အခန်း ၇ - သင်ကြားပြသခြင်း

အာကီအို သည် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မီတို ၏ "အူကြောင်ကြောင် လုပ်နေမှန်း သိသာတယ်" ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးကိုသာ ပြန်မြင်ယောင်နေမိသည်။ ခဏလေးကမှ မီတို ၏ သံသယကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် "မင်းရဲ့ အဖိုးက ပါရမီရှင်မို့လို့လေ" ဟု သွားပုပ်လေလွင့် ဖြေရှင်းခဲ့ရသည်ကိုး။ မီတို ၏ မျက်နှာအမူအရာအရဆိုလျှင် သူမ ယုံပုံမပေါ်ချေ။

"တကယ်ပြောရရင်တော့ ဒါကို ယုံနေဖို့ဆိုတာ ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းနေမှာပဲ..." ဟု အာကီအိုက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီအကြောင်း မတွေးတော့ဘူး။ အိပ်ရေးဝအောင် အရင်အိပ်လိုက်ဦးမယ်။"

စနစ်က ပေးအပ်လာသည့် "အံ့သြစရာ" ကိစ္စများကြောင့် အာကီအို တစ်ယောက် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မွန်းလွဲချိန်ပင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"အော်၊ ဗိုက်ဆာလိုက်တာ။ ဘာလို့ နေ့လယ်စာအတွက် ဘယ်သူမှ မခေါ်တာလဲ? နေပါဦး၊ နံနက်စာလည်း မစားမိလိုက်ဘူး ထင်တယ်... သေစမ်း! ညကရော စားခဲ့ရဲ့လား? မနေ့က နေ့လယ်စာကော...?"

အဲ့ဒီအခါမှသာ အာကီအို သည် သူ ၁၂ နာရီလုံးလုံး ဘာမှ မစားရသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဆန်းဂျူ မျိုးနွယ်စုဝင်အချို့ကို မေးမြန်းကြည့်ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်နပ်သာ စားလေ့ရှိကြသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ။ ဒါက စစ်ပွဲကာလလေ၊ နေ့လယ်စာ စားလေ့ မရှိကြဘူး။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ နေ့လယ်စာ သုံးနပ်စားဖို့ စည်းရုံးခဲ့တာကိုပဲ မှတ်မိနေတာ..." အာကီအို က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသည့်အတွက် တိုဘီရာမ ကို ရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် တိုဘီရာမ သည် စတုတ္ထမြောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ စစ်ပွဲကာလအတွင်း စွမ်းအားအဆင့်အတန်းရှိသည့် မျိုးနွယ်စုများတွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း လေးခုအထိ ရှိတတ်ကြသည်။ ပထမမြောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသည် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ဂျိုနင် (အဆင့်မြင့်နင်ဂျာ) အဆင့်ရှိသူများက အကြီးစား သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးအားပြင်းသည့် နည်းစနစ်များ လေ့ကျင့်ရာတွင် သုံးသည်။ ဒုတိယမြောက်ကွင်းသည် အနည်းငယ် ပိုသေးပြီး စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ဖူးသည့် ဂဲနင် (အငယ်တန်းနင်ဂျာ) များသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသည်။ တတိယမြောက်ကွင်းမှာမူ တိုက်ပွဲမဝင်ရသေးသည့် ၁၂ နှစ်အောက် ကလေးများအတွက်ဖြစ်သည်။ ထိုအရွယ်ထက် ကြီးလျှင် စစ်မြေပြင်သို့ ပို့လိုက်ကြပြီ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ သားဦးဖြစ်သူ ဟာရှီရာမ ပင်လျှင် ၈ နှစ်အရွယ်တွင် စစ်ပွဲသို့ သွားခဲ့ရသည်။ စတုတ္ထမြောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာမူ ဂဲနင် (အငယ်တန်းနင်ဂျာ) မဖြစ်သေးသည့် ကလေးများအတွက်ဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်ဖြစ်သည့်အတွက် လုံခြုံရေး အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဆန်းဂျူ မျိုးနွယ်စု၏ ဒုတိယအကြီးအကဲမှာ ထိုနေရာတွင် အမြဲလိုလို တာဝန်ကျနေတတ်သည်။

"စတုတ္ထမြောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းလား? တိုဘီရာမ ကလေးတွေကို သင်ပေးနေတာ ဖြစ်မယ်။ ငါလည်း သွားကြည့်မှပါပဲ။ ပြောရရင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ စတုတ္ထမြောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်..." အာကီအို က အတွေးနယ်ချဲ့လိုက်သည်။

"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဟူဂါ မျိုးနွယ်စုက သူတို့ရဲ့ ဗျာကူဂန်ကို အားကိုးပြီး အလစ်ဝင်တိုက်ခဲ့တာပဲ။ အူချီဟာ ကလေးတွေရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ မာဒါရာ ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အဲဒီမှာ သေဆုံးခဲ့တာလို့ ထင်တယ်..."

