ထာဝရဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချန်ပိုင်မသေမျိုးတောင်တန်းသည် ခါးသီးလှသော အအေးဒဏ်နှင့် ခဲနေသော မြေပြင်တို့ကြောင့် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးရမည့် နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း တစ်လောကလုံးတွင် အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်သော ‘ထာဝရသက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးဆရာကြီး’ သည် ဤတောင်ပေါ်တွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာ ကျင့်ကြံနေထိုင်သဖြင့်၊ ပြည်နယ်အသီးသီးမှ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဆေးလုံးများ လာရောက်တောင်းခံရန် စုပြုံရောက်ရှိလာကြရာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံး စည်ကားသက်ဝင်နေတော့သည်။
‘သက်တမ်းရှည် ဆေးနန်းဆောင်’ သည် ထိုတောင်တန်း၏ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်ပြီး ပြင်ပလူများ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပေ။
မြေပြင်ပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် ဆေးဖိုကြီး တစ်လုံး ရှိနေပြီး၊ မြေအောက်မှ ဆွဲတင်ထားသော အားကောင်းသည့် မြေအောက်မီးတောက်များက ထိုဆေးဖိုကြီးကို တစီစီမြည်အောင် လောင်မြိုက်လျက် ဆေးလုံးကို ပုံဖော်နေသည်။
မျက်နှာထား ကြင်နာပုံရသော သက်ကြီးရွယ်အို အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မနားတမ်းပင် မြေအောက်မီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်နေပြီး ဆေးဖိုအတွင်းသို့ ဆေးဘက်ဝင်အပင် အမျိုးမျိုးကို တစ်လှည့်စီ ထည့်နေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာလွန်းလှပြီး နဖူးပေါ်တွင် ပဲစေ့ခန့်ရှိသော ချွေးပေါက်များ ကျဆင်းနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်နိုင်အားပေ။
နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် အသက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအို၏ အနားတွင် ရှိနေသည်။
သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများက ပိုးပဝါကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးနေသည်။
ဤမျှ ငယ်ရွယ်ချောမောသော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးက အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ပြုစုယဉ်ကျေးနေသည်မှာ အခြားသူများ အားကျလောက်စရာပင် ဖြစ်သည်။
အဂ္ဂိရတ်ဖြစ်စဉ် ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ဆေးဖိုအထက်တွင် ငါးရောင်ခြည်သန်းသော မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထိုရနံ့ကို တစ်ချက်မျှ ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားပြီး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့် ပြန်လည်နုပျိုသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ဆေးဖိုအထက်မှ ငါးရောင်ခြည် တိမ်တိုက်သည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ရောင်စုံအမွှေးအတောင်များဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဖီးနစ်ဖို နှင့် ဖီးနစ် မ တို့ ဖြစ်ကြပြီး ဆေးဖိုအထက်တွင် မနားတမ်း ပျံသန်းကာ အချင်းချင်း စနောက်နေကြသည်။
“ဝီ… ဝီ…”
“အာ… အာ…”
၎င်းတို့သည် သာယာကြည်လင်သော အော်မြည်သံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်၊ အဘိုးအိုသည် သူ၏ လျှာဖျားကို ကိုက်ကာ ‘အသက်သွေးအနှစ်’ သုံးငုံကို ဆေးဖိုအတွင်းသို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
ဝုန်း…!
ဆေးဖိုကြီးသည် အလွန်ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် တုန်ခါလာသည်။ အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးနေတော့သည်။
အဘိုးအိုသည် သူ၏ သန့်စင်သော ‘မူလစွမ်းအင်’ များကို ဆေးဖိုအတွင်းသို့ မနားတမ်း ပို့လွှတ်နေပြီး အသက်သွေးအနှစ်များကို တစ်ငုံပြီးတစ်ငုံ ထွေးထုတ်နေသည်။
“ငါ ‘ကိုးဆင့်မြောက် သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံး’ ကို အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်နိုင်တော့မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ရဲ့ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အသက်သွေးတွေနဲ့ မူလစွမ်းအင်တွေ အားလုံး ပြန်ပြည့်လာလိမ့်မယ်။ ငါ ပြန်လည်နုပျိုပြီး ထာဝရအသက်ကိုတောင် ရရှိတော့မှာ!”
ဤအဘိုးအိုသည်ကား ‘ထာဝရသက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးဆရာကြီး’ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဤ ‘ကိုးဆင့်မြောက် သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံး’ နှစ်လုံးကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် ပုံအောပေးဆပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် သူသည် ဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းကိုသာ ဖော်စပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကတည်းကပင် သူ အောင်မြင်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် ဖိုမ တစ်စုံအဖြစ် ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖော်စပ်ခဲ့သည်။ အမျိုးသားများအတွက် ‘ဖီးနစ်ဖိုဆေးလုံး’ နှင့် အမျိုးသမီးများအတွက် ‘ဖီးနစ်မဆေးလုံး’ တို့ ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့ကို သုံးစွဲခြင်းဖြင့် မည်သည့်လိင်မဆို မသေမျိုးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ထာဝရနုပျိုကာ မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
“ပွင့်စေ!”
