အခန်း ၇၄ - ပထမဆုံးချိန်းတွေ့ခြင်း
"ရှင်... ရှင်... လူယုတ်မာ!" ကူရယ်နိုင်၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။
"ဆောရီးကွာ၊ မင်းက အရမ်းလှနေတော့ ငါလည်း မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာပါ။" ကီတာဇာဝါက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး ကျန်ရစ်နေသေးသော နွေးထွေးမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို ခံစားနေဆဲဖြစ်သည်။
"…?" ကူရယ်နိုင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမက သူ၏ခြေထောက်ကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။
"မင်း စိတ်ဆိုးမပြေသေးဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်ချက်လောက် ထပ်နင်းချင် နင်းလိုက်လေ" ဟု ကီတာဇာဝါက အတည်ပေါက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကူရယ်နိုင်က ဒုတိယတစ်ချက် ထပ်နင်းရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဘာလဲ။ မနင်းရက်တော့ဘူးလား" ကီတာဇာဝါက ရယ်မောလိုက်သည်။
"ရှင့်ရဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြိုက်တွေကို အလိုမလိုက်ချင်လို့ပါ" ကူရယ်နိုင်က ရွံရှာသည့်အကြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို မင်း အထင်လွဲနေပြီထင်တယ်" ကီတာဇာဝါက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လို ပုံမှန်လူမျိုးက အနင်းခံချင်မှာလဲ"
"ဒါပေါ့ ရှင်က ပုံမှန်မှ မဟုတ်တာ" ဟု ကူရယ်နိုင်က ပြန်ပက်လိုက်သည်။
သူမက ထိုအနမ်းကို ပြန်တွေးမိပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြန်ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကီတာဇာဝါ ဤမျှ ရဲတင်းမည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ပွင့်လင်းသည့် စရိုက်ရှိသော်လည်း ဤအရာက သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
"အဲဒီ ဆင်ခြေက သဘာဝကျလို့လား" ကီတာဇာဝါက ဘာမှမတတ်နိုင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့လေ။ မင်းပြောတာ အကုန်အမှန်ပဲ။ ကောင်မလေးက အမြဲတမ်း မှန်တယ်လေ"
"ရှင့်ရဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ" ကူရယ်နိုင်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို နမ်းပြီးတော့ အခု တာဝန်မယူချင်တော့ဘူးလား" ကီတာဇာဝါက သစ္စာဖောက်ခံရသည့်ဟန်ဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင်က ကျွန်မကို နမ်းတာလေ!" ကူရယ်နိုင်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပက်လိုက်သည်။
"အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း၊ အကြွေးကြေသွားအောင် မင်း ငါ့ကို ပြန်နမ်းလိုက်ပါလား" ကီတာဇာဝါက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"…?" နောက်ဆုံးတော့ ကူရယ်နိုင်သည် အရှက်မရှိခြင်း၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားတော့သည်။ သူမက လက်သီးဆုပ်ပြီး သူ့ကို ထိုးလိုက်သည်။
"အိပ်မက် ဆက်မက်နေလိုက်!" ဟုပြောကာ သူမက လှည့်၍ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားလေသည်။
"ငါ့ကို စောင့်ပါဦး!" ကီတာဇာဝါက အမီလိုက်သွားပြီး သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေလို့မရဘူးလား" ကူရယ်နိုင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သို့သော်လည်း သူမ၏ လက်ကိုတော့ ရုန်းမထွက်ခဲ့ပေ။
"မင်းအတွက် ငါ ဒီနေ့ အလုပ်နားထားတာ။ ဘယ်သွားချင်လဲ" ကီတာဇာဝါက စနောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ကိုနိုဟာမှာ နေလာတာဆိုတော့ နေရာတိုင်းကို ရောက်ဖူးနေပြီ" ကူရယ်နိုင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ရုပ်ရှင် သွားကြည့်ရအောင်လား"
"ရုပ်ရှင်?" ကီတာဇာဝါက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အဲဒါ တော်တော်ကို လွမ်းစရာကောင်းတဲ့ စကားလုံးပဲ"
"ရှင် မကြားဖူးတာလည်း မဆန်းပါဘူး" ဟု ကူရယ်နိုင်က ရှင်းပြသည်။ "အဲဒါက ရှီနိုဘီလောကမှာ မကြာသေးခင်ကမှ ခေတ်စားလာတာလေ။ အရမ်းကြီးတဲ့ တီဗွီစခရင်ကြီးလို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့"
"ဒါဆို သွားကြတာပေါ့" ကီတာဇာဝါက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူ၏ အရင်ဘဝက ရုပ်ရှင်တွေ အများကြီး ကြည့်ဖူးခဲ့သော်လည်း ရှီနိုဘီလောကတွင် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရခြင်းကတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မည်။
