အခန်း(၁၁)- တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း

အထက်တွင် ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ဆုကြေးငွေ ဘီလီ ငါးသန်း အထုတ်ခံထားရသော အန်ဒရင် သည် "ဝံပုလွေဆိုး ပင်လယ်ဓားပြဂိုဏ်း" ၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးချကာ အရှေ့ရွာနှင့် အနောက်ရွာ နှစ်ရွာလုံးတွင် မောက်မာရိုင်းစိုင်းလျက် ထင်တိုင်းကြဲနေခဲ့သည်၊၊ ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့၏ အင်အားအပြင် အန်ဒရင်ကိုယ်တိုင်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း အလွန်တရာ ထူးကဲလှသည်၊၊ သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ခေါင်းဖြတ်ဓားကြီးသည် အနည်းဆုံး ပေါင် ၁၅၀ ခန့် လေးလံလှသည်၊၊ ကျွန်းသုံးကျွန်းလုံးတွင် "အုပ်ထိန်းသူ" မီလာ နှင့် သူ၏အစ်ကို အန်ဒါဆန် မှလွဲ၍ သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိချေ၊၊ ၎င်းအပြင် သူသည် သွေးအေးရက်စက်ပြီး စိတ်တိုတတ်သူဖြစ်ရာ ရွာသူရွာသားများက သူ့ကို မနာခံဝံ့ပါက ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်တတ်သည်၊၊ သူသည် အရှေ့ရွာနှင့် အနောက်ရွာ နှစ်ရွာလုံးမှ လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်၊၊ သို့ဖြစ်၍ လူတို့သည် မကျေနပ်သော်လည်း ထုတ်မပြောရဲကြဘဲ ပင်လယ်ဓားပြများကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြရရှာသည်၊၊

ခုနတင်တင်က ရွာသူရွာသားများသည် အသစ်ရောက်ရှိလာသော လေယင်းကို နှိမ်ချလှောင်ပြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း၊ အန်ဒရင် ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူတို့သည် အသက်ပင် ဝဝမရှူရဲကြတော့ချေ၊၊ တဟားဟားနှင့် ရယ်မောနောက်ပြောင်နေကြသူများအားလုံး ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားကြသည်၊၊

အန်ဒရင်သည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာပြီး ဝင့်ဝါစွာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်၊၊

"ဟားဟားဟား... အားလုံးပဲ သတိထားကြစမ်း၊၊ ဒီလအတွက် ဆက်ကြေးပေးရမယ့် အချိန်ကို ပြန်ရောက်ပြီ မဟုတ်လား၊၊ အားလုံးပဲ ပိုက်ဆံ အသင့်ပြင်ထားကြ၊၊ တစ်ယောက်ကို ဘီလီ တစ်သောင်းစီ၊ တစ်ပြားမျှ မလျော့စေနဲ့၊၊"

သူ၏စကားကို ကြားရသည့်အခါ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားရသည်၊၊ လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိတို့၏ အစားအစာကိုသာ ဆိတ်ဆိတ်ငြိမ်ငြိမ် စားနေကြသည်၊၊ မိမိအား လုံးဝအရှုံးပေး ဝပ်စတွဲနေကြပြီဖြစ်သော ဤရွာသားများကို ကြည့်ပြီး အန်ဒရင်သည် ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် ခေါင်းငြိတ်လိုက်သည်၊၊

ထိုအချိန်တွင် အန်ဒရင့်အနားရှိ အဖွဲ့သားတစ်ဦးက သူ့အား ကပ်၍ပြောလိုက်သည်၊၊

"ဒုတိယကပ္ပတိန်... ဟိုမှာ ဗာဒန် နဲ့ ဟိုအဖိုးကြီး ဖာမာ ရှိနေတယ်ဗျ၊၊"

အခြားအဖွဲ့သားတစ်ဦးကလည်း သွားရည်တမြှိုက်မြှိုက်ဖြင့် "ဒီကောင်မလေးက အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို တကယ့်ကို အဆီတဝင်းဝင်းနဲ့ အမိုက်စားလေးပဲဗျာ၊၊ အသက်နှစ်ဆယ်လောက်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်မလဲ မသိဘူး..." ဟု ဆိုသည်၊၊

အန်ဒရင်သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဗာဒန်ကို ညစ်ညမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အဖွဲ့သားများကို ပြောလိုက်သည်၊၊

"ငါ့အစ်ကိုက ခရီးထွက်သွားတာ မဟုတ်လား၊၊ သူပြန်လာရင် ဘယ်လောက်တောင် လှတဲ့ကြက်ဆင်မလေးတွေကို ဖမ်းခေါ်လာမလဲ မသိဘူး၊၊ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊၊"

