိုဆေးလုံးများက ကြေမွသွားတော့သည်။

မကြာမီတွင် လူတိုင်းနီးပါး ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားကြသည်။ စုစုပေါင်း လူဆယ့်သုံးယောက် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် လျူဖင်က ပထမနေရာ၌ ရှိနေပြီး လင်းယွီရှင်းက ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ချူးဖုန်းသည် အချိန်တစ်လျှောက်လုံး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ခဲ့သလို သူ၏ဆေးလုံးကို ပြသရန်အတွက် ဆေးဖိုအဖုံးကိုလည်း မဖွင့်ခဲ့ပေ။

သူက သူဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများကို ထုတ်ပြပြီး ပထမနေရာကို လုယူသင့်၊ မသင့် စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမနေရာရခြင်း၏ အားသာချက်မှာ ပထမအဆင့် ဆေးလုံးဖော်မြူလာအတွက် ဆေးဘက်ဝင်အပင် တစ်စုံကို အလကားရနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းက ချူးဖုန်း၏ စွမ်းအားကိုလည်း ဖော်ထုတ်ပြသရာ ရောက်သွားလိမ့်မည်။

ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်၏ လက်ရှိ ကြပ်တည်းနေသော အခြေအနေကို တွေးမိသောအခါ သူက ငွေရရန်အတွက် လူကြိုက်ပိုများသော ဆေးလုံးတစ်သုတ်ကို ဖော်စပ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးတော်တို့အပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားများကို လျော့ပါးသွားစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကျောင်းလခများကို ပြန်လည် ရှာဖွေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာကျောင်းတော်တွင် ပညာသင်ကြားရသည်မှာ ဈေးမပေါပေ။ ချူးဖုန်း၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးတော်တို့မှာ အလွန်အမင်း ခြိုးခြံချွေတာခဲ့ရသဖြင့် နှစ်နှစ်အတွင်း အဝတ်အစားအသစ် တစ်စုံကိုပင် မဝယ်ခဲ့ကြချေ။

သူ ဤနေရာတွင် ပညာသင်ကြားရန်နှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်လာစေရန် ထောက်ပံ့ပေးရာတွင်မူ သူတို့က တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိခဲ့ကြပေ။

ချူးဖုန်း တစ်ယောက် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ပထမနေရာရထားသော လျူဖျင်၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ အာရုံစိုက်မှုများစွာနှင့် အဆုံးအစမဲ့သော ချီးကျူးစကားများကို ရရှိထားသဖြင့် လျူဖင်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် ကျေနပ်မှုများကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ချူးဖုန်းကို အရှက်မခွဲဘဲ သူ၏ သာလွန်မှုကို မည်သို့ပြသနိုင်မည်နည်း။

"ချူးဖုန်း... မင်း ဆေးဖော်တာ ကျရှုံးသွားရင်တောင်မှ ဆေးဖိုအဖုံးကို ဖက်တွယ်ထားစရာ မလိုပါဘူးကွာ! မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ အမှန်တရားကို လက်ခံပြီး နေတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်တာတွေကို လျှော့လိုက်ရင် မင်းအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

"မင်းရဲ့ အဖြစ်က သဲထဲ ခေါင်းဝှက်ထားတဲ့ ငှက်ကုလားအုတ်လိုပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေတာကလွဲပြီး ဘာမှမထူးဘူး!"

အောင်မြင်နေသူတစ်ယောက်၏ လေသံမျိုးဖြင့် လျူဖျင်က ချူးဖုန်းအား အထက်စီးမှနေ၍ ဆုံးမဟောပြောလိုက်သည်။

မူလက ချူးဖုန်းကို မည်သူကမျှ အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ ယခု သူက အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းက သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အပြုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျရှုံးခဲ့သူများသည် ရုတ်တရက် ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ရရှိသွားသည့်အလား အောက်ချထားသော သူတို့၏ ခေါင်းများက ယခုအခါ မော့လာခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်များပါလိမ့်။

အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားက ချူးဖုန်းထက် သာလွန်သည်ဟု သူတို့ တွေးထင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျရှုံးသွားချိန်၌ သူတို့က ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်စွာဖြင့် အမှန်တရားကို ကောင်းမွန်စွာ လက်ခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ချူးဖုန်းမှာမူ သူ၏ အပြုအမူက သေးသိမ်ယုတ်ညံ့သူတစ်ယောက်နှင့် တထေရာတည်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကျရှုံးနေသည်ကိုပင် သူက သူ၏ဆေးဖိုကို ဖက်တွယ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော အခြားသူများကိုပါ လှည့်စားနေလေသည်။

"မင်းတို့ မသိကြသေးလို့ပါ! ဆေးစဖော်ပြီး နှစ်နာရီလောက်အကြာမှာပဲ ချူးဖုန်းက ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူက မီးကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီး အဲ့ဒီကတည်းက ဒီအတိုင်း ထိုင်နေခဲ့တာ။"

ချူးဖုန်း၏ဘေးရှိ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ယောက်က ချူးဖုန်း၏ အရှက်ရဖွယ် လုပ်ရပ်များကို အငြိုးတကြီး အပြုံးဖြင့် ဖွင့်ချလိုက်သည်။