အဘိုးအိုသည် သူ၏ ကျန်ရှိသော ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ စကားတစ်လုံးတည်းကိုသာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မြေအောက်မီးတောက်များ ငြိမ်းသတ်သွားပြီး ဆေးဖိုကြီး ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ဝှူး… ဝှူး…!
လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော ‘ကိုးဆင့်မြောက် သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံး’ နှစ်လုံးသည် ဆေးဖိုအတွင်းမှ ပျံထွက်လာသည်။ တစ်လုံးမှာ အစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်လုံးမှာ အနီရောင်ဖြစ်သည်။ အစိမ်းရောင်မှာ ဖီးနစ်ဖိုဆေးလုံးဖြစ်ပြီး အနီရောင်မှာ ဖီးနစ်မဆေးလုံး ဖြစ်သည်။
အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောယှက်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ချန်အယ်… နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထာဝရအသက်ကို အတူတူ ပိုင်ဆိုင်ရတော့မယ်။ ကမ္ဘာကြီး ပျက်သုဉ်းတဲ့အထိ ငါတို့ လက်တွဲသွားလို့ ရပြီ!”
“မင်းကို ငါပေးခဲ့တဲ့ ကတိကို ငါတည်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီ! ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ!”
“ဒီ အနီရောင် ဖီးနစ်မဆေးလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပဲ။ ဒါကို စားလိုက်ပါ… မင်း အခုလိုပဲ ထာဝရ နုပျိုလှပနေလိမ့်မယ်!”
အဘိုးအိုသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလှပဂေးလေးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်မှုများ အထိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
ဤလောကတွင် အနည်းဆုံး ‘ဧကရာဇ်သခင်အဆင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်’ ဆယ်ဦးခန့် ရှိသော်လည်း၊ ‘သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံး’ ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။
အမျိုးသမီးသည် ပွင့်အာလာသော ပန်းပမာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ အလှမှာ အဘိုးအိုကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အဘိုးအို ဆေးလုံးဖော်စပ်ပြီး၍ ခွန်အားချည့်နဲ့နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လူရိပ်တစ်ခုသည် ဆေးနန်းဆောင်အတွင်းသို့ လျှပ်တပြက် ဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုသူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဘိုးအို သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအော၍ ဖော်စပ်ခဲ့သော သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံးကို လုယူလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ? ဒီဆေးနန်းဆောင်ပတ်ပတ်လည်မှာ ငါ သေစေနိုင်တဲ့ တားမြစ်ချက်တွေ ထားထားတာ။ ပြင်ပလူ ဝင်လို့မရဘူး။ မင်း ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ?” အဘိုးအိုက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“သူ့ကို ဝင်လာနိုင်အောင် ကျွန်မ ကူညီပေးခဲ့တာလေ! ချန်အယ်က ပန်လုံအိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်!” အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ဝင်လာသော လူငယ်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဟားဟား… အားနာမနေပါနဲ့! ဒီမင်းသားက သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို ယူပြီး မင်းကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်။ ဒီ သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံးက မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ! အခုကစပြီး မင်းက ဒီမင်းသားရဲ့ အမျိုးသမီးပဲ!” ထိုလူငယ်သည် ပန်လုံနဂါးပုံစံ ပါရှိသော ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာ ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
အဘိုးအိုသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုလှပသော အမျိုးသမီးကို ညွှန်ပြရင်း ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်နေသည် - “ချန်အယ်… မင်းလို မိန်းမယုတ်! မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ?”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ဒီမင်းသားရဲ့ အစေခံမလေးမို့လို့ပဲ!” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူငယ်သည် သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံးကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။ “ရှီး… ဒီဆေးလုံးကို စားပြီးတာနဲ့ ဒီမင်းသားက နောက်ဆုံးတော့ ထာဝရအသက်ကို ရပြီပေါ့! တကယ့်ကို ကျေနပ်စရာပဲ!”
ချန်အယ်သည်လည်း သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံးကို အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်သည်။
အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အဖြစ်မှန်ကို သိလိုက်ရသည် - “ဒါဆိုရင်… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ဓားပြတွေ သတ်တာ ခံနေရတဲ့ ရွာတစ်ရွာက မင်းကို ငါ ကယ်ခဲ့တာကလည်း မင်းတို့ ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့ အကွက်ပေါ့လေ?”
“ဟားဟား… တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ! ငါ ‘ထာဝရသက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးဆရာကြီး’ က မင်းတို့လို လူယုတ်မာ နှစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရတာပေါ့!”