အဖွဲ့သားများကလည်း "ဟားဟား... ဒုတိယကပ္ပတိန် ပြောတာ အမှန်ပဲဗျ၊၊" ဟု ရယ်မောလိုက်ကြသည်၊၊ အကြောင်းမှာ ဗာဒန်သည် ရွာလူကြီး၏ သမီးဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊၊ အကယ်၍သာ သာမန်ရွာသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပါက သူမသည် သူတို့၏ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်၊၊ ဝံပုလွေဆိုး ပင်လယ်ဓားပြဂိုဏ်း၏ ကပ္ပတိန် အန်ဒါဆန်သည် ဗာဒန်ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူ၏မိန်းမအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် တွေးတောနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်၊၊ သို့သော်လည်း ဖာမာသည် ရွာလူကြီးဖြစ်ပြီး ရွာနှစ်ရွာလုံးတွင် ရိုသေလေးစားမှု အလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဆက်ကြေးများ ကောင်းမွန်စွာ ကောက်ခံနိုင်ရေးဟူသော အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် ဗာဒန်ကို လက်ဖျားနှင့်မျှ မတို့ရဲသေးခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

သူတို့ သုံးဦးသည် ဗာဒန်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် အဖွဲ့သားများက သူမအား စနောက်သည့်အနေဖြင့် လေချွန်သွားကြသေးသည်၊၊ ယင်းနောက်တွင် အန်ဒရင်သည် ဘားကောင်တာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဆိုင်ရှင်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်၊၊

"ဟေ့... ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး စားစရာတွေနဲ့ အကောင်းဆုံး အရက်တွေကို ချက်ချင်း ယူလာခဲ့စမ်း၊၊"

ဆိုင်ရှင်သည် ထိုစကားကြောင့် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းငြိတ်လိုက်သည်၊၊

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ..."

လေယင်းကမူ အန်ဒရင် ရောက်ရှိလာခြင်းကို အစအနမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အောက်ခြေသို့ ကပ်နေပြီဖြစ်သော ကြက်ဥထမင်းကြော်ပန်းကန်ကိုသာ အငန်းမရ ဆက်လက်စားသုံးနေခဲ့သည်၊၊

"သူဌေး... နောက်ထပ် တစ်ပွဲ ထပ်ပေးပါဦး၊၊"

လေယင်းသည် ပန်းကန်ကို ကိုင်မြှောက်လျက် ဆိုင်ရှင်ကို လှမ်းအော်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ထပ်မံ၍ ဆွဲဆောင်လိုက်ပြန်သည်၊၊ ထိုအချိန်တွင် အန်ဒရင်သည် သူ၏ ဘေးနားတင်တင်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လေယင်း၏ ပြုမူပုံမှာ အလွန်တရာ အဆင်မပြေဘဲ ကွဲထွက်နေခဲ့သည်၊၊ အန်ဒရင် ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ၊ လူတိုင်းသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါဆိုးကို မတော်တဆ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရသည်၊၊ ဒီကောင်ကတော့ မိမိကိုယ်မိမိ ဘယ်လောက်တောင် သေချင်နေလို့ ကံကြမ္မာကို လာပြီး ပြက်ရယ်ပြုနေရတာလဲ၊၊ လူတိုင်း စိတ်ထဲတွင် ဤအတိုင်းသာ တွေးနေကြသည်၊၊

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အန်ဒရင်သည် လေယင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်၊၊

"မင်းက ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ ကောင်လဲ၊၊ ငါ့နယ်မြေထဲမှာ ငါ့ကို လာပြီး အော်ဟစ်ရဲတယ်ပေါ့၊၊"

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်းက သူ့ကို မနာခံဝံ့သူမှန်သမျှ အားလုံး ရက်စက်စွာ အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသည်၊၊ ရွာသူရွာသားများက သူ့အကြောင်းကို ပြောရန်ပင် ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် သူသည် အလွန်တရာ မောက်မာလှသော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်၊၊ ရွာသားများ သူ့ရှေ့တွင် အသံကျယ်ကျယ် ပြောဆိုလျှင်ပင် သူသည် မိမိအား စော်ကားသည်ဟု ခံစားရသူ ဖြစ်သည်၊၊

"မင်းပဲ အော်နေတာလေ၊ ကိုယ့်အိမ်က စားသောက်ဆိုင် မဟုတ်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားရမှာ မင်းပဲ ဖြစ်သင့်တယ်၊၊" လေယင်းသည် သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပင်၊၊ ဒီကောင်က ဘယ်က ထွက်လာတဲ့ ကောင်လဲ၊၊ သူ အခုပဲ မိမိရဲ့ အသက်ကို သတ်သေမယ့်လမ်းကြောင်းပေါ် တင်လိုက်ပြီဆိုတာကော သူ သိရဲ့လား၊၊

လူအုပ်ကြီး၏ မျက်စိထဲတွင်မူ လေယင်းသည် ငရဲပြည်တံခါးဝသို့ ခြေတစ်ဖက် လှမ်းဝင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်၊၊ လူတိုင်း သူ့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်၊၊ သို့သော်လည်း သူတို့ကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေမည့် အရာကမူ ရှေ့တွင် စောင့်ကြိုနေဆဲ ဖြစ်သည်...

