အခန်း (၃)- မျှော်လင့်ချက်

ကပ္ပတိန်ကြီး ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သင်္ဘောသားများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်အနီးရှိ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် နေရာလွတ်တစ်ခု ပြုလုပ်ပေးကြလေသည်။

ဘတ်ဂီသည် သူ၏လက်တစ်ဖက်စီရှိ လက်ချောင်းကြားများတွင် ပျံလွှားဓား ရှစ်စင်းစီကို ညှပ်လိုက်ပြီး -

"ဘာရာ ဘာရာ ဟိုး..." ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

တွမ်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ကြိုးများကို ရုန်းထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ဓားမြှောင်များသည် တွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးရဲရဲသန်းနေသည့် ဒဏ်ရာပေါင်း တစ်ဆုကျော်ခန့်ကို မညှာမတာ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ တွမ်၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံသာ ဖြစ်သည်။ ပျံလွှားဓားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်စလုံးသည် ဘတ်ဂီထံသို့ ပြန်လည်လည်ပတ်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏လက်မောင်းများနှင့် ပြန်လည်ပူးကပ်သွားခဲ့သည်။ နာကျင်နေသော တွမ်ကို ကြည့်ရင်း ဘတ်ဂီသည် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာရာ ဘာရာ ဟိုး..."

ဘတ်ဂီအနေဖြင့် ဤမျှနှင့် ရပ်တန့်တော့မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုပျံလွှားဓားများသည် ပထမအကြိမ်ကဲ့သို့ပင် ထပ်မံလည်ပတ်ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ ၎င်းဓားများသည် တွမ်၏ထံသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအသစ်များကို ဆက်လက်ထင်ကျန်ရစ်စေသည်။

"အား... ကပ္ပတိန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ပေးပါဦးဗျာ။ နာလှပါပြီ..."

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အလွန်ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်လှသော တွမ်သည် ယခုအခါတွင်မူ မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တစာစာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေရှာသည်။

သို့သော်ငြား ဘတ်ဂီတွင်မူ အနည်းငယ်မျှပင် ရပ်တန့်လိုစိတ် ရှိမနေခဲ့ချေ။ လည်ပတ်နေသော ဓားမြှောင်များသည် တွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ တိုးဝင်ဖြတ်တောက်နေခဲ့သည်။ နာရီဝက်ခန့် အပြန်အလှန် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီးနောက်တွင်မူ တွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ကောင်းမွန်သော အသားဟူ၍ တစ်နေရာမျှ မကျန်တော့ဘဲ ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထိုညှဉ်းပန်းမှုကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ပင်လယ်ဓားပြများသည် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာအမူအရာများ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွသည့် အမူအရာများသို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အဆုံးသတ်တွင် တွမ်သည် သွေးထွက်လွန်ပြီး အသက်ရှူရပ်သွားသည့်အခါ၌မူ ၎င်းတို့သည် ကပ္ပတိန်ဘတ်ဂီ၏ "ကြီးမြတ်သော" လှုပ်ရှားမှုအတွက် ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် ဘတ်ဂီ၏ "ကြီးမြတ်မှု" ကို အရှိန်အဟုန်အပြင်းဆုံး ခံစားရသူမှာ စစ်ဦးစီးချုပ် ကာဘာဂျီ ဖြစ်ပြီး သူ၏မှောင်မှိုင်းသော မျက်နှာထက်တွင် သွေးဆာနေသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်တွင်မူ သင်္ဘော၏ကပ္ပတိန်သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ကပ္ပတိန်၏ အလိုဆန္ဒသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သင်္ဘောသားများ၏ အလိုဆန္ဒပင် ဖြစ်ပေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း လူပြက်စတား ဘတ်ဂီသည် အားနည်းသူများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရသည်ကို ပျော်မွေ့သူဖြစ်ရာ ယင်းက သင်္ဘောပေါ်ရှိ အဖွဲ့ဝင်အမြောက်အမြားကို အားနည်းသူများအပေါ် ရက်စက်စွာ ပြုမူတတ်စေရန် သွေးထိုးပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူ၏စီရင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော တွမ်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများ ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောသားများထဲတွင် လေယင်းတစ်ဦးတည်းသာ ကွဲထွက်နေခဲ့ပြီး သူသည် ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးကို လုံးဝရွံရှာမုန်းတီးသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် သန်မာလာလျှင်ပင် အားနည်းသူများနှင့် အပြစ်မဲ့သူများကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မည်မဟုတ်ဟု သူက ခံယူထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လေယင်းသည် တွမ်၏ သေဆုံးမှုအပေါ် မည်သို့မျှ ခံစားရခြင်းမရှိခဲ့ချေ။