"ငါ အဲဒီမှာ မရှိခဲ့တာ နှမြောစရာပဲ။ တကယ်လို့ ရှိနေရင် ဒါဟာ နာရူတို လောကရဲ့ နောက်ထပ် ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်မယ့် 'အူချီဟာ မာဒါရာ၏ ညီအစ်ကိုများ သေဆုံးခြင်း' လို့ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။ တကယ်ပြောရရင်တော့ ဟူဂါ တွေက ရဲတင်းလွန်းတယ်၊ အဲဒီနေ့ကတည်းက အူချီဟာ နဲ့ သွေးကြွေးတင်သွားခဲ့တာ။"

"အူချီဟာ တွေက လက်စားချေဖို့ ရူးသွပ်နေပြီး ဟူဂါ တွေကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ ဆန်းဂျူ မျိုးနွယ်စု အနီးနားမှာ ရှိနေပေမဲ့ ဟူဂါ တွေက အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတယ်။ နှစ်အတော်ကြာတဲ့အထိ စစ်မြေပြင်မှာ သူတို့သတင်း မကြားရတော့ဘူး။"

"စစ်မက်ကာလဆိုတာ... အမုန်းတရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ကိုနိုဟာ တည်ထောင်ဖို့က နောက်ထပ် နှစ် ၂၀ လောက် လိုဦးမယ်..."

အတွေးများဖြင့် နစ်မွန်းနေစဉ် အာကီအို သည် စတုတ္ထမြောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တိုဘီရာမ သည် ကလေးများကို ရှူရိကန် ပစ်နည်းစနစ် သင်ပေးနေသည်။ အာကီအို ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် သင်ခန်းစာကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။

"ကလေးတို့၊ ဒါက အူဇူမာကီ အာကီအို ပဲ။ သူက မင်းတို့ရဲ့ အဖိုးလေးဖြစ်သလို ရှူရိကန်နည်းစနစ်မှာလည်း ကျွမ်းကျင်သူပဲ။ ဒီနေ့ သူပဲ မင်းတို့ကို သင်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု တိုဘီရာမ က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး..." အာကီအို က တွေဝေသွားသည်။

"ရပါတယ်၊ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက ဦးဆောင်သင့်တာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှေ့ဆက်ပေးပါ" ဟု တိုဘီရာမ က တိုက်တွန်းသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲကတော့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပုံပဲ..." အာကီအို သည် ထိုအကြီးအကဲ၏ မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲ: အာကီအို သာ မရှိရင် တိုဘီရာမ ကို "ကြမ်းတမ်းတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ" ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သင်ပေးလိုက်မှာ။

တိုဘီရာမ ၏ အနေရခက်နေပုံကို မြင်တော့ အာကီအို က ရှေ့ကပဲ စလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အထူး ရှူရိကန် ပစ်နည်းစနစ်တစ်ခုကို ပြပေးမယ်။" အာကီအို သည် ပစ်မှတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အူချီဟာ အီတာချီ က ဆာဆူကဲ ကို သင်ပေးသည့် နည်းစနစ်မျိုးကို ပြသလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ဝန်းရံခံလိုက်ရသည်။ နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်ကြွားဖို့ ပြင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဗိုက်မှ ကျယ်လောင်စွာ အသံမြည်လာသည်။

"ငါကတော့ ကြွားဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး..." အာကီအို က ကောင်းကင်ကို ၄၅ ဒီဂရီ မော့ကြည့်ကာ စိတ်မောလက်ပန်းကျစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အော်၊ အဖိုးလေး၊ တစ်နေကုန် ဘာမှ မစားရသေးတော့ ဗိုက်ဆာနေမှာပဲ။ ထမင်းစားဆောင်ကို ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု တိုဘီရာမ က အနေရခက်မှုကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

"သွားနှင့်ကြပါ။ ဒီမှာတော့ ကျွန်တော် ကြည့်လုပ်လိုက်မယ်" ဟု ဒုတိယအကြီးအကဲက အာကီအို လူငယ်မျိုးဆက်ကို ပျက်စီးစေမှာစိုး၍ အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လာပါ အဖိုးလေး။ စားပြီးရင်လည်း နင်းဂျုဆု နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးစရာရှိသေးလို့" တိုဘီရာမ သည် အာကီအို ကို ထမင်းစားဆောင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"အား... အသက်ပြန်ဝင်လာသလိုပဲ!" အဝစားပြီးနောက် အာကီအို က အော်ပြောလိုက်သည်။ "သိလား တိုဘီရာမ၊ ငါ တကယ်ကို နှစ်ရက်လောက် ဘာမှ မစားရတာ။"

"ကျွန်တော် သိလိုက်ပါတယ်..." တိုဘီရာမ သည် လူလေးယောက်စာလောက် ရှိသည့် ပန်းကန်ပြားအလွတ်များကို ကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ရှူရိကန် အစားထိုးနည်းစနစ်ကို သင်ချင်တာဆိုရင် သင်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်မကျွမ်းကျင်ကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" ဟု အာကီအို က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး အဖိုးလေး။ ကျွန်တော်က အာကာသ-အချိန် နင်းဂျုဆု တစ်ခုကို တီထွင်ချင်တာ။ ကူနိုင်းမှာ အမှတ်အသားပြုပြီး အဝေးကြီးကို ပျံသန်းသွားနိုင်ဖို့ပါ" ဟု တိုဘီရာမ က ရှင်းပြသည်။

