အခန်း (၁၀၀) - နှာခေါင်းရှုံ့ခြင်း

ချူးဖုန်းအတွက်တော့ အတန်းတက်ခြင်းက အချိန်ဖြုန်းနေတာနဲ့ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ စာသင်ခန်းထဲတွင် စာကိုစိတ်ဝင်စားဟန်ဆောင်ကာ ထိုင်နေရသော်လည်း၊ တိတ်တဆိတ်တော့ သူ၏စိတ်အာရုံက ဖန်သားရောင် ဓားသိုင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

လောလောဆယ်၌ သူသည် ဓားသိုင်း၏ ပထမအဆင့်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သေးပြီး၊ ထိုနားလည်မှုကပင် မလုံလောက်သေးဘဲ အကြွင်းမဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ထိုဓားသိုင်း၏ နက်နဲသော အနှစ်သာရများကို ဆက်လက်နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ပုံဖော်နိုင်ရန် သူ၏အချိန်နှင့် ခွန်အားများစွာကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ သူ၏စိတ်အာရုံထဲတွင် ဖန်သားရောင် ဓားသိုင်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဆင့်က တစ်ကြောင်းချင်းစီ ပေါ်လာနေခဲ့သည်။ သူ၏ နှလုံးသားနှင့် စိတ်အာရုံက ဓားသိုင်းထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြောသွားသောအခါ၊ လူငယ်တစ်ယောက် ဓားရေးကစားနေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏အတွေးထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုရိပ်ကနဲ ပေါ်လာသောလူငယ်သည် အဖိုးတန်ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ချူးဖုန်း နားလည်ထားသည့် ဓားသိုင်းကွက်များအတိုင်း လှုပ်ရှားကစားနေသည်။

အားနည်းချက်ရှိနေသည့် နေရာများကို ပြုပြင်ပြီး ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးနေသည်။ နှလုံးသားဖြင့် ဓားကိုလေ့ကျင့်ပြီး ဝိညာဉ်ဖြင့် ဓားကိုနားလည်သဘောပေါက်ခြင်း — ဤသည်ကား ဓားသိုင်းပညာရပ်ကို အပိုင်ကျွမ်းကျင်စေမည့် အဆင့်မြင့်မားသော နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။ အနှစ်သာရအားဖြင့် ကျင့်စဉ်များဆိုသည်မှာ မိမိ၏ နှလုံးသားနှင့် စိတ်အာရုံကိုအသုံးပြုကာ ဓားသိုင်းကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် လုပ်ဆောင်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

...

နေ့တစ်နေ့က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ညနေပိုင်း နောက်ဆုံးအတန်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချူးဖုန်းသည် အပြင်ဘက်သို့ အမြန်လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ချူးဖုန်း၊ ခဏလောက် နေဦး!" ဆရာမရှီဘင်းက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဒုက္ခပါပဲ၊ ဆရာမရှီဘင်းတော့ ငါ့ကို ထပ်ဆူတော့မယ်ထင်တယ်။ ချူးဖုန်းသည် မနေ့က သူ အတန်းလစ်ခဲ့သည်ကို ဆရာမရှီဘင်း မေ့နေလောက်ပြီဟု အစက တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

"ဆရာမရှီ၊ ဒီနေ့ အရမ်းလှနေပါလား!" ချူးဖုန်းက ဉာဏ်ပြေးစွာပင် မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။ မိန်းမဆိုသည်မှာ အချိုသတ်စကားကို နှစ်သက်တတ်မှန်း သူသိထားသည်လေ။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင်လည်း ယနေ့တွင် ရှီဘင်းက ထူးခြားစွာ လှပနေခဲ့သည်။

အပြာနုရောင် ဂါဝန်ရှည်လေးက သူမ၏ သွယ်လျကျော့ရှင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး၊ သူမကို ပို၍သိမ်မွေ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။

"ဟွန်း၊ မြှောက်ပင့်မနေနဲ့! မင်း အတန်းတွေလည်း ခဏခဏလစ်တယ်၊ ကျောင်းလာတာလည်း မမှန်ဘူး၊ ဒီလိုနဲ့တော့ အဆင်မပြေဘူးနော်!"