“ဒါပေမဲ့… ပန်လုံအိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ အရမ်း ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး။ ငါ့အသက်ကို ပုံအောပြီး ဖော်စပ်ထားတဲ့ သက်တမ်းရှည်ဆေးလုံးက မင်းထင်သလို စားရလွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ထာဝရအသက်ကို ရရင်ရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မိန်းမစိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!”
အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုစကားကြောင့် ပန်လုံအိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ၏ အောက်ပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ‘ရတနာ’ မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးသိမ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုလှိုင်းများက ရိုက်ခတ်လာသည်။
“ထာဝရအသက်ကို ရဖို့အတွက် အရင်ဆုံး မိန်းမစိုး လုပ်ရမယ်လေ!”
“ဟားဟား… မင်းဟာ မင်းရဲ့ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ယောက်ျားစစ်စစ် ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သက်ရှိလူသားမဟုတ်တဲ့ မိန်းမစိုးတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နေသွားရမှာ!”
အဘိုးအိုသည် ရယ်မောပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးကာ သွေးညိုများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
“ငါမင်းသား မင်းကို သတ်ပစ်မယ်!” ပန်လုံအိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ အဘိုးအိုကို လက်ချောင်းများဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ညွှန်လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ဓားအရှိန်အဝါ များ တစ်စင်းနှင့်တစ်စင်း ယှက်နွယ်သွားပြီး အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသားစများအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ကာ နေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားစေတော့သည်။
...
“ဒီခန္ဓာကိုယ် အသစ်က ဓားဘုရင်စံအိမ်ရဲ့ တတိယမင်းသားဖြစ်တဲ့ ‘ချူးဖုန်း’ ဆိုသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ယန်မီးဓာတ်တွေ အလွန်အမင်း များပြားနေပြီး ထိတ်လန့်စရာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလိုက်ရလို့ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားတာပဲ။”
‘ထာဝရသက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးဆရာကြီး’ ၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အစအနသည် မပျက်စီးဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤရုပ်အလောင်းကို အသုံးချကာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် သူရရှိထားသော ခန္ဓာကိုယ်အသစ်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ယန် မီးဓာတ်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရူးဆရာဝန်တွေ ကုလို့မရဘူးဆိုတိုင်း ငါ ‘ဆေးလုံးဆရာကြီး’ က ကုလို့မရဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး!”
“ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက သေတဲ့အထိ ‘ထူးခြားသော မီးတောက်’ ကို မရခဲ့တာက ငါ မလိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ကြောက်လို့ပဲ။”
ထူးခြားသော မီးတောက်ဆိုသည်မှာ အလွန်ရှားပါးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ ဆေးလုံးဆရာကြီး အမြောက်အမြားသည် ယင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဆယ်ယောက်တွင် ဆယ်ယောက်စလုံးမှာ ထိုမီးတောက်၏ လောင်မြိုက်မှုကြောင့် ပြာဖြစ်ခဲ့ရသည်။
“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒီလောက်အားကောင်းတဲ့ ‘ယန်’ မီးဓာတ်ရှိနေမှတော့ ငါ ဒါကို အမှိုက်ကနေ ရတနာဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ‘မူလထူးခြားသော မီးတောက်’ အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်။ အရင်ဘဝက နောင်တတွေကို ဒီဘဝမှာ အစားထိုးနိုင်ပြီ။ ထူးခြားသော မီးတောက်သာ ရှိရင် ဒီဘဝရဲ့ ‘တာအို’ ကျင့်ကြံမှုခရီးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ခရီးပေါက်မှာ အသေအချာပဲ!”
ဤ ‘ယန်’ မီးဓာတ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဝိညာဉ်တို့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယင်းကို ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ တောရိုင်းထဲမှ ထူးခြားသော မီးတောက်တစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ရခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချူးဖုန်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထူးခြားသော မီးတောက်ကို ရရှိခြင်းမှာ နှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံနိုင်သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
ကံဆိုးခြင်းနှင့် ကံကောင်းခြင်းမှာ အတူတူ ဒွန်တွဲနေတတ်သည်။ သူသည် ချန်အယ်နှင့် ပန်လုံအိမ်ရှေ့စံမင်းသားတို့လက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ကျင့်စဉ်အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း၊ ယင်းကပင် သူ့အား ရုန်းထွက်ခွင့်ရစေပြီး ပိုမိုအားကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးများ ပေါ်လာသည်။
“ချန်အယ်… ပန်လုံအိမ်ရှေ့စံမင်းသား… မင်းတို့ရဲ့ လည်ပင်းတွေကို သန့်ရှင်းအောင် ဆေးထားပြီး ငါ့ကို စောင့်နေကြ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ သွေးကြွေးတွေကို အကျေအလည် ပြန်တောင်းမယ်!”
“ဒီဘဝမှာတော့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့ ရည်မှန်းထားသလို၊ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ထားပစ်မယ်! ငါ ‘ထာဝရသက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးဆရာကြီး’ ပြန်လာပြီဟေ့!”