အခန်း (၁၄) - အလကားရလိုက်သော လက်ဆောင်

"မတော်တဆ ခိုက်မိသွားတာပါ! ကိစ္စထူးထူးခြားခြားရှိရင် ပြောစမ်းပါ!" လျူဖျင်က မျက်နှာပျက်ကာ မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

အတန်းထဲတွင် ဆရာဖြစ်သူ၏ ရိုက်နှက်မှုကိုခံရကာ နဖူးတွင် အဖုအပိမ့်ထွက်လာသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသော ဤမျှအရှက်ရစရာကောင်းသည့်ကိစ္စကို သူက မည်သို့မျှ ကြွားလုံးထုတ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

အိမ်တော်ထိန်းလောင်က မူလက မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပါးနပ်စွာ ကိုင်တွယ်တတ်သူပီပီ သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်းလွှဲလိုက်ပြီး ချူးဖုန်း မီးအဆိပ်သင့်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ချူးဖုန်း၊ မင်းရဲ့ ဝဋ်လည်တာကို ခံရပြီပေါ့လေ! ခွေးကောင်... အတန်းထဲမှာတုန်းက ငါ့ကို အကွက်ဆင်ခဲ့တယ်ပေါ့လေ... ဟား!" ချူးဖုန်း မီးအဆိပ်သင့်သည်ဆိုသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လျူပင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ဒေါသတရားများကို အဆုံးတိုင် ပေါက်ကွဲထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း အိမ်တော်ထိန်းလောင် ရှိနေသည်ကို သတိရသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သည်။

"လောင် ချူတဲ၊ မင်း လုပ်တာ သိပ်ကောင်းတယ်။ မှတ်ထား... ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်ထဲက လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား၊ ပြီးတာနဲ့ ငါ့ဆီကိုဖြစ်ဖြစ် ငါ့အဖေဆီကိုဖြစ်ဖြစ် အမြန်ဆုံး လာသတင်းပို့။ သွားတော့... ဟိုကောင်စုတ်လေး ချူးဖုန်းကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ထားစမ်း။"

"အခွင့်အရေးရတာနဲ့ အဲ့ဒီ ခွေးသူတောင်းစားလေးကို အသေသတ်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ!"

လျူပင်က အိမ်တော်ထိန်းလောင်အား ချီးကျူးစကားဆိုပြီးနောက် ထွက်သွားရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းလောင်က အရိုအသေပေးကာ နောက်ဆုတ်ထွက်သွားစဉ် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် နားမလည်နိုင်မှုအချို့ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လျူဖျင်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သူ၏ခန့်မှန်းချက်သာ မမှားခဲ့လျှင် လျူပင်၏ နဖူးပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားခြင်း မဟုတ်နိုင်ပေ။

ထိုကိစ္စက ချူးဖုန်းနှင့် သက်ဆိုင်နေနိုင်ချေရှိသည်။

"အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က မင်းသားလျူဖျင်ကိုတောင် အကွက်ဆင်နိုင်တယ်ဆိုတော့ တော်တော်လေး စွမ်းနေတာပဲ!" အိမ်တော်ထိန်းလောင်က မိုက်မဲသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ချူးဖုန်းအား ကိုယ်တိုင် သတ်ခိုင်းလာမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူက မည်သည့်အခါမျှ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်အတွင်း ထည့်သွင်းထားသော မင်းသားလျူပင်စံအိမ်တော်၏ သူလျှိုတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏အခြေအနေကို သူ အရှင်းလင်းဆုံး သိထားသည်။

အမှားအယွင်း အနည်းငယ်လုပ်မိသည်နှင့် မင်းသားလျူစံအိမ်တော်က သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်မည်ဖြစ်ပြီး သူသည် အသေခံအကျဉ်းသားတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

မင်းသားတစ်ပါးကို လုပ်ကြံခြင်းသည် သေဒဏ်ပေးခံရနိုင်သော ကြီးလေးသည့် ရာဇဝတ်မှုဖြစ်သည်။ အချိန်တန်လျှင် မင်းသားလျူအနေဖြင့် သူ့ကို ကယ်တင်ပေးရန် နေနေသာသာ သူ့ကိုယ်သူ ကင်းရှင်းကြောင်း ပြသရန်ပင် အလျင်စလို လုပ်ဆောင်နေမည်ဖြစ်သည်။

ဤအာဏာရှင်ကြီးများထဲတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စိတ်ထားကောင်းသူများ မဟုတ်ကြပေ။

...