"ပြီးတော့ မင်းကို ထူးချွန်တဲ့ အဂ္ဂိရတ်တာအိုဆရာသခင် တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာ မှတ်မိလား။ အခုတော့ စီစဉ်လို့ရသွားပြီ။ ဒီညနေ မင်း ငါနဲ့အတူ အဲဒီအဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ကြီးဆီ သွားရမယ်!"

ဆရာမရှီဘင်းက ချူးဖုန်းအပေါ် တကယ်ကို ဂရုစိုက်ရှာသည်။

နှစ်ရက်တည်းနှင့် သူမက အရာရာကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင်က ထိုမျှလောက် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မရှိနိုင်သဖြင့် ကြားခံလူတစ်ဦး၏ အကူအညီကို ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ချူးဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌မူ သူ့ကိုသတ်ရန် စီစဉ်ထားသည့် မင်းသားလျူစံအိမ်ရှိ ဒီည လုပ်ကြံမှုအကြောင်းကိုသာ စိုးမိုးနေခဲ့သည်။ မည်သည့် အဂ္ဂိရတ်တာအိုဆရာသခင်ထံသို့မှ သူ သွားရောက်လည်ပတ်လိုစိတ် မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ဆရာမရှီဘင်း၏ စေတနာအမှန်နှင့် မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ပါနေသော အကြည့်တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ချူးဖုန်းအတွက် ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

သူက မတတ်သာသည့်အဆုံး သဘောတူလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အလကားမဖြစ်သွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ!"

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ဆရာမထင်ထားသလောက်လည်း မထူးချွန်လှပါဘူး!"

ချူးဖုန်း၏ စကားက နှိမ့်ချပြောဆိုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ရှီဘင်း ထင်ထားသည်ထက် များစွာပို၍ ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်၌ သူ့ကိုယှဉ်နိုင်သူဟူ၍ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်ပေသည်။ ဆရာမရှီဘင်းက သူ့အပေါ်တွင် အလွန်ကောင်းလွန်းနေခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ သူ၏ အရည်အချင်းများကို ဖုံးကွယ်မထားပါက ဆရာမရှီဘင်း၏ တက်ကြွလွန်းလှသော စိတ်ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အခြားသော အဂ္ဂိရတ်တာအိုဆရာသခင် တစ်ဦးဦးနှင့် ထပ်မံမိတ်ဆက်ပေးမည်ကိုပင် သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်မိသည်။

"ချူးဖုန်း၊ ကျောင်းတံခါးဝမှာ ငါ့ကို ခဏစောင့်နေဦး!"

စကားပြောပြီးနောက် ဆရာမရှီဘင်းသည် အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမက သေချာပြင်ဆင်ခြယ်သရန် (သို့မဟုတ်) လက်ဆောင်တစ်ခုခု သွားရောက်ပြင်ဆင်ရန် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချူးဖုန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောင်းတံခါးဝသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့ကာ စောင့်နေလိုက်သည်။

ဤအချိန်က ကျောင်းဆင်းချိန် လူအရှုပ်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး အတန်းပေါင်းစုံမှ ကျောင်းသားများက အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်လာကြသည်။ ကျောင်းတံခါးဝတွင် ရပ်စောင့်နေသော ချူးဖုန်းမှာ အတော်လေး ထင်းနေခဲ့သည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကျောင်းသားတိုင်းနီးပါးက သူ့ဘက်သို့ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက်တော့ လှမ်းကြည့်သွားကြသည်။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှ မျောက်တစ်ကောင်လို အကြည့်ခံနေရသဖြင့် ချူးဖုန်းတစ်ယောက် နေရထိုင်ရ ခက်လာမိသည်။

ကံကောင်းစွာပင် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ ဆရာမရှီဘင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမက မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လိမ်းခြယ်လာပုံရပြီး ထိုအရာက သူမကို ပို၍ပင် လှပသွားစေသည်။ သူမနှင့်အတူ လူငယ်ပိုင်း ဆရာတစ်ယောက် ပါလာခဲ့ကာ အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အတော်လေး ရုပ်ရည်ချောမောသူလည်း ဖြစ်သည်။