ရုပ်ရှင်ရုံအတွင်း၌ ကီတာဇာဝါက နံရံပေါ်ရှိ ပိုစတာများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အများစုမှာ နင်ဂျာဇာတ်ဆောင်များပါဝင်သည့် စွန့်စားခန်း ဇာတ်ကားများဖြစ်သည်။
"ကာဇာဟာနာ ကိုယုကီက မင်းသမီး မဖြစ်သေးဘူးလား" သူက သူမ၏ နာမည်ကို မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ကာဇာဟာနာ ကိုယုကီသည် နာရူတို ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားမှ အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်ပြီး နင်ဂျာလောကတစ်ခွင်တွင် ကျော်ကြားသော မင်းသမီးတစ်လက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကလေးဘဝတွင် ကာကာရှီ၏ ကယ်ဆယ်ခြင်းခံခဲ့ရသော နှင်းနိုင်ငံမှ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မီးနိုင်ငံ၌ မင်းသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် နာရူတို၏ အကူအညီဖြင့် သူမ၏ နှင်းနိုင်ငံ အုပ်ချုပ်သူနေရာကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။
"ငါ ဆိုဒါသွားဝယ်လိုက်မယ်။ မင်း လက်မှတ်သွားဝယ်လိုက်" ကီတာဇာဝါက ကူရယ်နိုင်အား ငွေတစ်ထပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံပါတယ်" ကူရယ်နိုင်က ငွေများကို ပြန်ပေးရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မုန့်ဖိုးလောက်ပါပဲကွာ။ အကြီးအကျယ် လုပ်မနေပါနဲ့" ကီတာဇာဝါက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဆိုဒါနှစ်ပုလင်း သွားဝယ်လေသည်။
မကြာသေးမီက ဆူနာဒဲနှင့်အတူ ဆေးပညာဂျူစုအသစ်များ လုပ်ဆောင်ရင်းဖြင့် သူတို့ ငွေအတော်အတန် ရထားခဲ့သည်။
ကူရယ်နိုင်က သဲ့သဲ့လေး ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်ပွဲစဉ်အတွက် လက်မှတ်နှစ်စောင် ဝယ်လိုက်သည်။
"ရော့" ရုပ်ရှင်ရုံထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားစဉ် ကီတာဇာဝါက သူမကို ဆိုဒါတစ်ပုလင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ လူသိပ်မရှိဘူးနော်" ကီတာဇာဝါက အကဲခတ်လိုက်သည်။ အခြားလူ ခြောက်ယောက်ခန့်သာ ရှိသည်။
"မနက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာလေ။ လူအများစုက အလုပ်ထဲမှာပဲ ရှိကြမှာပေါ့" ကူရယ်နိုင်က အဖုံးကိုဖွင့်၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
"အင်း ဟုတ်တယ်" ကီတာဇာဝါက သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ရုံထဲတွင် လူရှင်းနေသဖြင့် သူတို့ နေရာကောင်းကောင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရလိုက်သည်။
"မင်းဟာက ဘာအရသာလဲ" ကီတာဇာဝါက သူ့အချိုရည်ကို မြှောက်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။
"ပန်းသီးအရသာလေ" ကူရယ်နိုင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ"
"ငါ့ဟာက သံပုရာအရသာ။ ရော့ လဲသောက်ရအောင်။ အဲဒါဆို မင်း နှစ်ခုလုံး သောက်ဖူးသွားပြီပေါ့" ကီတာဇာဝါက သူ၏ဆိုဒါကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုဝယ် နှစ်ခုမြည်းပေါ့"
"ကလေးဆန်လိုက်တာ" ကူရယ်နိုင်၏ မျက်လုံးများ တွန့်သွားသည်။ ပုလင်းကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့လိုက်ချိန်တွင် သူမ ခေတ္တရပ်သွားသည်။
ဒါက... သွယ်ဝိုက်တဲ့ အနမ်းများလား။
သူမက နည်းနည်းမျှ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကီတာဇာဝါကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူ တမင်သက်သက် လုပ်တာများလား။
"အရသာရှိတယ်နော်" သူမ၏အကြည့်နှင့် ဆုံသွားချိန်တွင် ကီတာဇာဝါက ပြောလိုက်သည်။ "နူးညံ့တယ်"
"ရှင် သေချင်နေတာလား" ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် ကူရယ်နိုင်၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားသည်။
ထိုစဉ် ရုပ်ရှင်စတင်သွားသဖြင့် သူမ၏ အသံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
"ငါက ဆိုဒါကို ပြောတာပါ" ကီတာဇာဝါက အနားသို့ တိုးလာပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
ကူရယ်နိုင်က သူမ၏ အသားအရေပေါ်သို့ လာဟပ်နေသော သူ၏ နွေးထွေးသည့် ဝင်သက်ထွက်သက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ "ရုပ်ရှင်ပဲ ကြည့်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကီတာဇာဝါက ခေါင်းစောင်း၍ သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် စခရင်ကို တည့်တည့်ကြည့်နေလေသည်။
"…?" ကူရယ်နိုင်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမက အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်လာသည်ကို ခံစားရင်း စခရင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ရုပ်ရှင်ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။