ချူးဖုန်းသည် ကိုးယန် ထူးခြားသောမီးတောက်ကို အောင်နိုင်ပြီးနောက် အဂ္ဂိရတ်ပညာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုသန်မာလာစေရန် မဟာဗျူဟာကို စတင်ရေးဆွဲလေသည်။

ပြည်တွင်းပြည်ပ ပြဿနာပေါင်းစုံနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော စံအိမ်တော်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။ သူသည် အမြန်ဆုံး သန်မာလာရန် လိုအပ်ပေသည်။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရုံသာမကဘဲ အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်မတို့၏ စွမ်းအားများကိုပါ အတူတကွ တိုးတက်လာစေရန် ကူညီပေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်း၏ ဒုတိယအစ်မသည် အလယ်အလတ် ဓားသခင်အဆင့်သို့ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ရန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤမျှအချိန်ကြာမြင့်သည်အထိ ထွက်မလာသေးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်စရာကောင်းလှသည်။

"ငါ့ဆီမှာ ထူးခြားသောမီးတောက်လည်းရှိတယ်၊ ပြောင်မြောက်တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆန်မရှိရင် ဘယ်လောက်တော်တဲ့ စဖိုမှူးဖြစ်ဖြစ် ထမင်းချက်လို့မရဘူးလေ! ဆေးဖိုလည်းမရှိ၊ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းလည်းမရှိ၊ ပိုက်ဆံလည်းမရှိရင် ဆေးဖော်စပ်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူတဲ့ကိစ္စပဲ။"

ချူးဖုန်း၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲကြပ်တည်းနေသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အိမ်တော်ထိန်းလောင်ကဲ့သို့သော သူလျှိုများရှိနေခြင်းကြောင့် စံအိမ်တော်အတွင်းတွင် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေးကိုပင် တာဝန်ခံလော့က မင်းသားလျူစံအိမ်တော်သို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့မည်ဖြစ်သည်။

မင်းသားလျူစံအိမ်တော်က ချူးဖုန်းအား သန်မာလာစေရန် မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ချူးဖုန်း၏ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်များအကြောင်းကိုသာ သူတို့သိသွားပါက ချူးဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သေရေးရှင်ရေး အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

"ကျောင်းတော်က အဂ္ဂိရတ် လက်တွေ့အတန်းတွေကို အသုံးချပြီး လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းရှာမှပဲ ဖြစ်တော့မယ်! ဆေးလုံးတွေကို ခိုးပြီးဖော်ရမယ်!" ချူးဖုန်း၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာကျောင်းတော်တွင် ငါးရက်လျှင်တစ်ကြိမ် လက်တွေ့အတန်း ရှိလေသည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကျောင်းတော်မှ သူတို့ကို အဂ္ဂိရတ်ဆေးခန်းမအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို သတ်မှတ်ပမာဏအလိုက် ဝေငှပေးကာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို လက်တွေ့လုပ်ဆောင်စေမည်ဖြစ်သည်။

...