ချူးဖုန်း မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ထိုဆရာသည် အထက်တန်းကျောင်းသားများ၏ တာဝန်ခံဆရာဖြစ်ပြီး ပထမတန်းအတွက် အဂ္ဂိရတ်ဆရာအဖြစ်လည်း တာဝန်ယူထားသူဖြစ်သည်။

သူ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ကျောက်ဖြစ်ပြီး နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းကလည်း ကြီးမားလှသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူ၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ် အရည်အချင်းကလည်း အလွန်ထူးကဲသည်ဟု သတင်းထွက်နေသူဖြစ်သည်။

နျူးပေါ့ထျန်းကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူပင်လျှင် အောက်တန်းများအတွက် တာဝန်ခံဆရာတစ်ဦးအဖြစ်သာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရသည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် သူ့ကို ကျော်လွန်သွားနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤလူ၏ အရည်အချင်းများက မည်မျှအထိ ထူးခြားပြောင်မြောက်မည်ကို မှန်းဆကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ကျောင်းမှကျင်းပသော ပွဲများတွင်လည်း သူက ရှားရှားပါးပါးမှသာ ပေါ်လာတတ်သည်။

ဤသည်က ကျောင်းတော်အတွင်း သူ၏ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းနှင့် သူရရှိထားသည့် လွတ်လပ်ခွင့် မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို ရိပ်စားမိစေသည်။

ဤအချက်တွင်တော့ ရွှေရောင်အဆောင်ဆိုင်၌ ဧည့်သည်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်အဖြစ် ရပ်တည်နေသည့် ချူးဖုန်း၏ အနေအထားနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေသည်။ အထူးတန်ဖိုးထားခံရသူများသာ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်ထူးများကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

"ချူးဖုန်း၊ မြန်မြန်လာပြီး ဆရာကျောက်ကော်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပါဦး! အခုလို အဲဒီအဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ကြီးဆီကို မင်းကို ထောက်ခံပေးနိုင်ခဲ့တာက ဆရာကျောက်ကော်ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပဲ!"

ရှီဘင်းက ပြုံးကာ ချူးဖုန်းကို မျက်စိတစ်ချက် သွယ်ဝိုက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျောက်ကော်၏ အဓိကအခန်းကဏ္ဍကို အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။

ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ချူးဖုန်းအနေဖြင့် ကျောက်ကော်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိအောင် နေရန် သူမက အရိပ်အကဲပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျောင်းသားချူးဖုန်းက ဆရာကျောက်ကော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ!" ချူးဖုန်းလို မာနကြီးသူတစ်ယောက်အတွက် အခြားသူများကို ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးခြင်းဆိုသည်မှာ လုံးဝလုပ်မည်မဟုတ်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ ကျောက်ကော်အား အကြီးအကဲတစ်ယောက်၏ လေးစားမှုမျိုး ပြသလိုက်ခြင်းကပင် ထိုလူအတွက် အလွန်ကြီးမားသော မျက်နှာသာပေးမှုတစ်ရပ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ကျောင်းတော်တစ်ခုမှ သာမန်တာဝန်ခံဆရာတစ်ဦး၊ အလွန်ဆုံးမှ တတိယအဆင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်သာ ဖြစ်လောက်မည့်သူတစ်ဦးက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း ဆေးဆရာသခင်ထံမှ ထိုကဲ့သို့သော ဂါရဝပြုမှုကို ခံယူထိုက်ပါသလား။ ဤသည်မှာ အလွန်ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

ရှီဘင်းသာ ရှိမနေလျှင်၊ ထို့အပြင် သူမကို အနေရခက်အောင် မလုပ်ချင်သောကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ချူးဖုန်းက ခေါင်းတစ်ချက်ပင် ငုံ့ပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ကော်က မောက်မာထောင်လွှားသည့်ဟန်ဖြင့် ချူးဖုန်းကို အထက်စီးမှ အကဲဖြတ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ခပ်အေးအေး နှာမှုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ကဲပါ ကဲပါ၊ ငါ့ကို လာပြီးဖားမနေနဲ့! ရှီဘင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်၊ မင်းလိုလူမျိုးကို အဲဒီလောက် လေးစားရတဲ့ အဂ္ဂိရတ်တာအိုဆရာသခင်ကြီးဆီ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားမှာတောင် မဟုတ်ဘူး!" ဟု ပြောလေသည်။

"ဟိုရောက်ရင် ဆရာကြီးရှေ့မှာ ဒူးလေးဘာလေး ပိုချပေးလိုက်ဦး။ သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး အချိုသတ်ပြောလိုက်၊ ဒါဆိုရင် သူ မင်းကို သဘောကျသွားကောင်း ကျသွားလိမ့်မယ်!"