သူ သင်္ဘောပေါ်တွင် ဖမ်းဆီးခံရသည့် အချိန်မှစ၍ လေယင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘတ်ဂီပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဟူ၍ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးချေ။ တွမ် သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ၏ဘဝသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး အရှက်ခွဲခံရမှုများ နည်းပါးသွားလိမ့်မည်ဟု သူက ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား တွမ် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် လေယင်းသည် အောက်ခြေအကျဆုံးသော အားအနည်းဆုံး အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဟူသည့် အမှန်တရားကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ဦးတည်ရာဖြစ်သော အော်ရိန်းချ်မြို့နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ လေယင်းသည် သင်္ဘော၏ လက်ရန်းများကို ဆေးသုတ်ရန် စေခိုင်းခြင်း ခံရသည်။ သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ခြင်္သေ့ကြီး ရီချီသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာမှန်းမသိဘဲ လေယင်းနှင့် ဆေးပုံးကိုပါ ဝင်တိုက်လိုက်သဖြင့် နီရဲနေသော ဆေးများသည် နေရာအနှံ့သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့တော့သည်။

လေယင်းသည် ပေပွနေသော အခြေအနေဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ချိန်တွင် ဘတ်ဂီပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ ဒုတိယကပ္ပတိန် ဖြစ်သော မိုဂျီသည် ပြုံးရွှင်ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို ဝင်တိုက်ခဲ့သည့် ရီချီကမူ လေယင်းကို သားကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မိုဂျီမှတစ်ပါး အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။ မိုဂျီသည် လေယင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တည်တင်းသွားခဲ့သည်။ လေယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖိတ်စင်နေသော ဆေးများသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တောက်တောက်စက်စက် ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူသည် မိမိကို လှောင်ပြောင်နေသော လူကြီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

မိုဂျီသည် လေယင်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး -

"ဘာဖြစ်လဲ... မင်းက ဒါကို မကျေနပ်ဘူးလား ကောင်လေး" ဟု မေးလိုက်သည်။

ခြင်္သေ့ကြီး ရီချီကလည်း သူ၏သခင်၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လေယင်းကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက် ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လေယင်းသည် မိမိရှေ့ရှိ လူနှင့် သားရဲကို အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် မိုဂျီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး -

"ခင်ဗျား ဒါ ဘာသဘောလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မိုဂျီသည် ဒုတိယကပ္ပတိန် ဖြစ်သည်။ ဘတ်ဂီမှလွဲလျှင် သူသည် ဤသင်္ဘောပေါ်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အောက်ခြေအလုပ်သမားတစ်ဦးက သူ့ကို ဤကဲ့သို့သော လေသံဖြင့် မည်သို့လျှင် ပြောရဲရပါသနည်း။

"ဟေး... မင်းရဲ့ အကြည့်နဲ့ လေသံက ဘာလဲ။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား" ဟု မိုဂျီက ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား ပြောဆိုလိုက်ရာ ရီချီကလည်း ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် လိုက်ဖက်ညီအောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ခင်ဗျား ဒါ ဘာသဘောလဲလို့ ကျွန်တော် မေးနေတာ"

လေယင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုဒေါသထွက်လာပြီး မိုဂျီကို အလျော့မပေးဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လေယင်း ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားရသောအခါ မိုဂျီအနေဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရပြီး 'ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ သတ္တိရှိလှချေလား' ဟု တွေးမိသွားသည်။

သူ မသိရှိခဲ့သည့် အချက်မှာ လေယင်းသည် တွမ်ကို လုပ်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက သေခြင်းတရားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် ရှင်သန်နေရမည့်အစား ဤလူများကို အသေအကြေ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဤလူများသည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်ကြလျှင် မိမိကရော အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

သို့သော်ငြား အားနည်းသူတစ်ဦး၏ ဒေါသသည် မည်သူ့ကိုမျှ မခြောက်လှန့်နိုင်သေးပေ။ မိုဂျီက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ဒီလိုဆိုရင်တော့... ငါ ရီချီကို လွှတ်ပြီး မင်းကို အသေသတ်ခိုင်းရတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