သူ့အနားရှိ အဖွဲ့သားတစ်ဦးက ပြာပြာသလဲဖြင့် "ဟေ့... နွားကောင်၊ မင်း ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေတာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်၊၊

အန်ဒရင်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊၊ သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ခေါင်းဖြတ်ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေယင်း၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ မညှာမတာ လွှဲခုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်၊၊ ရုတ်တရက် လည်ပင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်၊၊

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ စားသုံးသူအများအပြားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်...

သို့သော် သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်မှာ လေယင်း၏ လည်ပင်း မဟုတ်ချေ၊၊ အန်ဒရင် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည့် အချိန်မတိုင်မီ တစ်စက္ကန့်အလိုတွင် လေထုထဲ၌ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...

"ဓားသွားဖြူ၊၊"

လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် လေယင်းသည် "ကိုနိုအာ၏ အစွယ်ဖြူ" ကို အတုယူ၍ ဤတိုက်ကွက်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ သူ၏ ညာလက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့တွင် ချက်ကရာများကို စုစည်းပြီး လေယင်းသည် [ဖြူစင်သောအလင်း ချက်ကရာဓား] ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်၊၊ ဤသည်ကား သူ ထုတ်လွှတ်ခဲ့သမျှတွင် အထက်မြက်ဆုံးသော တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်၊၊

လူသူမနေသော ကျွန်းပေါ်တွင် ရေပေါ်လမ်းလျှောက်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီးနောက် လေယင်းသည် သူ၏ချက်ကရာကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊၊ ဤ [ဖြူစင်သောအလင်း ချက်ကရာဓား] ၏ အတုခိုးဗားရှင်းသည် မူလစွမ်းအားနှင့် ကွဲပြားခြားနားခြင်း မရှိတော့ချေ၊၊ လေယင်းသည် ယင်းကို "ဓားသွားဖြူ" ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်၊၊

ဤဖြစ်စဉ်များမှာ ရှည်လျားလှသော်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းမျှအတွင်းမှာပင် ပြီးမြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ ဖြူစင်သောအလင်းတန်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး အန်ဒရင့်၏ လည်ချောင်းကို တည့်တည့်ကြီး ဖြတ်မွှန်းသွားခဲ့သည်၊၊ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ ဝက်ဝံကြီးကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် စားသောက်ဆိုင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဗုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်၊၊ ၎င်းသည် အနည်းငယ်မျှ ဆတ်ခနဲ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အသက်မရှိတော့ချေ၊၊

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် လေယင်းသည် အန်ဒရင့်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ၊၊ ကျန်ရှိသော အဖွဲ့သားနှစ်ဦးမှာမူ သူတို့၏ ဒုတိယကပ္ပတိန် ဖြစ်သူ ဤမျှအထိ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် လျင်မြန်စွာ အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်၊၊

ထိုအချိန်တွင် စားပွဲဝိုင်း ပတ်ပတ်လည်ရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မေးရိုးများ မြေသို့ကျမတတ် ဆွံ့အကုန်ကြသည်၊၊

"ဒါ... ဒါက..."

"ဒီကောင်... သူ ခုနက ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

"ဒီကောင်က သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘူးလား..."

လူအချို့၏ လေယင်းအပေါ် ထားရှိသော အမြင်များမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်၊၊ ဗာဒန်ပင်လျှင် လေယင်းကို အံ့ဩမှင်တက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်၊၊ သို့သော်လည်း လူအများအပြားကမူ လေယင်း၏ လုပ်ရပ်ကို အပြစ်တင်ကြသည်၊၊

"ဒီကောင် တကယ့်ကို အန်ဒရင့်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ၊၊"

"ငါတို့တော့ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် တွေ့တော့မယ်၊၊"

"[ဝံပုလွေဆိုး ပင်လယ်ဓားပြဂိုဏ်း] က အန်ဒါဆန် ပြန်လာရင် ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး၊၊"

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ပြောဆိုသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့သူအချို့မှာမူ ရွာမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ကြတော့သည်၊၊ သို့သော်လည်း လေယင်း၏ လုပ်ရပ်ကို ချီးကျူးအသိအမှတ်ပြုသူအချို့လည်း ရှိနေပါသေးသည်၊၊ လူတို့သည် အန်ဒရင့်ကို သတ်ပစ်ချင်နေခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် စွမ်းအားမရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

လေယင်းကို ချီးကျူးအသိအမှတ်ပြုသူများထဲတွင် အရှေ့ရွာ၏ ရွာလူကြီး ဖာမာလည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်၊၊ ဖာမာသည် လေယင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊၊

"မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းအစတွေ ရှိနေတာကို ငါမြင်လိုက်ရတယ်၊၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ပေးနိုင်မလား၊၊"

ထိုအချိန်တွင် လေယင်းမှာ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒုတိယမြောက် ကြက်ဥထမင်းကြော်ပန်းကန်ကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်နေရင်း ပါးစပ်အပြည့်ဖြင့် မပီမသ ပြန်ပြောလိုက်သည်၊၊

"ဘာကိစ္စလဲ..."

"ငါ့ကို ကူညီပြီး အန်ဒါဆန်ကို သတ်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ရွာသူရွာသားတွေကိုလည်း ကယ်တင်ပေးပါဦး..."