"ကျောင်းသားတို့... လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ပထမအဆင့် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး ဖော်စပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်နဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ဆရာမ အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့တော့ လက်တွေ့လုပ်ဖို့အတွက် အဂ္ဂိရတ်ဆေးခန်းမကို သွားကြမယ်။ မှတ်ထားကြပါ... သီအိုရီနဲ့ လက်တွေ့ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ပိုတွေး၊ ပိုလေ့ကျင့်မှသာ ငါတို့ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာ စွမ်းရည်တွေက စဉ်ဆက်မပြတ် တိုးတက်လာမှာဖြစ်တယ်" ဟု ဆရာမ ရှီဘင်းက ပြောလိုက်သည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် ရွှေရောင်အနားကွပ်ထားသော အနက်ရောင် အဂ္ဂိရတ်ဆရာသခင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဧကရီဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ ထူးကဲစွာ လှပနေကာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားနေလေသည်။

အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးသည် ဆေးပညာရှင်တိုင်း ပထမဆုံး သင်ယူရသော ဆေးလုံးဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဆေးဘက်ဝင် အပင်များနှင့် ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ရာတွင် အလွယ်တကူ အဆိပ်သင့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိမိကိုယ်ကို အဆိပ်မဖြေနိုင်ပါက အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

အဆိပ်ဖြေခြင်းသည် ဆေးပညာရှင်တိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ပထမအဆင့် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးသည် အဆိပ်ဖြေဆေးများထဲတွင် အခြေခံအကျဆုံး ဆေးလုံးသာဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယနေ့ ချူးဖုန်းနှင့် အခြားသူများ လက်တွေ့ဖော်စပ်ရမည့်အရာမှာ ပို၍ပင် ရိုးရှင်းသော အဆိပ်ဖြေဆေး ဖော်မြူလာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်းကို ကြည့်နေသော လျူဖင်၏ အကြည့်များမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ အေးစက်နေလေသည်။

"ကျစ်... ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က အသက်ရှင်တာ ကြာလာလေလေ ပိုပြီး သွက်လက်လာလေလေပါလား! ချူးဖုန်းကို သတ်ဖို့ ဟိုငတုံး လောင် ချူတဲကို အားကိုးလို့တော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမှပဲ!"

လျူဖျင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြံအစည်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာနေသည်။

မကြာမီတွင် ကျောင်းသားအားလုံး အဂ္ဂိရတ်ဆေးခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤနေရာတွင် ပညာသင်ကြားနေသူများအားလုံးသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ (သို့မဟုတ်) မင်းဆွေစိုးမျိုးများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ကျောင်းတော်၏ အသုံးအဆောင် အဆောက်အအုံများမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများစွာသည် သူတို့၏ သားသမီးများအပေါ် ဆရာများက ပိုမိုဂရုစိုက်လာစေရန်အတွက် ကျောင်းတော်သို့ ငွေကြေးအမြောက်အမြား လှူဒါန်းလေ့ရှိကြသည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော အဂ္ဂိရတ်ဆေးခန်းမအတွင်းတွင် ဆေးဖိုပေါင်း လေးဆယ်ကျော် ရှိလေသည်။ မြေအောက်မီးတောက်များကို ဆွဲထုတ်ထားပြီး တဒိုင်းဒိုင်း မြည်သံများနှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

၎င်းက အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားအားလုံးအတွက် အဂ္ဂိရတ်ဆေးဖိုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပြီး လူတစ်ဦးလျှင် ဆေးဖိုတစ်လုံးစီ ခွဲဝေပေးထားသည်။

"လင်းယွီရှင်း... လျူဖျင်... မင်းတို့နှစ်ယောက်လာခဲ့။ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အားလုံးဆီ ဝေပေးလိုက်ပါ။"

ရှီဘင်းသည် သင်ခန်းစာကို စီစဉ်ကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး ဖော်မြူလာအတိုင်း ဆေးအစုံ လေးဆယ်ကျော်ကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

လျူဖျင်နှင့် လင်းယွီရှင်းတို့သည် အတန်းထဲတွင် အတော်ဆုံး ကျောင်းသားနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်တွေ့အတန်းများတွင် ဆရာမ၏ လက်ထောက်များအဖြစ် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ရလေ့ရှိသည်။