"ပျံသန်းမိုးကြိုးနတ်ဘုရားနည်းစနစ် လား?" အာကီအို က ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပျံသန်းမိုးကြိုးနတ်ဘုရားနည်းစနစ်? အဲဒီနာမည်က ကောင်းသားပဲ" ဟု တိုဘီရာမ က အာကီအို ၏ ရေရွတ်သံကို ကြားပြီး ပြောလိုက်သည်။

အာကီအို: "…" ဟုတ်ပါပြီ။ နာမည်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ အကျိုးခံစားခွင့် ရသွားပြီ။

"သဘောတရားက ငါ့ရဲ့ ရှူရိကန် အစားထိုးနည်းစနစ်နဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ ငါ့နည်းစနစ်က အားပြန်ဖြည့်ချိန် ကြာတယ်။ ပျံသန်းမိုးကြိုးနတ်ဘုရားနည်းစနစ် မှာတော့ အဲဒီ အားနည်းချက်မျိုး မရှိဘူး" ဟု အာကီအို က ဖြည့်စွက် ပြောသည်။

"အားပြန်ဖြည့်ချိန်?" တိုဘီရာမ က နားမလည်စွာ ကြည့်သည်။

"နည်းစနစ်တစ်ခုနဲ့ တစ်ခုကြားမှာ စောင့်ရမယ့် အချိန်ပေါ့၊ ခန့်မှန်းခြေ စက္ကန့် ၃၀ လောက်။ ဒါက အစားထိုးနည်းစနစ်ရဲ့ မွေးရာပါ အကန့်အသတ်ပဲ၊ ငါ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး" ဟု အာကီအို က ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ အကြံပြုချက်အချို့ ရှိတယ်..."

ထို့နောက် အာကီအို သည် နာရူတို ဇာတ်လမ်းမှ သူသိထားသည့် ဗဟုသုတများဖြင့် တိုဘီရာမ ကို အကြံဉာဏ်များ ပေးလိုက်သည်။ လူတွေဆီမှာ အမှတ်အသားပြုတာ၊ ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ပြောင်းတာ စသည့် အချက်အလက်များဖြင့် တိုဘီရာမ ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖိုးလေး။ ကျွန်တော် ဒါကို သွားပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဆက်ပြောကြရအောင်" ဟု တိုဘီရာမ သည် အာကီအို စကားကို ဖြတ်ကာ အိုင်ဒီယာအသစ်များကို လေ့လာရန် အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

ဘာမှ လုပ်စရာမရှိတော့သည့်အတွက် အာကီအို သည် မီတို ဆီသို့ သွားကြည့်လိုက်ပြီး အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ရောက်လျှင် ပြောပြစရာ ရှိအောင် လုပ်ထားသည်။ ထို့နောက် ပထမမြောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ သွားကာ လူသူကင်းမဲ့သည့်နေရာတွင် လေဓာတ် စွမ်းအား: ရာဆင်ရှူရိကန် ကို လေ့ကျင့်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် အာကီအို ၏ ဘဝသည် စားလိုက်၊ အိပ်လိုက်၊ တိုဘီရာမ နှင့် ပျံသန်းမိုးကြိုးနတ်ဘုရားနည်းစနစ် အကြောင်း ပြောလိုက်၊ ရာဆင်ရှူရိကန်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်လိုက်၊ မီတို ဆီ သွားလည်လိုက်ဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ တစ်ပတ်အကြာတွင် သူသည် လက်ဖဝါးထဲရှိ ရာဆင်ရှူရိကန် အသေးစားလေးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ချာကရာ (နင်ဂျာစွမ်းအင်) ထွက်နှုန်းကို တိုးမြှင့်လိုက်ခြင်းဖြင့် နာရူတို လိုမျိုးပဲ ရာဆင်ရှူရိကန် ကို သုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနည်းစနစ်မှာ ဆဲလ်များကို ထိခိုက်စေသည့်အတွက် အရေးပေါ် လက်နက်အဖြစ်သာ သိမ်းထားသင့်သည်။

ယခုအခါ အာကီအို တွင် အချိန်ပိုများ ပိုရလာသည်။ နောက်ထပ် တစ်ပတ်ကြာသောအခါ အာကီအို သည် ဆန်းဂျူ မျိုးနွယ်စုထံမှ နှုတ်ဆက်ကာ အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရင်းနှီးပြီးသား အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သင်သည် နာရူတို လောက၏ အဓိကဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည့် 'ပျံသန်းမိုးကြိုးနတ်ဘုရားနည်းစနစ် ၏ တီထွင်ခြင်းနှင့် အမည်ပေးခြင်း' ကို သက်သေပြုပြီး ပါဝင်ခဲ့ပါသည်။ ဆုလာဘ်: သက်သေအမှတ် ၅ မှတ်။"

"…တကယ်ကြီးလား?!"