ပြောပြီးနောက် ကျောက်ကော်က စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြကာ "သွားမယ်၊ မြန်မြန်လုပ်! ငါ့မှာ တခြားလုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ကော်၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လေသံအရဆိုလျှင် "အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်၊ ငါ့အချိန်တွေကို လာမဖြုန်းနဲ့" ဟု မျက်နှာကိုတည့်တည့်ကြည့်ကာ စော်ကားမပြောရုံတမည်ပင် ရှိတော့သည်။

ယခင်က ချူးဖုန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော အနည်းငယ် နှိမ့်ချသည့်ဟန်တို့သည် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းအစား အေးစက်ကာ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ နွေးထွေးစွာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ရေခဲတမျှ အေးစက်စက် အထင်အမြင်သေးမှုမျိုးဖြင့် တုံ့ပြန်ခံရခြင်းကို သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်အဖြစ်ခံမည် မဟုတ်တော့ပေ။

"ရှီဘင်း၊ ဆရာကြီးဟွမ်နဲ့ တွေ့ပြီးရင်၊ ငါတို့ စားစရာတစ်ခုခု သွားစားကြရအောင်လေ! အဲဒီအခွင့်အရေးကိုသုံးပြီး ရွှေရောင်အဆောင်ဆေးရည် ဖော်စပ်တဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ မင်းကို ငါ လမ်းညွှန်ပြသပေးလို့ရတာပေါ့။" ကျောက်ကော်၏ အကြည့်များက ချူးဖုန်း၏မျက်နှာကို အပေါ်ယံမျှသာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ရှီဘင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော မျက်နှာလေးဆီသို့ စူးစိုက်သွားတော့သည်။

ကျောက်ကော်က ရှီဘင်းအပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ထားရှိနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

သူစကားပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏လေသံက မောက်မာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်အဆောင်ဆေးရည်ကို ဖော်စပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဆိုသည်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သူ၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ပထမအဆင့် ရွှေရောင်အဆောင်ဆေးရည်ကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ထူးကဲပြောင်မြောက်လှသည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

ရှီဘင်းကိုယ်တိုင်က ပထမအဆင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးသာဖြစ်သဖြင့် ပထမအဆင့် ရွှေရောင်အဆောင်ဆေးရည်ကို ဖော်စပ်နိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုမျိုး သူမတွင် မရှိပေ။ သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင်တော့ ကျောက်ကော်သည် သူ့ကိုယ်သူ သာလွန်မြင့်မြတ်နေသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို သဘာဝကျစွာပင် လွှမ်းမိုးခံစားနေရသည်။

"အင်း... ကောင်းပြီလေ! ချူးဖုန်းကို ထောက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ရှင့်ကို ညစာဝယ်ကျွေးပါ့မယ်!" ဆရာမရှီဘင်းက ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ သဘောတူလိုက်သည်။

သူမက မသိနားမလည်သူ တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ကော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မရိပ်မိဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် ချူးဖုန်းကို ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိနေသောကြောင့် ညစာစားရန် ကိစ္စကို သူမ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကော်၏ မျက်နှာပေါ်၌ သဲ့သဲ့မျှသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဒုတိယမင်းသားသည်လည်း ကျောင်းတံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ မြူဆွယ်တတ်သော ချန်းယန်ကျွမ်းရှိနေပြီး အနောက်တွင်တော့ လက်အောက်ငယ်သား အခြွေအရံ အများအပြားက ကပ်လျက်လိုက်ပါလာကြသည်။ထိုအထဲတွင် ပါလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျောက်ရှန်းပင် ဖြစ်တော့သည်။