"တော်တော်လေး သာမန်ပါပဲ" ဟု ကီတာဇာဝါက စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ချူနင်အဆင့် တိုက်ပွဲတွေကမှ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းသေးတယ်"
နင်ဂျာလောက၏ ရုပ်ရှင်များတွင် အထူးပြုလုပ်ချက်များမှာ ညံ့ဖျင်းလှသည်။ တိုက်ခိုက်ရေး ပြကွက်များ ပါဝင်သော်လည်း၊ တကယ့် နင်ဂျာတိုက်ပွဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဆင့်မမီသည်က များသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အစစ်အမှန် ရှီနိုဘီများက ရုပ်ရှင်ရိုက်ရင်း အချိန်မဖြုန်းကြပေ။
"ရှင်က အခု အထူးဂျိုနင် ဖြစ်နေပြီလေ" ဟု ကူရယ်နိုင်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။
ရုပ်ရှင်ပြီးသွားချိန်တွင် နံနက် ဆယ့်တစ်နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဇွန်လ၏ နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်တွင် တောက်ပနေပြီး သူတို့ လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လာစဉ် နွေးထွေးသော လေပြေများက ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကို လွင့်စဉ်သွားစေသည်။
"နေ့လယ်စာ ဘာစားချင်လဲ" သူမ၏ လက်ကိုဆွဲကိုင်ထားရင်း ကီတာဇာဝါက မေးလိုက်သည်။
"ငါးကင်" ခဏအကြာတွင် ကူရယ်နိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖမ်းကြရအောင်"
"ဘယ်မှာ ငါးသွားမျှားကြမလဲ" ကီတာဇာဝါက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အရင်ဘဝက သူသည် ငါးမျှားဝါသနာအိုး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် သူ၏ လက်ချောင်းများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ယားယံလာသည်။
"သေမင်းတောထဲမှာ မြစ်တစ်စင်းရှိတယ်" ဟု ကူရယ်နိုင်က ပြောကာ ငါးမျှားကိရိယာများ ဝယ်ရန် သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
"ပရိုတစ်ယောက်ဆီကနေ ကြည့်ပြီး သင်ထားလိုက်" ကီတာဇာဝါက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ငါးမျှားတံကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မလည်း ငါးသိပ်မမျှားဖူးပါဘူး" ကူရယ်နိုင်က ချိုသာသောအပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မကိုတော့ မရှုံးစေနဲ့နော်"
"စိတ်မပူပါနဲ့" ကီတာဇာဝါက အထာကျကျဖြင့် ငါးမျှားကြိုးကို ပစ်ချလိုက်သည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် တစ်ခုခုလွဲချော်နေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ကူရယ်နိုင်က ငါးတစ်ကောင် ဖမ်းမိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ ငါးမျှားချိတ်ကိုမူ တစ်ကောင်မှ လာမဟပ်သေးပေ။
"ဘယ်လိုနေလဲ" ကူရယ်နိုင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"…ငါက သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာပါ။ လူသစ်ဆိုတော့ ကံကောင်းသွားတာနေမှာပါ" ကီတာဇာဝါက ဇွတ်ငြင်းလိုက်သည်။
"အို... ဟုတ်လို့လား" ကူရယ်နိုင်က တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်ကောင် မိပြန်ပြီ!"
"…?" ကီတာဇာဝါ၌ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူထင်သည့်အတိုင်းပင် မှန်နေခဲ့သည်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကူရယ်နိုင်က ငါးငါးကောင် ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ကီတာဇာဝါကတော့? တစ်ကောင်တည်းသာ။
သူ့မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့နေသည်။ ဝါရင့် ငါးမျှားသမားတစ်ယောက်အတွက် ဒါက ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုပဲ!
"စိတ်မကောက်ပါနဲ့တော့။ ငါးကင် စားကြရအောင်" ကူရယ်နိုင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းစောင်းကာ သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းလေးများကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။
ကီတာဇာဝါ အေးခဲသွားသည်။
"ကျွန်မ ငါးတွေ သွားပြင်လိုက်ဦးမယ်" ကူရယ်နိုင်က ပြေကျနေသော ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး မြစ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။
အတော်ဆုံး ငါးမျှားသမားဆိုသည်မှာ ငါးတွေကိုပဲ မျှားတတ်တာမဟုတ်နှလုံးသားတွေကိုပါ မျှားတတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကီတာဇာဝါက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေခြင်းမှ အသိဝင်လာပြီး ကူညီပေးရန် လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။