အမိန့်ရရှိလိုက်သည့်အလား ရီချီသည် သူ၏ပါးစပ်ကြီးကို အကျယ်ကြီးဟလိုက်ပြီး လေယင်း၏ထံသို့ ခုန်အုပ်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်... လက်သီးတစ်ချက်သည် လေယင်း၏မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူသည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ဆယ်မီတာခန့် လိမ့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အခန်းငယ်တစ်ခုနှင့် စောင့်မိမှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လေယင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ လူပြက်စတား ဘတ်ဂီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဘတ်ဂီသည် ထိုနေရာမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လူနှစ်ဦးအကြား ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘတ်ဂီသည် သူ၏လက်မောင်းများကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ပိုက်လိုက်ရင်း လေယင်းကို ကြည့်ကာ -

"ဟေး... အထက်လူကြီးကို ဘယ်လိုရိုသေရမလဲဆိုတာ မင်းကို ဘယ်သူကမှ မသင်ပေးထားဘူးလား။ ငါတို့သင်္ဘောရဲ့ ဒုတိယကပ္ပတိန် မိုဂျီကို မင်းက ဘယ်လိုတောင် ဒီလိုလေသံနဲ့ ပြောရဲရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဘတ်ဂီ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ အမှားအမှန်ဟူ၍ မရှိဘဲ အားကြီးသူနှင့် အားနည်းသူသာ ရှိသည်။ မိုဂျီ၏ ခြင်္သေ့ကြီး ရီချီက လေယင်းကို ကိုက်သတ်လျှင်ပင် သူသည် လေယင်းကို ကူညီမည်မဟုတ်ပေ။

"လူအချို့... ဒီကောင်ကို အောက်ခြေအကျဆုံးအခန်းထဲမှာ သွားပိတ်ထားစမ်း။ နှစ်ရက်တိတိ အပြင်ပေးမထွက်နဲ့၊ အစာလည်း မကျွေးနဲ့" ဟု ဘတ်ဂီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ပင်လယ်ဓားပြနှစ်ဦးက အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။ လေယင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် မိုဂျီက ဘတ်ဂီကို ကြည့်ကာ -

"ကပ္ပတိန်... အဲဒီကောင်က ကျွန်တော့်ကို စော်ကားခဲ့တာ၊ သူ့ကို ကွပ်မျက်ပစ်သင့်တာ" ဟု ဆိုသည်။

ဘတ်ဂီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ငါတို့ မကြာခင် အော်ရိန်းချ်မြို့ကို ရောက်တော့မယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ရတော့မှာ။ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လုံးလုံး အလွန်ပျော်နေတာမို့ လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို လွှတ်ထားပေးလိုက်မယ်။ ငါက သဘောကောင်းတဲ့လူပဲဥစ္စာ" ဟု ဆိုသည်။

ဘတ်ဂီ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ မိုဂျီလည်း အခြားဘာမှ ထပ်မံမပြောတော့ချေ။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ သင်္ဘော၏ အောက်ခြေအကျဆုံးသော အခန်းငယ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်အတိကျနေပြီး လေယင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အထီးကျန်မှုများနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းမှုများကလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မိမိ၏ ဘဝသက်တမ်းသည် ဤနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်ရတော့မည်လော။ သူသည် အနိုင်ကျင့်ခံရရင်းဖြင့် အားငယ်စွာ သေဆုံးသွားရတော့မည်လော။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာဆိုးကို ခံစားရပါသနည်း။

လေယင်းသည် နာကျင်ခံစားနေရစဉ်မှာပင် နောက်ထပ်ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာတစ်ခုက သူ့ကို ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ထပ်မံပေးစွမ်းခဲ့ပြန်သည်။

"အိမ်ရှင် သတိပြုရန်... နာရူတိုစနစ် စတင်လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နာရူတိုစတိုး ကို ဖွင့်လှစ်နေပြီး ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုနေပါသဖြင့် ကျေးဇူးပြု၍ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းပေးပါ..."

ဟင်... ဒါက ဘာကြီးလဲ။

လေယင်း၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲမှ စကားလုံးများထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူသည် အလေးအနက် စတင်နားစွင့်နေခဲ့တော့သည်။