လူနှစ်ယောက်မှလွဲ၍ ကျန်လူတိုင်းက ချူးဖုန်းအား ရယ်မောလှောင်ပြောင်ကြလေသည်။

တစ်ယောက်မှာ လွန်ခဲ့သောတစ်ရက်ကပင် ချူးဖုန်းကြောင့် ကြီးစွာ အံ့အားသင့်ခဲ့ရသော အတန်းထဲမှ အလှပန်းလေး လင်းယွီရှင်း ဖြစ်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ဆရာသခင် နျူးပင်လျှင် ချူးဖုန်းကြောင့် ဆွံ့အခဲ့ရသည်။ ချူးဖုန်းက သူ၏သားကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း သူက ချူးဖုန်းအား ပြဿနာမရှာသည့်အပြင် ရိုက်တာကောင်းကြောင်းကိုပင် အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာ ဆရာမ ရှီဘင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ရှီဘင်းသည် ချူးဖုန်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို အစောပိုင်းက စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဆရာသခင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အမူအရာမျိုး အပြည့်အဝ ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့်ပင်။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင်ပင် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ချေ။

သူမက ချူးဖုန်း၏ ဆေးဖိုအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ "ချူးဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့ အဖုံးကို မဖွင့်တာလဲ" ဟု အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော်..." ချူးဖုန်းက စကားထစ်သွားပြီး ခဏတာမျှ စကားပြောရန် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးက အရမ်းကောင်းလွန်းနေလို့ ခင်ဗျားတို့အားလုံး လန့်သွားမှာစိုးလို့ပါ၊ ကျွန်တော် နာမည်မကြီးချင်လို့ပါ ဟု သူ ပြော၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဘာ ကျွန်တော်လဲ? ရလဒ်ဆိုးတာက တစ်ကဏ္ဍ၊ မျက်နှာပူစရာကောင်းတာကို ဟန်လုပ်နေတာက တစ်ကဏ္ဍပဲ။ ဒီရောဂါကို ကုဖို့လိုတယ်... နားလည်လား။"

လျူဖျင်က မြားတစ်စင်းအလား ပြေးသွားပြီး ချူးဖုန်း၏ ဆေးဖိုပေါ်မှ အဖုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲမလိုက်လေသည်။

"မင်းက မထုတ်ပြချင်ဘူးဆိုတော့ ငါ ကူညီပေးရတာပေါ့! အားလုံးပဲ လာကြည့်ကြစမ်း... ချူးဖုန်းက ဆေးပင်တွေကို ဘာတွေများ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သလဲလို့? အခုချိန်ဆို မီးသွေးခဲတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ!"

လျူဖင်က အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရုံသာမကဘဲ အားလုံးကို လာကြည့်ရန် အငြိုးတကြီးဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ခေါ်ဆောင်လိုက်လေသည်။ ချူးဖုန်းကို ဟာသတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးချင်နေခဲ့ပြီး ထိုသို့လုပ်မှသာ သူ ဖြုန်းတီးလိုက်ရသော အဝါရောင်မြေမှုန့်အတွက် တန်မည်ဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်း၏ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များထဲသို့ သူ လျှို့ဝှက်စွာ ထည့်ပေးလိုက်သော အဝါရောင်မြေမှုန့်များကို တွေးမိသောအခါ လျူဖျင်သည် နှမြောတသဖြစ်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ချူးဖုန်းအား အရှက်ရဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းက အလွန်တရာ ကျေနပ်စရာကောင်းလှသဖြင့် တန်သည်ဟု ဆိုရမည်။

"ဝိုး... ငါ အမြင်မှားနေတာလား?"

အတန်းဖော်တစ်ဦးက ပုံကြီးချဲ့ကာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ ချူးဖုန်းကို လှောင်ပြောင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကာ ဆေးဖိုအနီးတွင် ဝိုင်းအုံနေကြသော အခြားသူများမှာလည်း သရဲတစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြလေသည်။

လျူဖျင်သည် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ချူးဖုန်း ကျရှုံးသွားပြီဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဆေးဖိုထဲသို့ တစ်ချက်ကလေးမျှပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ကြည့်နေကြသော သူ၏အတန်းဖော်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။

"ချူးဖုန်း... မင်း ဒီဆေးပင်တွေကို အမှိုက်တွေဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ! နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မင်းက ဒီလိုပဲ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တယ်ပေါ့လေ။"

"ငါသာ ဆေးဖော်ရမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ဆေးလုံး ခြောက်လုံး ထွက်လာမှာ သေချာတယ်..."

လျူဖျင် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးဖိုကို ဝိုင်းအုံနေကြသော ကျောင်းသားဆယ်ယောက်ကျော်သည် အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည့် အမူအရာမျိုးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြလေသည်။

"အဲ့ဒီအကြည့်တွေက ဘာသဘောလဲ? ငါ ပြောတာ တစ်ခုခု မှားသွားလို့လား။"

လျူဖျင်က အနည်းငယ် ဒေါသထွက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နောင်တော်လျူဖျင်... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် လာကြည့်လိုက်ပါဦး!" ဟု လျူဖျင်နှင့် ဆက်ဆံရေး အတော်အသင့်ကောင်းမွန်သော လူငယ်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကြည့်စရာရှိလို့လဲ! မီးသွေးခဲတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား? မီးလောင်ပြီး ပြာတောင်ဖြစ်သွားလို့လား။" လျူဖျင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ဆေးဖိုရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် ရှိနေသောအရာကို သူ မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်တွင် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား "အား" ဟူသော အော်သံတစ်ခု သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။သူ၏ အတွင်းစိတ်များ ပြာကျသွားပြီး အပြင်ပန်းတွင်မူ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား ကြက်သေသေရပ်နေမိတော့သည်။