ယင်းမှာ သေးငယ်သော အခွင့်အာဏာလေးတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း အခြားသော အတန်းဖော်များစွာကို မနာလိုဖြစ်စေရန် လုံလောက်လှသည်။ လင်းယွီရှင်းနှင့် လျူဖျင်တို့ကလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ပြီး အခြားသူများထက် သာလွန်သည်ဟု ယုံကြည်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် လျူဖျင်ဆိုလျှင် အမြီးထောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ပင် ပျံတက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

လျူဖျင်က ချူးဖုန်းထံသို့ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ လာပေးချိန်တွင် အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ချူးဖုန်း... စာမေးပွဲမှာ သုညမှတ်ပဲရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ဒီဆေးပင်တွေ ပေးရတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် အကြံပိုင်လှသော အပြုံးယုတ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အရ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချူးဖုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အား ခွဲဝေပေးထားသော ဆေးပင်များကို အနီးကပ် သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန်းဟွမ် ဆေးပင်အပုံထဲတွင် အပိုပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ပါလာသည်ကို သူ လျင်မြန်စွာ တွေ့ရှိသွားလေသည်။

"အဝါရောင်မြေမှုန့်? အဲ့ဒါကလည်း နှစ်တစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိနေတာပဲ! တောက်... လျူဖျင်ကတော့ ငါ ဆေးဖော်တဲ့နေရာမှာ ကျရှုံးသွားအောင်ကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာပဲ!"

ချူးဖုန်းသည် ထာဝရအသက် ဆေးပညာရှင်သခင်၏ ပြန်လည်ဝင်စားလာသူဖြစ်ရာ သူ၏အမြင်အာရုံက မည်မျှအထိ စူးရှထက်မြက်နိုင်မည်နည်း။

အဝါရောင်မြေမှုန့်နှင့် ဆန်းဟွမ်တို့မှာ အလွန်ဆင်တူသော်လည်း သူက ကွာခြားချက်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ သတိမထားမိခဲ့လျှင် ချူးဖုန်း၏ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး ဖော်စပ်မှုသည် သေချာပေါက် ကျရှုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ပြီးလျှင်လည်း အကြောင်းရင်းကို သူ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခါ သူသည် အတန်းထဲတွင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာပြီး လျူဖျင်ကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ သူ့ကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ထွက်လှောင်ပြောင်မည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

ဆန်းဟွမ်သည် ဈေးပေါပြီး ပေါများလှသည်။ အဝါရောင်မြေမှုန့်မှာမူ အလွန်တရာ အဖိုးတန်ပြီး အထူးသဖြင့် နှစ်တစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိသော အရာများဆိုလျှင် ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။ ထိုနှစ်ခုကြားရှိ ကွာခြားချက်မှာ ရွှေနှင့်ငွေကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အဝါရောင်မြေမှုန့်တွင် အသုံးဝင်မှုများစွာရှိပြီး အတွေ့ရအများဆုံးမှာ ဖေယွမ်ဆေးရည် ဖော်စပ်ရာတွင် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဓားသမားအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် ကျင့်ကြံဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာစေရန် အကောင်းဆုံးသော ဆေးရည်ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး... ငတုံး လျူဖျင်ကတော့ ငါ့ကို နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ အဝါရောင်မြေမှုန့်တွေ အများကြီး အလကားပေးနေတာပဲ! အခုတော့ ဖေယွမ်ဆေးရည် ဖော်စပ်ဖို့ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းကို ငါ ရသွားပြီပေါ့!"

ချူးဖုန်းသည် အဝါရောင်မြေမှုန့် အားလုံးကို မသိမသာ ရွေးထုတ်ကာ သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ထည့်ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ပမာဏမှာ သိပ်မများလှဘဲ ဖေယွမ်ဆေးရည် တစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက်သာ လုံလောက်သည်။ သို့သော်လည်း ချူးဖုန်းအတွက်မူ ၎င်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင်သာ သွားဝယ်ရမည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ငွေတုံး ခုနစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆယ်ခန့် ကုန်ကျမည်ဖြစ်သည်။